Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. 

Licht aan de horizon

Jongens suikerspinSinds mijn oudste intern verblijft is het heel langzaam aan het verbeteren. Ze hebben hun handen vol gehad aan het agressieve gedrag van mijn zoontje en heel soms vreesde ik of hij met dit gedrag wel in deze instelling kon blijven. Afgelopen zomer belde de behandelend kinderpsychiater met een voorstel om met een specifiek soort medicijn te starten, onder andere tegen zijn angsten. Parallel daaraan konden we de afbouw inzetten van het andere medicijn welke minder resultaat liet zien. Dit nieuwe medicijn had reeds veel positieve resultaten laten zien. In tegenstelling tot vijf jaar geleden hebben we geen moment geaarzeld en zijn in de zomervakantie begonnen. Binnen een paar dagen veranderde het gedrag van ons zoontje enorm. We zagen hem veranderen van een somber en angstig mannetje naar een blij kind met een prachtige lach op zijn snuit. Zijn houding veranderde van star en rigide naar een meer coöperatieve. Dit hadden wij ouders in nog geen tien jaar in deze structurele mate bij hem gezien. Ook de behandelaren, de begeleiders van zijn groep en de leerkrachten op zijn school zien sinds 9 maanden een positieve verandering. Dit zou zelfs zijn ontwikkeling op langere termijn ten goede kunnen komen.

Stigmatisering

Nu ik dit schrijf ‘vrees’ ik toch weer de algemene opinie. “Duidelijk weer een reclamestuk voor medicatie” of “Weer een moeder die drugs geeft” en ook “Moeder kiest voor de gemakkelijke weg.” Moet ik deze reacties als moeder nu werkelijk ‘gewoon voor lief’ nemen? Is de maatschappelijke opinie echt niet te sturen? Ik geloof dit niet. Het is ongenuanceerd de media ingekomen, dan kan het, met een beetje samenwerking en hard werken ook mogelijk zijn om deze hele kwestie nu wel genuanceerd de media in te brengen. Als moeder knok ik zo hard voor dit ventje die zo hartstochtelijk veel van zijn poezenbeesten houdt. En dit ventje op zijn beurt knokt zo hard om het leven te begrijpen zoals wij deze vrijwel zonder enige moeite begrijpen. Dan past het toch niet meer in deze tijd om het acceptabel te vinden dat er bijvoorbeeld debatten worden georganiseerd met de titel “Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is Ritalin”. Dat ik als moeder moet accepteren dat ik reacties krijg als: “Pomp jij je kind maar lekker vol met drugs” en “Weet je dat je strafbaar bent als je drugs geeft aan je kind?”

Alle gediagnosticeerde kinderen op één hoop?

De bovenstaande reacties komen voort uit reacties van artikelen in landelijke dagbladen. En zo ook onder een geplaatst artikel door een moeder die een uiterst nare situatie heeft doorstaan met haar kind. Gesteund door een psychologe, een hoogleraar en een kindercoach lees ik de artikelen en de verdrietige reacties eronder, in de wetenschap dat ik de bezorgdheid van deze mensen deel. Immers, als er werkelijk met een te groot ‘gemak’ kinderen worden gediagnosticeerd en gemedicaliseerd, dan lijden alle kinderen onder deze feiten. Kinderen zoals mijn oudste maar ook kinderen met een twijfelachtige diagnose of een misplaatste diagnose ADHD.

We zijn binnen de jeugdhulp bezig aan een transformatie van formaat waar de clichés vanuit de maatschappij, dat we moeten (leren) opvoeden, inmiddels ook zijn gaan verankeren. Ouders moeten niet te hoge eisen aan hun kind stellen, hen na schooltijd niet overal heen slepen. De meest hinderlijke vind ik die over voeding. Al ben je als ouder zeer bewust van de voedingsindustrie en anticipeer je hierop bij je kinderen, dan nog ligt het allemaal, volgens de algemene opinie, aan jou als ouder. Ik vind dit, ook gelet op de transformatie van de jeugdhulp maar zeker ook die ‘andere’ werkelijkheid die in de media wordt geschetst, allang geen veilige en eerlijke discussie meer.

Berichtgeving zonder nuance

De discussie omtrent ADHD in de media is erop gericht om de groei en misdiagnostiek hiervan in de schijnwerpers te zetten. Een complexe diagnose als ADHD is te lang gegeneraliseerd waardoor de problemen voor kinderen als mijn oudste nu groter aan het worden zijn. De lezer van de artikelen krijgt niet het idee dat deze idioterie aan generalisatie ook kinderen zoals hij bereikt. Hier was ik al jaren bang voor. Dat hij nu zich bewust wordt van een in mijn ogen doodenge en waanzinnige discussie, van de heersende opinie. Oudere kinderen praten inmiddels de media na. Zij leren hem daar dat er geen recht is op bestaan voor ADHD. Als iedereen immers lukraak wordt beplakt en bestempeld, wie zegt dat dit niet ook bij hem is gebeurd? De uitwerking van discussies in de media over ADHD, gevoerd door hoogleraren en psychologen, mist zijn volledig zijn doel voor kinderen als hij. De oudere jongens in de kliniek zeggen hem dat ADHD niet bestaat en dat zijn ouders hem drugs voeren. Hij vraagt mij waarom ik hem deze drugs geef, of ik wel weet hoe gevaarlijk dit is. Hij vroeg mij onlangs of ik eigenlijk wel van hem hield en besloot dat hij zelf maar ging stoppen met deze drugs. En ik zie dit alles met een knoop in mijn maag voor mij ontvouwen. Niemand die hier iets aan doet, de discussie blijft voorlopig eenzijdig. En dit gegeven maakt mij boos, onmachtig en gefrustreerd.

Samenwerken

Kinderen zoals mijn oudste worden niet veiliggesteld als men het enkel opneemt voor kinderen met een foutieve diagnose. Benoem je niet het uitdrukkelijke gevaar en welke mogelijke gevolgen dit heeft voor kinderen als mijn mannetje, dan zal hij nooit een fatsoenlijke kans krijgen. Ik voer discussies met mensen die mijn maag doen omdraaien. Men lijkt mij, als moeder, niet te willen horen. We zullen moeten samenwerken om te vertellen wat ADHD wel en wat het niet is, zodat kinderen zonder diagnose verder kunnen en kinderen met ernstigere problematiek zonder stigma hun bestaansrecht houden. Ik knok voor beide ‘groepen’ kinderen, en hoop op bijval.

Angelique Bergsma Over Angelique Bergsma

moeder van twee jongens | gek op paarden | maatschappelijk betrokken | actief voor o.a. Balans, Per Saldo en Platform Verontruste Ouders | heel blij met adhd-magazine SUZAN!¡ | pikt graag terrasje met vriendinnen

Reacties

  1. Renate zegt:

    Medicatie is soms noodzaak. Niet als oplossing voor alles. Maar om het iets dragelijker te maken waardoor het mogelijk word aan gedragingen te werken, patronen geleidelijk aan te passen en zelfs met boosheid en frustratie om te leren gaan.

    Er zijn er die zonder kunnen. Er zijn er die voldoende hebben aan lto3. Anderen hebben iets meer nodig om rechtop te blijven. Al die prikkels in deze met niets rekening houdende wereld het hoofd te kunnen bieden.

    Zolang de maatschappij, de wereld alles drukker maakt, hogere verwachtingen stelt, continu de druk op voeren en steeds maar alles blijven veranderen en dan ook nog van de wal in de sloot. Komen er alleen maar meer die het zonder medicatie simpelweg niet redden.

    Het is makkelijk naar ouders te wijzen, maar het is de gehele maatschappij die mede oorzaak is.
    Over confrontatie met alle onrechtvaardigheid nog niet eens gesproken.

    Geen enkele ouder ziet graag dat zijn of haar kind het zonder medicatie niet red. Maar als ze uit onmacht en wanhoop toch openstellen voor de optie en door die keus hun kind zien opbloeien dan is dat een opluchting.
    Want dat bied perspectief voor de toekomst. Bied mogelijkheden weer te groeien. En dat is wat elke ouder voor zijn of haar kind wil.

    En zij die veroordelen hebben nooit een kind gehad die in die loodzware schoenen staat. En hebben zelf nooit in die schoenen gestaan. Sommige dingen begrijp je alleen als je het kent.

    En weet hoe diep dat dal is waar de dankzij ondersteuning van medicatie uit kunnen komen.

  2. Het blijft erg pijnlijk dat mensen ADHD als een klein probleem zien.. want hun kind is ook wel eens druk?

    Als de media eenzijdig de nadruk legt op misstanden (die er echt wel zijn) maar vervolgens geen enkele informatie geven over wat ADHD nu werkelijk inhoudt. Dit heeft inderdaad tot gevolg dat de stigmatisering nog meer toeneemt.

    Mensen die willen schoppen kan je niets mee, er zijn echter hele volksstammen die gewoon geen enkel idee hebben en vooral elkaar na-papegaaien. En daar komt het KJP bij kijken. Informatievoorziening! Ik ga mijn brein eens goed aan het werk zetten en kom er bij je op terug!

