Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Anders dan verwacht

Het is somber weer. Er waren sombere berichten. Ik herinner me sombere verhalen.

Ik kwam als wijkverpleegkundige om zijn vrouw te helpen douchen, zo nodig een wondje te verzorgen –ze bezeerde zich nogal eens – en haar medicatie te geven. De wanhoop van de man was groot. Zijn lieve, zachte vrouw was langzaamaan veranderd in een halsstarrige, incontinente vrouw met het gedrag van een peuter. Soms, heel even, keek ze me recht aan en glimlachte ze naar me. “Lavendel.” De geur van de zeep waarmee ik haar waste. 

Mobieltje berichtSoms zongen we een liedje. Met wat grapjes lukte het haar goed te verzorgen. Maar, en dat besefte ik goed, ik was na drie kwartier (die ik er maximaal mocht besteden) weer weg. Haar man bleef. Zij ging 3 keer per week naar de dagopvang. Dan kon hij even een boodschap doen. Even uitrusten, want ze spookte veel, ’s nachts. Dan kon hij even rustig mijmeren over vroeger. Ze stond op een lange wachtlijst voor opname in het verpleeghuis. Dat was 15 jaar geleden. Vaak overschreed ik mijn drie kwartier. We praatten nog wat. Ik weet nog dat hij met geëmotioneerde stem zei: “Het is gewoon zo anders dan ik had verwacht. We hebben elkaar nog. Maar eigenlijk ook niet.”

Er waren er zoveel. Er was veel eenzaamheid. Depressiviteit. Maar ook, gierend lachen met een al jaren aan bed gekluisterde vrouw. Oude mensen met hun verhalen over vroeger. Jonge cliënten met een stoma, met MS. Hun wilskracht zien. Wonden zien genezen. Tranen mogen drogen en ogen mogen sluiten. Door de intensieve zorg voor mijn zoon en de wakkere nachten, is mijn leven anders dan ik ooit had verwacht. Ik chat veel. Door het bloggen en sociale media heb ik veel contact met andere ouders van kinderen met autisme of andere ‘bijzonderheden’. Waardevolle contacten! We begrijpen elkaar vaak goed, of helemaal niet, wat ook heel boeiend kan zijn, we sparren, we peppen elkaar op. Ook veel gesprekken ontstaan via Twitter. Onvoorstelbaar, zoveel mensen die vechten om overeind te blijven. Mensen die maanden min of meer uitzichtloos in het ziekenhuis liggen. Die al jong hun ouders verloren. Die zich waardeloos voelen omdat ze nergens meer werk kunnen vinden, en zo graag willen. Mensen die dag in dag uit de zorg voor een zieke partner dragen. Maar vooral, zoveel mensen die oog hebben voor lichtpuntjes. Voor een regenboog. Tijd maken voor een ander. Me laten glimlachen. Inspirerende mensen.

“Het is gewoon zo anders dan ik had verwacht”, zei hij. De eenzame man. Ik had het hem, en haar, zo anders gegund. Ik had het zoveel mensen heel anders gegund. Ik verwonder me over hun kracht, hun doorzettingsvermogen, hun humor. Wat is het toch mooi, als mensen elkaar vertrouwen, echt kunnen delen, en elkaar daarmee helpen.

Ik ben dankbaar voor de herinneringen aan bijna 20 jaar in de zorg. Voor de gesprekken, toen en nu, omdat ze mij leren hoe sterk mensen zijn. Ook als alles zo anders is dan ze ooit hadden verwacht.

Dit blog is eerder geplaatst op www.mantelzorgelijk.nl.

Avatar Over Esther de Graaff

getrouwd | moeder van twee | zoon (11) met autisme en een verstandelijke beperking | dochter van 9 | schrijft over haar gezin op http://esthervandaag.wordpress.com/

Reacties

  1. Avatar Ineke vonk zegt

    Zo anders dan verwacht….ja dat is zo in ons leven, jouw leven.
    Omgaan met de verwachting die het niet werd. Levenskunst.

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten