Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Het pgb, weg ermee!

In 1996 werd het welbekende persoonsgebonden budget ingevoerd. Geheel in lijn met de marktwerking en onze vercommercialiseerde samenleving, kregen patiënten en hun naasten de regie over hun eigen zorg en werden zij tevens een soort zelfstandig ondernemer. Dat massa’s mensen hier inmiddels van gebruik maken is logisch. Wanneer je als overheid de zorg tot op het bot uitkleedt, zorgverleners alleen zorg mogen verlenen in strakke schema’s en afgepaste uren, en je zieken aan de onderkant van het financiële bestaan laat bungelen, dan creëer je als vanzelf een monster dat bijna niet meer terug in zijn hok te krijgen is.

Dat het pgb momenteel voor enorme problemen zorgt is niet zo gek. In tegenstelling tot wat bijna iedereen denkt, ligt de schuld echter niet alleen bij de staatssecretaris en de Sociale Verzekeringsbank. De omslag die gemaakt is mag dan desastreus geweest zijn, maar heeft ook gewoon aan de oppervlakte gebracht wat voorheen verborgen bleef. De wanhoop en paniek die veel mensen nu voelen is natuurlijk vreselijk, maar laat tegelijkertijd heel goed zien wat er allemaal mis is met het pgb.

Een ontmantelde zorg

Tezamen met het pgb kregen patiënten en hun naasten niet alleen veel stress omdat ze een complete administratie moesten optuigen en bijhouden, iets wat onmenselijk zwaar is als je al tot je nek in de problemen zit, ziek bent of de zorg hebt voor je naasten, zij kregen ook compleet de vrije hand om hun eigen zorgverleners te kiezen. Zorgverleners die vroeger gewoon in loondienst werkten bij ziekenhuizen, de oude vertrouwde thuiszorg of in de psychiatrie grepen hun kans en werden ineens zzp’er. Want zo gaat dat: wanneer je de vraag opschroeft, dan volgt het aanbod vanzelf. Gedreven door frustratie en  werkdruk die zij ondervinden sinds de marktwerking zijn intrede heeft gedaan, en teleurgesteld dat zij niet meer konden werken zoals ze vroeger werkten, kozen veel zorgverleners ervoor om in dienst te treden bij al hun collega-ondernemers, oftewel: hun zieke medemens. Het ís en blíjft een wonderlijke constructie…

Het maakbare leven…

Dat er naast patiënten die graag de eigen regie willen, ook mensen op afkomen die door hebzucht worden gedreven of compensatie willen voor het leed dat ze moeten dragen, kon iedereen op zijn klompen voelen aankomen. In een wereld waarin vergelding en smartengeld vanzelfsprekend is (denk aan misdrijven ten opzichte van daders of medische missers), we elke oneffenheid tijdens het bewandelen van ons levenspad als onnatuurlijk beschouwen en direct willen gladstrijken, en ziekte als het grote kwaad en bijna als straf ervaren, is het logisch dat mensen een pgb eisen. Iedereen die dan ook maar enigszins de moed heeft om aan het bestaan van het pgb te morrelen, krijgt om die reden dan ook zo’n ongelofelijke lading leed over zich heen van patiënten en hun naasten, dat geen weldenkend mens het ooit nog waagt om te zagen aan de stoelpoten van dit schadelijke, veelkoppige monster.

Wat ooit bedoeld was voor eigen regie, is verworden tot troost en goedmaker voor alle pijn, verdriet en vervlogen dromen in het leven.

Pgb als inkomen

Dat veel mensen het pgb als inkomen of leuke aanvulling beschouwen, is ook iets wat je niet hardop mag zeggen. Want hoe kan het dat de ene moeder met zorgen en problemen en kleine kinderen na haar echtscheiding haar huis uit moet, tien stappen terug moet doen, een sociale huurwoning moet betrekken en van een uitkering moet leven, en de andere moeder met haar zieke kind na haar echtscheiding dankzij het pgb gewoon financieel kan rondkomen en in haar woning kan blijven wonen? Hoe kan het dat er moeders zijn die naast het inkomen van hun partner een tweede inkomen genereren omdat ze hun zieke kind verzorgen, of dat partners elkaar inhuren wanneer een van beiden ziek wordt? Hoe kan het toch dat we het normaal zijn gaan vinden dat we mensen betalen om voor hun geliefden of bloedeigen kinderen te zorgen? En erger: hoe kan het dat we het pgb als recht zijn gaan zien voor alles wat er mis gaat in het leven? Wat ooit bedoeld was voor eigen regie, is verworden tot troost en goedmaker voor alle pijn, verdriet en vervlogen dromen in het leven.

De hypocrisie rondom het pgb

Het pgb laat ons niet alleen zien wat er mis in de zorg, maar in de hele samenleving. Zeer terecht roepen we heel hard dat marktwerking in de zorg niet deugt, maar vinden het ondertussen heel normaal dat patiënten hun eigen zorg “inkopen”. Ook vinden we het volkomen acceptabel en heel gewoon om leed te compenseren en af te kopen met geld. Hoe zou ons zorgstelsel er eigenlijk uitzien wanneer al die miljarden in betere zorg zouden zijn gestopt? Zouden we echt het pgb ingevoerd hebben in een samenleving die niet vercommercialiseerd is, of zouden we dan een prachtig zorgstelsel hebben waarin het gaat om mensen in plaats van  cijfers? Zouden mensen echt een pgb willen of willen ze toch gewoon liever uitstekende zorg en verlost worden van die loodzware administratie, stress en zorgen die het pgb met zich meebrengt? En waar zouden mensen die ziek zijn (of hun naasten) eigenlijk voor kiezen als ze net als anderen een fatsoenlijk inkomen zouden krijgen?

De andere kant van de medaille

Wanneer er een einde komt aan marktwerking in de zorg, wij (psychisch) zieken niet meer afstraffen met een bijstandsuitkering, en we weer een goed en gezond zorgstelsel hebben dat in handen is van de overheid, dan zal voor veel mensen de behoefte aan een pgb verdwijnen. Voor de mensen die voortdurend moord en brand schreeuwen omdat hun leven niet is wat ze ervan verwacht hadden, niet in staat zijn om te werken doordat ze een kind of partner hebben die ziek is en hun zorg vraagt en om die reden vinden dat ze recht hebben op een pgb om het leed te verzachten, voor die mensen heb ik goed nieuws: er is een andere kant van de medaille. Het is de kant die zelden benoemd wordt maar die er wel degelijk is. Hoe moeilijk ook: pijn en verdriet horen bij het leven. Het biedt je de kans om jezelf te ontwikkelen en als mens te groeien. Wanneer je die kans grijpt en er voor openstaat, zul je inzage krijgen in wat voor anderen verborgen blijft. Het zal je niet alleen een ‘rijker’ mens maken, maar ook laten zien hoe kostbaar en waardevol het leven is en je bewust maken van wat nu werkelijk belangrijk is. Misschien moeten we eens beginnen om te leren het leven op die manier te bezien en te ervaren. Uit eigen ervaring kan ik zeggen: het is de moeite waard!

Yvonne van Riemsdijk About Yvonne van Riemsdijk

zweeft vaak in het niemandsland tussen professional en ervaringsdeskundige | is betrokken en bevlogen, maar ook kritisch en niet politiek correct | heeft brede ervaring in de (kinder- en jeugd)psychiatrie en kindergeneeskunde | strijdt voor hervormingen, met name in de kinder- en jeugdpsychiatrie | sport, leest, en struint graag door de natuur| heeft drie volwassen zoons

Comments

  1. Dank!

    “Het pgb zien als leuke aanvulling.”

    Een gehandicapt kind is geen keuze, het feit dat vaders en moeders niet meer kunnen werken is lang niet altijd een keuze. Dat er, op wat voor manier dan ook, geld is voor deze mensen zodat zij een enigzins normaal bestaan kunnen hebben is zeker verdiend!

    Ik vind het werkelijk waar schokkend en ronduit stuitend dat u gescheiden ouders met hun gezin vergelijkt met een gezin waarin een zwaar meervoudig gehandicapt kind is.

    Het is natuurlijk normaal om voor je eigen kinderen te zorgen. Maar de vergelijkt u alstublieft niet meer gezonde kinderen met zwaar meervoudig gehandicapte kinderen qua zorg, u komt hierdoor zo harteloos over.

    En dat u het pgb vreselijk vind is duidelijk. Wat stelt u nou echt voor? Wat zijn de oplossingen?

  2. Pgb-er says:

    Ik weet wel waar dit over gaat. Ik ben zorgverlener in een gezin waar moeder zichzelf 5 euro meer uitbetaald dan mij.
    Wat per maand gemiddeld voor haar 1800 euro oplevert omdat beide kinderen ADHD hebben.

    Ronduit schandalig.

    Beide ouders werken dus dit is een compleet derde inkomen en een betaalde oppas en geen serieuze hulp voor de kinderen.

  3. Ach ja, de 24-uurs zorg. Daar worden volwassen kinderen (lichamelijk, in communicatie en motoriek en al het andere vér daaronder) vast het beste verzorgt.

    Ik weet niet welke wereld u bedoelt (ik weet überhaupt niet waar uw statements -ook psychisch- vandaan komen!)maar er moet heel wat gebeuren wil je in Nederkand smartengeld krijgen en vergelding valt het ook erg heeeel erg mee (buiten het criminele circuit).
    Ziekte veroorzaakt gewoon vaak een heleboel praktische problemen. U heeft duidelijk een koophuis maar veel mensen wónen al in sociale bouw als er iemand ziek is. En een auto is ook niet (meer) te betalen. Een aangepast stoeltje of rolstoel gaat niet vaak buiten de stad zonder eigen vervoer. Til maar eens een kind van 15 Kg dat geen spierspanning heeft.verschoon een luier van een 20-jarige (waar vindt je reuzenluiers, wat kost dat?)
    De buurman die niet meer kan werken omdat hij zijn gehandicapte vrouw verzorgt. En de rest van het gezin, zijn kan niet meer uit de rolstoel. Ook zij had een goede baan (wel een huurwoning) ze kunnen er blijven wonen maar voor vakantie of auto is het pgb lang niet toereikend, twee goede salarissen vallen weg. Brengt thuiszorg de dochters naar school met mama in de rolstoel? En tijd voor de schoonheidsspecialiste? Serieus? Geen eens tijd om te slapen, eigenlijk niet om dit te typen maar aangezien sociale contacten moeilijk te onderhouden zijn als je áltijd (ja, áltijd!) Bij je kind(eren) bent mag dit wel nóg wat slaap kosten.
    Ik zorg minimaal 18 uur per dag en nacht voor mijn kinderen.Is het probleem nou dat de 24 uurs zorg beter zou zijn voor mijn op onvoorspelbare tijden ’s nachts en overdag zeer behoeftige meervoudig gehandicapte zoon of dat ik voor het verzorgen van hem een ‘loon’ zou kunnen (heb ik dus niet) krijgen wat ver onder de kosten zou liggen van 24-zorg of dagopvang (zeker als je het per werkelijk aantal uren zorg bekijkt)
    U heeft weinig keed gezien als u denkt dat dat ooit ‘af te kopen’ zou zijn! een gehandicapt kind of gezinslid zien worstelen en pijn zien lijden.? Zou u niet het beste óók voor uw zoon(s) kunnen zorgen als ze alleen nov maar met klanken kunnen communiceren? Zou u het meest gemotiveerd zijn om hen het beste leven te geven dat ze nog kunnen hebben?

    Wat geeft u het idee dat mensen met een (gezinslid met een) handicap (of zes) níet zouden niet weten dat het leven pijnlijk is en dat dat erbij hoort?! Het is héél duidelijk dat u geen enkele notie heeft van wat het hebben van een handicap voor zorg met zich meebrengt. Het is bijna lachwekkend.
    Ik ben met heel wat leed bekend , maar een kind dat geen toekomst heeft, pijn lijdt, uren per dag zorg vraagt, een gewoon leven voor twee andere jonge kinderen, hernia, skaapgebrek… Mensen met een burn-out van hun drukke baan, die zouden eens moeten doen wat u zegt, zij hebben vaak een keuze. Maar dán zou het te erg zijn om die mooie woning te verkopen en ‘alleen’ van die leuke ziekteuitkering of ww te leven met je gezonde gezin. Nou, ik zou er voor tekenen!
    Burnout of niet, trillend, huilend, slaapwandelend: mijn zoon moet verzorgd, mijn andere kinderen ook. Géen pauzes, weekend, snipperdagen of vakantie. En hij is gehecht aan me, zoals elk (klein) kind. Ik krijg hem rustig bij een (nachtelijke) aanval, hij valt in slaap met zijn flesje op schoot (oh ja, altijd babyhapjes maken en warm water en koude melk in een thermos meenemen, hij kan niet kauwen)

    De 24-uurs zorg zou beter zijn voor uw kind? Gelukkig zit u er zelf nooit heel ver vandaan. Ook uw kinderen en/of partner kan elk moment iets overkomen waardoor lichaam en/of hersenen het niet meer doen. En anders bereikt u vast de leeftijd waarop kanker (omarm die pijn!) dementie of andere gebreken ùw verstandelijke en motorische leeftijd rap doen dalen. Kunt u heerlijk uw persoonlijkheid ontwikkelen en in de capabele, gemotiveerde handen van de 24-uurs zorg in het verpleeghuis verblijven.
    Ik hoop dat uw gezin u in goede gezondheid zal kunnen komen opzoeken!

  4. Ronald Smit says:

    Ik zie nu pas de tekst van Yvonne van Riemsdijk. Mijn reactie daarop is:
    Als je niet weet waar je over praat, kun je beter je mond houden. Ik zou zeggen: “Kom eens een maandje het werk doen, dat mijn vrouw doet voor onze meervoudig gehandicapte dochter van 22 jaar en vertel mij dan maar eens waarom zij daarvoor het salaris dat zij ontvangt uit het PGB van onze dochter niet verdiend.
    * LAATSTE ZIN VERWIJDERD DOOR DE REDACTIE: GRAAG ALLEEN INHOUDELIJK REAGEREN, EN GEEN PERSOONLIJKE AANVALLEN *

  5. Mevr. Waar bent u bang voor?
    Het is helemaal waar wat Yvonne zegt .
    Bovendien is het maatschappelijk betrokken zijn,iets anders dan maatschappelijk verantwoord

  6. mijn dochter is ernstig ziek a.g.v, een stofwisselingsziekte. En nee…..zij is niet beter af binnen 24-uurszorg. Ik vind dit wel erg kort door de bocht. Ik kan niet werken omdat mijn kind mij thuis nodig heeft, behoefte heeft aan moederliefde. En nee…..Ik betaal mezelf ook niet uit haar PGB. Maar kan me heel goed voorstellen dat ouders dit wel doen, om enigszins normaal rond te kunnen komen. U weet niet waar u over praat. Walgelijk!

  7. Jannette Kruijt says:

    ongelooflijk dat sommige ouders hun kind met beperking thuis houden, terwijl het binnen 24-uurszorg veel beter af zou zijn, maar zij vanwege hun pgb en Wajong-uitkering zo misbruik maken van hun kind. Je kind (volwassene) thuishouden, vanwege het geld. Hoe haal je het in je hoofd, welke moeder wil betaald worden, voor de zorg van zijn kind??? Dit geldt uiteraard niet voor elk beperkt kind en niet voor elke moeder. Maar dat er beter toezicht op zou zijn, was niet verkeerd.
    Dure vakanties, wekelijkse bezoekjes schoonheidsspecialiste, kapper, sauna, kleding etc. op naam van het kind,…walgelijk! Alleen aan zichzelf denken en niet aan het kind.
    Ik heb hier geen woorden voor.

  8. Blog heb ik gelezen, reacties niet. Met een pgb krijg ik begeleiding waar ik veel aan heb. Geen vergelijkbare ervaring heb ik gehad in de ggz. Een pgb houdt mij IN de maatschappij ipv daarbuiten. Zie ook mijn blog: http://wp.me/s6LybI-pgb

  9. Beste Yvonne,

    Wat een slecht geïnformeerd stuk heb jij geschreven – de noemer “kenniscentrum” niet waardig. Met de beschrijving van zelfverrijking insinueer je nogal wat en geef je inderdaad de indruk dat er “fraude” wordt gepleegd door verzorgende huisgenoten… Dat is a) een grove generalisatie en b) niet onderbouwd. Met andere woorden nogal plat populistisch.

    Het is gevoeglijk bekend dat binnen elke vorm van instituut (lees ambtelijk apparaat, corporatie, bedrijf, zorginstelling) veel geld wordt verspild door “zelfverrijking”. In de economie wordt dit verklaard met de “persoonlijke economie van de manager”. Daarnaast spelen zaken als statusgevoeligheid, met als gevolg megalomane vastgoedprojecten, te hoge overhead door het aanhouden van niet zorgverlenende staf e.d. ook een grote rol.

    Familieleden die bovengebruiklijke zorg verlenen doen in principe hetzelfde als medewerkers van een zorginstelling. Het uurtarief voor zorg in natura omvat alle loonkosten + sociale lasten van de zorgmedewerkers + loonkosten van alle ondersteunende en management medewerkers + directiesalarissen en emolumenten + vastgoed en facilitair beheer + marketing en pr + vergoedingen toezichthouders (en van iemand die voor een kenniscentrum schrijft verwacht ik dat zij weet dat het uurtarief van de zorgmedewerker al deze kosten moet dekken).

    Zorgen voor mijn gehandicapte dochter (van 20 met het zelfredzaamheidsniveau van een 5-jarige) kost met een pgb alleen de daadwerkelijke zorguren van zorgverleners die ik inhuur. Vastgoed kost niks, want ze woont in mijn huis. Kosten voor administratieve ondersteuning zijn er niet, want dat doe ik zelf, inclusief de curatele (waar zogenaamde professionals €250 per maand voor rekenen). Dit is alles doe ik onbezoldigd. Mijn partner, die niet de vader van mijn kind is, zorgt fulltime voor haar, omdat ik buitenshuis werk. Daar waar een professional in een instelling tussen de €35 en €65 per uur “tikt” Krijgt mijn partner nog geen minimum-loon betaald en daar dragen we ook keurig belasting over af. De zorg die ik buiten werkuren lever is ook onbezoldigd.

    Mijn dochter heeft een veilige gestructureerde omgeving nodig en die kan een instelling niet bieden (te veel wisselingen van de wacht, te laag niveau van de medewerkers). Daarnaast hoef ik mijn dochter niet gedwongen anticonceptiemiddelen te laten gebruiken want er is geen risico van “vergissingen” met medebewoners of misbruik door de verzorgenden (wist u dat gedwongen anticonceptie standaard is voor menstruerende meisjes in instellingen – om de gevolgen van ongelukjes in te perken). Omdat mijn partner het offer brengt van zorgen voor een kind dat niet het zijne is en daar een habbekrats voor betaald krijgt kan ik de hypotheek en vaste lasten opbrengen, inclusief een smak aan belastinggeld (waaruit het pgb betaald wordt). Deze constructie kost een fractie van zorg in natura en is kwalitatief 100% beter.

    Is het afschuwelijk om tot in het waanzinnige te worden gecontroleerd – vooraf – tijdens – en achteraf door het CIZ, het Zorgkantoor, het CAK, de SVB en de belastingdienst. Ja, bijna mensonterend. Is het duidelijk dat er binnen deze controlerende instanties veel geld wordt verspild en dat ook daar “zelfverrijking” plaatsvindt. Ja!

    Is een PGB toch de beste oplossing voor gezinnen met capabele huisgenoten die zorgen voor kinderen/ouders/zussen/broers/echtgenoten/levenspartners- ABSOLUUT. Tot het moment dat een basisinkomen de standaard wordt in ieder geval. Het is beter voor de zorgbehoevende, beter voor de gezinnen (in welke constellatie dan ook), beter voor de (zzp) zorgverlenenden die hun brood (zonder overhead) verdienen, beter voor gezinnen waar zorgen voor elkaar niet mogelijk is, want er is meer ruimte binnen instellingen (en slechte zorg is toch vaak beter dan geen zorg) en hierdoor beter voor de gemeenschap als geheel.

    De staat is een slechte ouder! En met alle regels en controles in de gemiddelde zorginstelling en de houding van de inspectie is binnen de zorg in natura van menselijkheid al een tijd geen sprake meer (nee, iemand even vasthouden ter troost mag niet). Zichtbare een onzichtbare kosten zijn gigantisch en het principe dat kwaliteit altijd het goedkoopst is op de lange duur is vergeten.

    Heel jammer dat je niet de moeite hebt genomen gedegen onderzoek te doen voordat je jouw persoonlijke mening op papier zette. Wat ik je ook nog mee wil geven: het is apert onjuist om vanuit het specifieke naar het algemene te redeneren. En dat is precies wat jij hebt gedaan.

  10. Omdat ik het werkelijk van voor tot achter niet met dit blog eens ben, heb ik er een blog over geschreven.
    http://www.dedagelijksespiegel.nl/pgb/

    groet Kris

  11. miek wijnbergen miek wijnbergen says:

    Zo triest en zo kwetsend weer dit blog. Wij hebben inderdaad onszelf ingekocht. En daar ook altijd keurig belasting over betaald. Omdat wij de zorg voor onze autistische kinderen waarvan een ook ADHD een periode zelf hebben gedaan. En nu wonen ze in een begeleid wonen project van een kleinschalige instelling waar we voor gekozen hebben. En die niet we niet kiezen bij een instelling

  12. Dankzij het PGB bespaart de regering en dus de samenleving een hoop geld voor de zorg intensieve mensen van onze samenleving. Zelf ben ik ook een zorg intensief mens. Maar dankzij het PGB kan ik mijn niet planbare en intensieve zorg inkopen tegen tarieven die ver onder alle instellingstarieven blijven.
    Zonder het PGB zou ik in een verpleeghuis moeten wonen, als 32-jarige met nog alle verstandelijke vermogens is dat geen fijn idee. Daarnaast heb ik laten uitrekenen door een bevriende verpleeghuismedewerker wat ik de samenleving zou kosten als ik daar moest wonen.
    En nu niet schrikken graag.

    Komt het aan: ongeveer 250.000 euro per jaar. Dat is exclusief kosten die je ook daar nog zelf moet maken.

    Mijn PGB budget van 2015?

    Houd de hand vast onder uw kin: 48.500 euro. En daar heb ik ook nog van overgehouden.

    Alles keurig verantwoord zoals het hoort. En een thuiszorginstelling die een klein deel van mijn zorg leverde maar facturen stuurde die niet klopten, zo werden er uren in rekening gebracht terwijl ik op dat moment in het ziekenhuis lag, flink op de vingers getikt.

    Dus na dit alles wil ik u nog 1 ding meegeven. Natuurlijk zou het fijn zijn als het PGB niet nodig zou zijn omdat ZIN alles hetzelfde kan leveren tegen dezelfde bedragen als het PGB. Maar dat is naar mijn idee één grote utopie. En dat spijt mij. Ik zou het ook graag anders zien.

    Maar een verpleeghuis wil ik de eerste 50 jaar vermijden buiten een bezoekje aan mijn oma of moeder. Dat kunt u zich vast wel voorstellen. Dus zo lang ZIN mij niet kan leveren wat noodzakelijk is om te leven als (bijna) elke andere meid van mijn leeftijd, laat het PGB dan ongemoeid en wees eens niet zo kritisch erover.
    De vermoedde fraude is slechts 13 tot 15 miljoen en slechts een zeer klein deel daarvan is door natuurlijke personen gepleegd. De rest door bureautjes die te makkelijk toegang hadden tot kwetsbare groepen mensen. Met de huidige ontwikkelingen rond een keurmerk verdwijnen die al zoals ratten een zinkend schip. Met andere woorden, die zien we nooit meer terug!

    Met vriendelijke groet,

    Wanda, tevreden en goedkope budgethouder van het PGB.

  13. Hoi Yvonne,

    Ik herken vooral het laatste wat je noemt. Dat de zorgen en tegenslag ook een andere kant hebben. Je gaat heel andere dingen waarderen, ik heb enorm veel mooie mensen leren kennen en realiseer me meer dan ooit dat het allemaal in het leven niet zo maakbaar is.

    Maar dan toch even over het PGB. Voor onze zoon was er na steeds grotere problemen op school, uitval opname uiteindelijk een kleine mooie zorginstelling waarin hij weer wat is gaan opbloeien en ontwikkelen. Een instelling waar hij gewoon op schooltijden heen kan, waar hij, samen met leeftijdsgenoten in een voor hem veilige en warme omgeving aan herstel kan werken. Voor hem en voor het gezin is deze plek echt een ‘livesaver’ geweest. Bovendien een zorginstelling met nauwelijks overhead. Daarmee voor hen ook lastig om (destijds met zorgverzekeraars) nu met tientallen gemeenten (ze hebben kinderen uit een grote regio) zaken te doen. Vandaar dat we een PGB nodig hadden om de zorg voor onze zoon daar in te kopen. Inmiddels willen al die gemeenten toch even allemaal hun onderhandelingsspel met deze kleine zorginstelling doen en ik zie het daar nu piepen en kraken. Ik maak me oprecht zorgen over het voortbestaan van dit pareltje in de zorg voor kinderen met autisme.

    Ik herken het PGB dus helemaal niet als een soort leuke aanvulling. Het voelt ook oneerlijk, juist ook naar iedereen die dit oprecht nodig heeft, om weggezet te worden als een soort profiteur die vindt dat hij maar recht heeft op een financiële compensatie voor zijn zorgintensieve zoon. De zorgen in ons gezin hebben ons inderdaad ook rijker gemaakt. Neemt niet weg dat ik altijd zal blijven strijden voor passende zorg en onderwijs voor mijn kinderen; dat zal je me toch niet kwalijk nemen hoop ik.