    Stigma rondom mentale aandoeningen zullen nooit verdwijnen, maar ik ben ervan overtuigd dat we het stigma rond ADHD moeten kunnen verminderen.

    Houdt moed!

  3. Bethje70 zegt:

    Ik kan er ook maar niet aan wennen dat je jezelf moet blijven verdedigen omdat je kiest voor medicatie.
    Mijn kinderen hebben ADD ik ADHD.
    Ik loop er dus nog wel eens tegenaan. Het toppunt was bij de apotheek. Een medewerkster vond het maar twijfelachtig. Ja vroeger……
    Of bij onderwijs collega’s, zo’n kind moet gewoon een schop onder zijn komt.
    Ja was het maar zo makkelijk.

    Gelukkig zijn ze het er wel over eens dat ik met medicatie een stuk prettiger werk en zij dus ook.

  4. Mijn zoon van 10 heeft een normale intelligentie maar is niet erg geïnteresseerd in school en is in de klas met van alles bezig maar niet erg met leren. Nu wil de school en de schoolpsycholoog hem gaan labelen en naar het SBO sturen.
    Maar ik zie niets bijzonders aan die kul en hij heeft veel interesses. Thuis is het een schat van een knul en heeft veel vriendjes.
    Moet ik nu een jongen waar werkelijk niets mis mee is, behalve dat hij momenteel niet zo veel interesse heeft voor school, voor de rest van zijn leven voor gek laten verklaren?
    Zelf had ik ook nooit zin in school, later wel en heb uiteindelijk de universiteit afgerond.
    Volgens mij hebben de schoolleiding en de psycholoog zelf een label nodig.
    Maar hoe dan ook, van mijn kind blijven ze af!!

    • Zo zeg, mag ik heel eerlijk zijn en zeggen dat het niet zo vriendelijk overkomt naar ouders van wie hun ‘gekke’ kind op een sbo school zit?? Daarnaast denk ik dat ze een kind niet ‘zomaar’ verwijzen naar een sbo school…misschien bloeit hij helemaal op daar zodat hij weer terug kan naar regulier. Succes

  5. Rob Pereira zegt:

    Dag Angelique, goed om weer een mooie blog van je te lezen, gewoon blijven vechten tegen ongenuanceerdheid, moeten bijna alle ouders en hulpverleners doen. En bij misstanden brieven schrijven naar de media en de overheid. Zeker nu de gemeente het nieuwe beleid moet vormgeven, de vrije artsenkeuze verdwijnt, de budgetten sterk gekort worden en de kinderpsychiater lijkt te verdwijnen
    Hartelijke groet Rob

  6. Beste Angelique, wat fijn dat je dit schrijft. Ik ben zeker van plan ook deze column aan ouders te laten lezen die bij ons in de kinder- en jeugdpsychiatrie komen en door alle negatieve verhalen hun zeer beperkte zoon of dochter NIET aan de medicatie willen ‘zetten’ terwijl we met al onze ervaring inmiddels echt wel weten aan wie we wel en aan wie we geen medicatie voorstellen.
    Alleen de ‘easy’ verhalen komen in het nieuws. En dat terwijl ik als hoofdbehandelaar op de ADHD poli elke dag diagnostiek tegenkom en er elke dag weer kritisch naar kijk. Zijn er voldoende symptomen? waren die er al in de kindertijd aanwezig? waren ze resistent voor gestructureerde opvoeding? welke aandachtsproblemen spelen er wel en welke niet? is er duidelijk beperking? kan er op een alternatieve manier behandeld worden?
    kortom, het is veel te kort door de bocht om de kinder- en jeugdpsychiatrie af te doen als een ‘etikettenfabriek’. Ik zie fantastische resultaten van psychoeducatie, oudercursussen én medicatie.
    ik kan er zoveel over zeggen. Rest mij vooral te zeggen: je weet als moeder wat je doet. hou vol!

  7. Christine zegt:

    Aan alle antimedicatie mensen: mag mijn dochter met ADD dan wel onder een auto rijden omdat zij zich door de vele prikkels onderweg niet meer kan concentreren op de fiets?
    En nee ik rij niet meer mee, dat wil je niet meer als bijna 16 jarig meisje. Verdiep je eerst eens in wat het werkelijk inhoudt voordat je gaat oordelen.
    Bijzonder ernstig dat dit jongetje moet lijden onder zijn aandoening EN de mening van beperkt denkende mensen. Maar deze discussie zal helaas nooit eindigen…….totdat er begrip en inzicht komt over deze aandoening.