    • Hoi Peter,

      Dank voor je reactie. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Wat mooi dat jullie een goede plek hebben gevonden voor jullie zoon. Maar hoe schandalig is het dat jullie hier een pgb voor nodig hebben. Want ook zonder pgb zou deze prachtige plek toegankelijk moeten zijn. Dat ben je toch wel met me eens, hoop ik? We komen weer op hetzelfde uit als bij mijn andere antwoorden op reacties: het zorgstelsel is uitgemolken en failliet! Goede kleinschalige instellingen horen gewoon standaard vergoed te worden. En natuurlijk begrijp ik dat jullie een pgb aanvragen, want wat moeten jullie anders? Maar is het niet om te janken? Het systeem is niet alleen ziek, maar ook compleet verrot en in staat van ontbinding.

      Wat betreft die leuke aanvulling: als jullie het pgb niet op die manier gebruiken, hoef je je ook niet aangesproken te voelen. Het lynchen van mij op Twitter gaat nog steeds door, meestal door mensen die het op die manier gebruiken. Want ja, zo gaat dat, hoe feller en agressiever de reacties, hoe dichter je bij de waarheid zit. Jou heb ik nog niet gehoord de afgelopen 32 uur, dus met jou zit het wel goed, Peter. 🙂

      Ik jou iets kwalijk nemen? Geen denken aan! Blijf alsjeblieft strijden voor passende zorg en onderwijs voor je vier mannen. Ze zijn het meer dan waard!

      • Wat stressvol is van een PGB is een overheid die niet in staat is hulpverleners op tijd uit te betalen terwijl hulpverleners én pgb houders hun papieren op orde hebben! Dát moet opgelost worden! Maar omdat de overheid er een puinhoop van maakt, het dus stressvol wordt, moet het PGB maar afgeschaft worden? Dat is wel erg kort door de bocht!

        Dat op te lossen probleem heeft ook niets te maken met de essentie van het PGB. Dat is eigen regie hoe je je eigen zorg of die van je naaste wilt inrichten, daar kan toch niets tegen zijn? Voor een PGB is een indicatie nodig en een zorgplan, daarbij wordt rekening gehouden met de gebruikelijke zorg die ieder ouder geeft (wordt afgetrokken van de indicatie). U zult het toch met me eens zijn dat, als er een indicatie is, er betaalde extra zorg nodig is. Wie die zorg verleent staat dan niet ter discussie. Dan is het van de gekke dat een externe hulpverlener wél betaald zou worden, terwijl een ouder die exact dezelfde zorg geeft dat gratis zou moeten doen! Het is namelijk gewoon betaald werk!

        Dat de zorg in natura beter kan ben ik met u eens. Zelfs met uw ideale (utopische) zorg in natura zijn er situaties die nu goed met een PGB op te lossen zijn, maar die met die ideale ZIN een veelvoud van de kosten vragen en minder effectief zijn. Dan kan het PGB toch gewoon blijven. Ik denk aan mensen die met behulp van een PGB en eigen regie volop meedraaien in de samenleving en bijvoorbeeld een eigen bedrijf runnen. Of mensen die thuis ziekenhuis verplaatste zorg leveren waardoor hun kind kan meedraaien op school, in plaats van lange tijd in een ziekenhuis te verblijven. Dat is toch alleen maar winst. Waarom dan toch die aversie tegen het PGB?

        Overigens ik héb geen pgb voor onze ernstig meervoudig complex gehandicapte (pleeg)zoon, we redden het hier nog zonder en met zijn wajong uitkering. Dat neemt niet weg dat ik blijf strijden voor behoud van eigen regie bij de zorgverlening, en dat kan nu en in de toekomst goed met een PGB. Die keuze daarvoor maakt iedere budgethouder persoonlijk.

        En tenslotte: ik lees heel goed dat u het PGB pas wil afschaffen als er Zorg in Natura is die dat kan vervangen. Dan hoeven PGB houders zich voorlopig nog geen zorgen te maken, want de tendens is, door bezuinigingen, eerder kwalitatief mindere Zorg in Natura dan betere. Ik zou het op prijs stellen als u uw stelling van het rücksichtlos afschaffen van het PGB (bij het bereiken van die utopische ZIN situatie) wat zou nuanceren. Er zijn voldoende gevallen waar eigen regie (met PGB) ook dan nog echt een behoorlijk verschil maakt in Kwaliteit van leven! En daar kan toch niets tegen zijn?

        En zullen we hier op inhoudelijke gronden discussiëren, in plaats van mensen te beschuldigen van lynchen en ze beschuldigen dat ze gebruik maken van hun penibele situatie om de discussie dood te slaan. Dat voegt namelijk niets toe aan deze discussie.

  14. Dick Slob says:

    Je hebt gelijk. PGB zou niet nodig moeten zijn. Voor iedereen die dat nodig heeft zou er nl passende zorg moeten zijn. Maar soms is die er domweg niet. Dan is PGB een uitkomst. Om goede zorg te organiseren. En dat lukt in de meeste gevallen. Helaas niet altijd.

    Het is jammer dat je stukje blijkbaar gaat over die laatste gevallen en niet over de grote meerwaarde van individueel maatwerk.

    Je onterechte – helaas breed gedragen – angst voor PGB-fraude door alle PGB-houders is op geen enkele wijze met feiten te onderbouwen en daarom populistisch kwetsend. Het is datzelfde populisme dat roept om steeds meer administratieve en fysieke controle. Zowel voor- als achteraf. Dat en niks anders, leidt tot de administratieve lastendruk waaronder budgethouders gebukt gaan. Georganiseerd wantrouwen. Slecht georganiseerd ook nog eens.

    Marktwerking in de zorg is een gotspe. Zorg is geen markt. Je kiest er immers niet voor om ziek te worden. Pgb is echter niet in het leven geroepen vanwege de stimulering van de marktwerking, maar om individueel maatwerk te kunnen organiseren in situaties die anders niet de best mogelijke zorg kunnen krijgen. En dat wil volgens mij iedereen: de best mogelijke zorg. En soms is dat dus met PGB en is het gedoe er omheen jammer, maar altijd de moeite waard. En een beetje makkelijker zou zo veel helpen.

    • Beste Dick,

      Bedankt voor je reactie. Op geen enkele wijze heb ik het in mijn betoog gehad over pgb-fraude. Het is iets waar veel mensen op Twitter zich ook over opwinden. Lees mijn stuk nog maar een keer rustig over en je zal zien dat ik gelijk heb. En voor de rest: zie mijn antwoorden op andere reacties.

      • Dick Slob says:

        Inderdaad Yvonne, het woord “fraude” komt in je stuk niet voor. Toch suggereer je naar mijn idee wel fraude. Ik haal de definitie van fraude aan uit het Vervolgrapport Thematisch onderzoek aanpak PGB-fraude van de NZA

        “Fraude is een containerbegrip. In het strafrecht is geen definitie van fraude gegeven. De eerste keer dat fraude genoemd wordt in de wet- en regelgeving is in de regelgeving voor de accountants. Fraude is daar (in de regelgeving voor de accountants) gedefinieerd als ‘een opzettelijk handelen of nalaten waarbij misleiding wordt gebruikt om een wederrechtelijk voordeel te behalen’. Bij PGBfraude is het wederrechtelijk voordeel vaak gelegen in het feit dat de PGB-gelden voor andere doeleinden dan voor inkoop van zorg worden gebruikt.”

        Jouw blog geeft op een aantal plaatsen weer dat mensen PGB gelden gebruiken enkel en alleen om hun inkomen op te krikken, terwijl ze dat – althans zo lees ik jou stuk – dat niet zouden moeten doen.

        In hetzelfde rapport staat dat in 80% van de gevallen van PGB-gebruik de reguliere zorg niet voorziet in de zorgbehoefte.

        Ik bewonder je vasthoudendheid in het geloof van je droom van een ideaal niet commercieel zorgstelsel waarin het PGB overbodig is. Gewoon, omdat de zorg dan altijd goed is. Ook ik, en vele PGB-houders met mij, zouden willen dat dat zo was en dragen daaraan bij waar zij kunnen. Wetende dat het ideaal nimmer bereikt zal worden. Het PGB is dan voor velen het beste alternatief.

        Tot slot een citaat waar wij ons allen bewust van zouden moeten zijn, ook dat lukt niet altijd, althans mij niet

        “iedereen ziet een deel van het geheel en identificeert het geheel door dat deel”
        uit: teaching the blind

  15. Ik vind het een heel goed stuk. Juist genuanceerd, mevrouw Riemsdijk legt namelijk precies de vinger op de zere plek. Let wel, ik denk dat een PGB heel goed is voor mensen waarvoor reguliere zorg moeilijk of niet te regelen valt. Dat ouders met een PGB zorg in kopen om hun kind een zo’n comfortabel mogelijk leven te laten lijden, daar ben ik helemaal voor. Absoluut. Dan wordt er van het PGB daadwerkelijk zorg ingekocht en is het PGB precies waar het voor bedoeld is.

    Helaas ken ik ook mensen, zoals beschreven in de alinea, PGB als inkomen. Een situatie van een echtpaar waar de vrouw een nare aandoening heeft en een PGB krijgt voor het schoonmaken van het huis. In eerste instantie werd de schoonmaakster er ook echt van betaald. Later kreeg de echtgenoot het PGB budget zodat hij het huis kon schoonmaken. Dat vind ik krom. Heel erg krom.

    Op twitter volg ik de ouders (meest moeders) waarvan de een nog harder klaagt over het te krappe budget dan de ander. Er wordt gelobbyd om 24 uur per dag 7 dagen in de week een uurtarief te krijgen voor hun gehandicapte kind. Dat is naar mijn mening ontzettend krom. Als je wilt worden betaald voor de zorg voor je kind is dat werk. In de arbeidstijdenwet zijn werktijden en rusttijden vastgelegd. Naar mijn mening kan het niet zo zijn dat je maar “eist” dat je recht hebt op 24/7 vergoeding. Dan zou je dus voor de overige uren iemand in moeten huren. Ook artsen en verpleegkundigen zijn niet 24/7 aan het werk nl. Dat je als ouder 24/7 voor je kind zorgt dat is natuurlijk gewoon. Dat doen alle ouders. Ook die bijstandsmoeder en de alleenstaande moeder die naast haar baan nog voor een gezin moet zorgen.

    Ik werk ook 40 uur per week buitenshuis en zorg daarnaast voor mijn gezin en huishouden. Ook ik ben al 14 jaar mantelzorger omdat mijn man hartpatient is. Ook wij hebben door zijn ziekte hoge zorgkosten en lacht de parkeerautomaat bij het ziekenhuis in zijn vuistje als hij ons weer aan ziet komen bij polibezoeken of ziekenhuisopnames. Het zij zo. Gelukkig kan mijn man nog werken, maar hoe lang dat weten we niet en dus moeten we daar rekening mee houden. Nu al.

    Ik ben voor een zorgzame samenleving en ik vind ook dat we voor onze zwakkere/zieke medemensen moeten zorgen. Absoluut. Maar ik vind ook dat het nu wel erg doorslaat naar “daar hebben wij recht op”. Daarom is een blog als van mevrouw Riemsdijk een verademing. Want ik denk dat het belangrijk is dat we met elkaar nadenken hoe de zorg beter geregeld gaat worden. Dat de zwakkeren en zieken in onze samenleving goed verzorgd worden, maar ook dat ieder daar in een stukje eigen verantwoordelijkheid in heeft, want als dit zo doorgaat dan wordt de zorg echt onbetaalbaar en is er straks niet alleen geen PGB meer maar ook nog amper zorg.

    Daarom vind ik het dapper van mevrouw Riemsdijk dat zij heeft uitgesproken wat velen al zo lang denken. Petje af!

    • Marion Altena says:

      Waar over 24/7 intensieve zorg wordt gesproken, gáát het ook om letterlijk 24/7 zorg. Jij hebt blijkbaar geen flauw idee van gezinnen waarin kinderen bijna voortdurend aan een infuus liggen. Een infuus dat elk halfuur wel een of ander alarm afgeeft. Zo’n infuus hééft geen 9 tot 5 mentaliteit, mevrouw. En wat dacht u van een kind dat drie keer PER NACHT zware epileptische aanvallen heeft? Maar beter negeren omdat het niet tussen 9 en 5 overdag gebeurt? DAT is waar mensen het over hebben als ze van 24/7 zorg spreken.

      Vakantie is er voor deze mensen niet bij. Ja, tuurlijk, met heel veel toeters, bellen en georganiseer lukt het een enkel zorggezin om de deur uit te gaan voor een paar weken. Maar dacht u nou werkelijk dat het complex gehandicapte kind bij het zien van een zonnig strand of een sprookjesachtig berglandschap NIET zijn epileptische aanvallen krijgt? Of dat hij géén infuus nodig heeft?

      Maar ja. U vindt blijkbaar dat zo’n zorgmoeder ook best zonder slaap of een dagje vrij kan. Want 24/7 uur, 365 dagen per jaar zorg voor een zorgintensief, zwaar ziek of complex meervoudig gehandicapt kind… daar neem je gerust een fulltime baan naast en dus heb je meer dan zat geld om van rond te komen.

      Dream on.

      • Beste Marion,

        Je kunt het niet eens zijn met iemand, maar het lijkt me goed om dan op een zinvolle wijze de discussie aan te gaan. Critici met leed om de oren slaan, is iets wat veel pgb-houders doen. Het is een krachtig en gemeen wapen, waarmee je mensen op een laffe manier monddood maakt.