  8. Angelique Bergsma Angelique Bergsma zegt:

    Dank voor je reactie Mieneke. Ik heb zelf meegewerkt aan het onderzoek van Impuls. Het is erg goed dat dit wordt gemonitord.
    Helaas is het bekend dat vrijwel op alle soorten medicijnen bijwerkingen zitten. Daar ontkomen we helaas niet aan.
    Wat ik beoog te bereiken is dat er kinderen zijn die enorm geholpen zijn bij medicatie als methylfenidaat. Dat we de discussie hieromtrent zeker wel moeten blijven voeren echter, met een waardevolle nuance waar daadwerkelijk iedereen baat bij heeft.

    Groet,

    Angelique

  9. Medicijnen als Ritalin vallen niet voor niets onder de opiumwetgeving. Ze hebben ontzettend veel bijwerkingen. 75% van de volwassen met ADHD ervaart 3 of meer bijwerkingen. Ga maar eens naar de website http://www.impulsenwoortblind.nl/

  10. Mooi beschreven. Als moeder van een zoon met adhd ervaar ik dat sommige mensen doen of ze psychiater zijn. Wij ervaren een groot verschil nu onze zoon medicatie gebruikt en hij zelf ook. Jammer dat er discussie gevoerd wordt over adhd en dat kinderen naar mate ze ouder worden hierdoor gaat twijfelen aan de echtheid van de diagnose. Triest

  11. Goed omschreven, realistisch en herkenbaar! De machteloosheid komt duidelijk naar voren. Het gevoel dat je het als ouder altijd fout doet!! Mensen moesten eens weten…

  12. Knap zoals je het beschrijft!

  13. Ik ben het absoluut met je eens. Als moeder van een dochter met ADHD weet ik wat het is om alle vooroordelen te horen. Dat het aan de opvoeding ligt, dat het ligt aan de ouders die tegenwoordig allemaal zo nodig moeten werken, dat ze gewoon even goed aangepakt moeten worden, rust regelmaat reinheid en nog meer van die bla bla.
    Mijn haren gaan al helemaal recht overeind staan als haar medicijn drugs wordt genoemd. Dat ik voor de makkelijke weg kies door mijn kind te drogeren zodat ze lekker stil is. Nee, mijn dochter zit nog steeds vol met leven en is absoluut geen dood vogeltje! Ik ben blij met de diagnose en ik ben blij dat ik mijn kind kan begeleiden in combinatie met medicijnen in deze toch al harde wereld. Het helpt haar de dag op school door te komen en haar werk te kunnen doen met al te weinig problemen. Het helpt haar sociaal de dag door te komen. Want als je anders bent dan de rest (en wie bepaald wat anders is) dan hoor je er niet bij.
    Ik ben ontzettend trots op mijn grietje…..
    En wie nog steeds roept ADHD bestaat mag haar even een middagje lenen, zonder medicatie. Kijken of ze dan nog roepen dat het niet bestaat!!!!

  14. Amen! maar helaas blijven er altijd vervelende reacties komen van onwetend publiek (en ja hier kunnen ook familie en vrienden bijhoren) die zich niet realiseren dat ouders een lange weg gaan met hun kind voordat het medicatie krijgt. Dat er niet na een gesprekje een diagnose word gesteld maar dat hier vele bezoeken, gesprekken en onderzoeken aan vooraf gaan.Dat er vaak al veel ingezet is aan begeleiding en therapieën maar dat dit niet genoeg blijkt te zijn, dat er veel tranen zijn vergoten als je je kind zo ongelukkig ziet. En die denken dat adhd een druk kind betekend. En dat deze kinderen geen opvoeding krijgen en elke dag chips en cola krijgen of snoep met veel kleurstoffen (misschien eens op de verpakkingen krijgen wat men zelf eet)

    Laat in elk geval de mensen uit het vak hun argumenten goed onderbouwen en geen verwarring veroorzaken naar de media. Laat ze samenwerken en een front vormen om kinderen die deze diagnose hebben uit het stigma te halen. Deze kinderen hebben fantastische eigenschappen en ooit slaan mensen zich voor hun kop dat ze een kind zo verkeerd hebben ingeschat.

    Angelique in de tijd dat ik jou al “volg” zet je je in, niet alleen voor je eigen kinderen maar voor alle kinderen met een diagnose , veel mensen kunnen aan zo een karakter niet tippen!

  15. ik steun je strijd zeker en vindt het treurig dat deze gevoerd moet worden. ik weet niet echt hoe het is om adhd te hebben (ik heb het immers zelf niet) maar accepteer dat anderen het wel weten en dat het werkelijk leed met zich mee brengt.
    ik hoop dat het goed komt met je zoontje en dat hij kan ontplooien.

Reageren