      • Waar de ouders om vragen, is een goed uur tarief voor 40 uur zorg in de week. Helemaal geen 24/7, omdat dat niet realistisch is. Het kan ook niet omdat er geregeld is dat je maar 40 uur mag declareren. Ja, ik Twitter ook wel eens over dat budget. Omdat de zorgkosten zo gigantisch groot zijn. Inderdaad geen vakantie en geen weekend. 40 uur declareren voor 168 uur zorg. Professionele zorg waar je zelfs een diploma voor hebt gehaald. Niks geen budget waar je wat van overhoudt, maar gewoon van kan leven en medische spullen van kan kopen.

    • Beste Corrie,

      Dank voor je reactie. Het is fijn en goed om te horen dat je blij ben met mijn blog.Hoewel ik het niet in alles met je eens ben (zie mijn andere antwoorden op reacties) kan ik je op veel punten heel goed volgen en ben het absoluut met je eens. Vooral de keiharde lobby voor hogere tarieven, herken ik. Ik vind het volstrekt onjuist dat moeders riant betaald worden omdat ze voor hun zieke kind zorgen. Daarmee zeg ik niet dat sommige van deze moeders het geld niet heel hard nodig hebben, wel zeg ik daarmee dat ik het ethisch onjuist vind. Moeders, en vooral zij die alleenstaand zijn, die financieel niet kunnen rondkomen doordat zij een ziek kind moeten verzorgen, hoor je als overheid fatsoenlijk bij te staan. Dat doe je niet met een zeer riant pgb, maar dat doe je door ze een fatsoenlijke(!) uitkering of basisinkomen te geven. De ongelijkheid tussen de ene ouder met veel zorgen en problemen en de andere ouder met een pgb, neemt groteske vormen aan. Alleen daar al komt bij veel mensen de weerstand vandaan. En zoals ik het nu bekijk, zal die weerstand alleen nog maar een groter draagvlak krijgen in de samenleving.

      Naast mensen die het geld hard nodig hebben, zie ik ook veel mensen die dat beslist niet nodig hebben. Mensen die staan te trappelen om zichzelf uit te betalen via het pgb van hun kind of partner, terwijl er ook gewoon zorg in natura gegeven kan worden. Maar wat wil je ook, met zulke perverse prikkels…

  16. Ik ben zo’n gescheiden moeder met (in mijn geval) 2 kinderen met een ongeneeslijke en progressieve stofwisselingsziekte die in het volledig aangepaste huis moest blijven wonen. Ik had graag de keuze voor een simpele huurwoning gehad. Maar met 2 elektrische rolstoelen en beademingsmachines heeft de woningcorporatie helaas geen geschikte huurwoningen. Ik heb mijn baan als arts opgegeven om (met veel andere professionele zorgverleners samen) de intensieve zorg voor mijn kinderen te leveren. Met dank aan het PGB. Geen luxe, maar noodzaak. Het gaat niet om eenvoudige zorg. Ik nodig u van harte uit om hier 24 uur mee te lopen. Wellicht dat dat uw mening wat kan nuanceren.

    • Beste Saskia,

      Dank voor je reactie. Ik begrijp dat je genoodzaakt bent om in je koophuis te blijven wonen omdat er geen geschikte huurwoning is vanwege de ruimte. Dat begrijp ik volkomen. Maar je bent toch met me eens dat jouw uitzonderlijke situatie niet toepasbaar is op iedereen. Feit blijft dat de ene moeder soms riant rond kan blijven komen, en de ander, die ook heel veel zorgen en problemen heeft, niet. Dat je als arts je werk hebt op moeten geven is erg, maar niet erger dan dat het voor de bejaardenverzorgster, kapster of winkelmedewerkster is. Natuurlijk begrijp ik dat de intensieve zorg voor je kinderen noodzakelijk is en dat het heel erg zwaar is. Ook begrijp ik dat het pgb deze zorg mogelijk maakt. Het pgb kan ook pas afgeschaft worden wanneer kinderen zoals die van jou ook zonder pgb uitstekende zorg krijgen.

      Tot slot: dank voor je uitnodiging om een keer 24 uur mee te lopen met je, maar ik ga er niet op in. Hoewel elke situatie weer anders is, denk ik dat ik op dit gebied genoeg in mijn leven gezien en ervaren heb om een goed beeld te kunnen vormen.

      Ik wens je alle kracht en steun toe.

      • Dank voor je reactie en de moeite die je hebt genomen om een en ander te nuanceren. Ik denk dat we alleen stappen kunnen maken als we echt naar elkaar gaan leren luisteren. Provoceren is niets mis mee, maar kwetsen is niet nodig. In deze tijden van bezuinigingen heb ik al veel mensen onderuit zien gaan door de zorgen die ze hierdoor, bovenop hun al bestaande zorgen, hebben gekregen.

        Er is het afgelopen jaar zoveel kapot gemaakt in het vertrouwen bij pgb-houders. We willen uiteindelijk maar 1 ding: goede zorg. In mijn geval voor mijn beide kinderen. Ze worden niet oud met hun ziekte dus gevoelsmatig is goede en fijne zorg dan nog belangrijker.

        Emoties lopen dus regelmatig hoog op. Ik geloof nog steeds in het pgb. Simpelweg omdat bepaalde situaties dusdanig complex zijn dat ze niet door een organisatie zijn op te vangen. Ik ben het helemaal met je eens dat het pgb geen doel op zich moet worden voor mensen. De afgelopen jaren heb ik te maken gehad met hervormingen, herzieningen en bezuinigingen binnen het zorgstelsel (op alle vlakken) en binnen het pgb. En ja, zelfs in mijn situatie zie ik in dat bezuinigen een noodzakelijk kwaad was. Als ik echter ook zie hoe strak en zorgvuldig bij ons de indicatie gesteld is, dan kan ik niet anders dan concluderen dat misbruik niet meer mogelijk is door particulieren.
        Ik spreek niet over bemiddelingsburo’s en andere commerciele instellingen die op een negatieve gebruik maken van het bestaan van het pgb.

  17. Een vreemde denkrichting dat eigen regie van de patient niet meer van deze tijd zou zijn! Vreemd ouderwets denken, een kenniscentrum onwaardig, met een vervelende focus op de negatieve aspecten (die terecht aangepakt worden – en dat kan beter dan via de dure bureaucratie van de SVB).
    Als ik mijn huis wil laten schilderen, of mijn auto/fiets wil laten onderhouden, dan neem ik zelf de regie en schakel ik mensen in die ik daar het meest geschikt (en niet te duur) voor vind. Als in mijn lichaam moet lagen verzorgen, of dat van mijn partner of kind, dan kan dat nu dankzij het PGB – en anders ben ik ineens afhankelijk van een zorgverzekeraar die bepaalt wat goed voor me is ? Nee, het PGB maakt het mogelijk dat ik zelf de regie neem en doe wat goed en betaalbaar is. En het PGB is er (inderdaad) niet om leed te verzachten, maar om zorg in te schakelen.

  18. Pgb is een uitkomst voor ons, voor de zorg voor onze zoon. In de reguliere zorg zijn geen mogelijkheden voor hem. En ja dit hebben we heel uitgebreid uitgezocht. 3 jaar lang. Niemand die het ziet zitten of de zorg kan leveren die hij nodig heeft. Wij komen zelf uit de zorg en doen alles het liefst zelf, gewoon als ouders, gewoon onbetaald. En ja dat doen we ook, maar ergens is een grens om dit vol te houden als je kind gemiddeld maar 7 uur slaapt en dat niet aaneengesloten, als je hem nooit alleen kan laten, als hij continu je aandacht behoeft. Dit is zoals het is. Ik zorg met liefde voor mijn zoon maar heb ook af en toe tijd nodig voor mezelf om het vol te houden. En als dan bij alle instellingen en organisaties de deur word dicht gedaan omdat de zorg te complex is, ben ik blij dat er pgb is. Waardoor zorgverleners die het wel zien zitten voor hem willen en kunnen zorgen. Zorgverleners die niet de deur dicht doen.
    En ja natuurlijk zijn er situaties dat het ook anders kan maar ook zoveel situaties niet.
    Daarom vind ik het ook niet eerlijk dat u iedereen over 1 kam scheert.
    Als pgb niet blijft dan zal onze zoon niet thuis kunnen blijven wonen en dat is geen gezonde situatie voor een jongetje van 6.
    Hij komt dan in een instelling in een kamertje omdat hij niet een groep aankan. Met steeds meer verslechtering. Daarbij zal hij dan 1 op 1 begeleiding moeten krijgen. Wat veel duurder is dan hoe we het nu doen met pgb.
    Zou graag willen dat u u mening nog eens overdenkt en iets minder zwart wit profileert. Bekijk ook eens de andere kant.
    De kant waarbij er mensen zijn die zonder pgb niet kunnen leven. Kinderen die doodongelukkig in een instelling of ziekenhuis moeten wonen door hun handicap. Kinderen waarbij zelfs ziekenhuizen en instellingen de zorg niet kunnen leveren die ze nodig hebben. Want ja die kinderen bestaan ook.
    Hoop dat u ook open staat om deze kant eens te zien en te benoemen.

    • Beste Anouk,

      Dank voor je reactie. Ik begrijp heel goed dat mensen soms gedwongen worden tot een pgb. Je zegt het zelf al: “Instellingen en organisaties die de deur dicht doen”, het is om te huilen. In mijn antwoord op de reactie van Kanteldenker heb ik het al genoemd: er is iets structureel mis met ons zorgstelsel.

      Iedereen die rustig en goed mijn betoog heeft gelezen, heeft ook kunnen lezen dat we eerst moeten stoppen met de marktwerking. Natuurlijk bedoel ik niet dat we linea recta het pgb overboord moeten gooien, dat zou onmogelijk zijn. Stoppen met het pgb kan pas na hervormingen, en niet eerder. Wanneer je goed opgelet had, dan had je dat in mijn laatste alinea kunnen lezen.

      Ik wens je veel kracht en sterkte toe.

  19. Ik en nog vele zorgouders zijn gezegend met het pgb-budget de afgelopen, pak hem beet, 15 jaar. Eindelijk krijgt ons complex gehandicapte kind, dat nog thuis woont, de juiste zorg, van fijne mensen die zij kiest, op de momenten die zij wenst. Ze heeft 24 uur per dag zorg nodig op onregelmatige, maar veel momenten. Thuiszorg is dat nog nooit gelukt en zal dat ook niet lukken. We hebben zelf een perfect systeem geregeld van mensen om haar heen. Professionals met voldoende inlevingsvermogen. Ik kan beamen dat heel veel ouders niets anders zouden willen, omdat we in Nederland deze vorm van zorg niet georganiseerd kunnen krijgen. Wij als assertieve ouders ervaren de PGB-administratie niet als stressvol, betalen de hulpverleners netjes, en zien om ons heen veel ouders die vanuit hun PGB voor de staat veel goedkopere en betere zorg inkopen.

    Besef dat de overheid met een PGB-stelsel 40 procent minder geld kwijt is dan via ZIN. Dat is door Per Saldo in 2013 uitgezocht. Die 40 procent dat ZIN duurder is komt door de bureaucratie van instellingen. Management, foutmarge, e.d. Een PGB-stelsel is een zeer beschaafd systeem dat eigenlijk ook voor normale zorg zou kunnen gelden. Ook dat scheelt veel fraude bij ziekenhuizen en instellingen. Omdat je als klant dan bovenop de facturen kan zittten.

    Verder wil ik nog even het volgende kwijk. Ik vind het een zeer vooringenomen en negatief stuk wat je hebt geschreven. Vol vooroordelen. Waarschijnlijk heb je een persoonlijke ervaring dat niet strookt met mijn verhaal en die van gelukkige PGB-ouders. Ik hoop hiermee een ander beeld te laten zien. Zie het als een vorm van wederhoor.

    • Beste Kanteldenker,

      Dank voor je reactie. Ik begrijp dat je blij bent met het pgb omdat je alleen op die manier de juiste zorg kan inkopen voor je gehandicapte kind. Ook is thuiszorg volgens jou, en ook volgens heel veel anderen, niet in staat de juiste zorg te leveren. Dat is precies de kern van het probleem. Het is de belangrijkste reden waarom heel veel mensen kiezen voor het pgb. Dat betekent niet dat het pgb een geweldig iets is, het betekent simpelweg dat we een ontoereikend zorgstelsel hebben.

      Jouw argument dat het pgb vele malen goedkoper is, is iets wat ik vaak hoor, maar wat geen excuus is om het te laten bestaan. Ook hier geldt dat er dus klaarblijkelijk heel veel mis is met ons zorgstelsel. Laten politici nou eens beginnen om dat op te pakken. Een prachtig gezond, goed werkend en niet commercieel zorgstelsel zal er namelijk voor zorgen dat het pgb niet meer nodig is.

      Dat het pgb voor jou en je partner niet stressvol is, is mooi om te horen. Maar voor heel veel andere mensen geldt dat niet. Het is slopend en vergt enorm veel van mensen. Ook jij, als fervent twitteraar, weet dat. Laten we het daarom niet mooier maken dan het is.

Reageren