Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

De kracht van ervaringsdeskundigheid

(in reactie op de post van Yvonne van Riemsdijk)

Toen mijn kinderen werden opgenomen bij de Bascule was er een nieuwe tendens bezig in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Er werd geluisterd naar ouders, naar hun visie, en het meedenken met de behandelplannen werd gestimuleerd. Ik spreek nu over zo’n achttien jaar geleden. De professionals vroegen ouders naar ervaringen en men ging daarover in gesprek.

10Gezin-silhouetWij hadden als ouders ook duidelijke hulpvragen. Het was toen echt nog een beweging. Wennen aan elkaar, luisteren naar elkaar. Het was alsof we van beide kanten een nieuwe taal moesten leren. Alles in het belang van onze jongens. Niet alles ging goed en soms was er ook miscommunicatie, maar de beweging naar een steviger rol voor de ouder heb ik altijd heel erg gewaardeerd.

Ouderverenigingen

In die tijd was ik ook erg actief voor ouderverenigingen. In ons geval was dat Balans en later ook de NVA. Bij Balans waren ze toen ook stevig bezig om de rol van de ouder op de kaart te zetten. Zo ook bij de NVA. Ik nam deel aan allerlei groepen om die rol uit te bouwen. Ik leerde er goede gesprekken op school door te voeren. Nee, natuurlijk stond men daar niet meteen te juichen voor assertieve ouders. Ik vond het leuk om mee te helpen, met activiteiten en de schoolbibliotheek bijvoorbeeld. Maar ik vond het soms ook nodig in gesprek te gaan over hoe mijn kinderen de beste begeleiding konden krijgen. Ik moest aangeven wat mijn kinderen nodig hadden, want zelf konden ze dat nog niet. Later werd ik actief voor het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie. Met andere ouders werd ik actief voor het Platform Verontruste Ouders, omdat wij ons gezamenlijk sterk wilden maken voor onze kinderen in de hele bezuinigingsstorm die over ons heen kwam. Er is een petitie opgezet, ouders gingen zich steeds meer roeren.

Waardevol

Wat ik ervaren heb is dat het delen van mijn ervaringen voor veel ouders fijn was, omdat ze zich herkenden. Ik heb veel voorlichting gegeven op scholen, voor ouders, in ziekenhuizen en instellingen voor kinder- en jeugdpsychiatrie. En dat dat ook werd gewaardeerd. Er is altijd respectvol met mij om gegaan, ookal was er wel eens discussie. Bijvoorbeeld over de kracht van burgers en het vertrouwen daarin. Er was begrip over en weer. Zo kon ik wel uitvoerig vertellen over ADHD maar was er ook de lerares die met haar handen in het haar zat vanwege een kind. Een schat aan ervaring hebben ouders. Deskundig? Het is maar net hoe je dat definieert. Ik kan het uitstekend inzetten bij mijn Raadswerk bijvoorbeeld. Omdat ik weet wat nodig is. Wat ik gemist heb, hoe het beter kan. Wat thuis goed werkt, kan op school ook goed helpen. Als je kunt uitleggen waar bepaald gedrag op wijst en vandaan komt, kan begrip ontstaan. Ik lees natuurlijk ook heel veel over psychische stoornissen zoals ADHD en autisme. Geen studieboeken, en toch kan ik de behoeftes van mijn kinderen en mijn broer goed onder woorden brengen. Ik vind die ontwikkeling helemaal niet gevaarlijk, wel aanvullend.

Niet onderschatten!

Ervaringsdeskundigheid mag niet onderschat worden. Veel ouders spenderen er heel veel tijd en energie aan, terwijl in het beste geval de reiskosten gedekt worden. Ze zitten in platforms, zoeken contact met hun gemeente en organiseren zich. Een (online) tijdschrift maken en vele gesprekken met de hulpverlening. Thema-avonden, werk voor ouderverenigingen. Niet iedere ouder krijgt dat voor elkaar maar ik heb veel respect voor diegenen die zich zo inzetten. Soms is men het strijden moe want er doemen ook regelmatig allerlei muren op. En daarbij is het lastig om de zorg voor de kinderen en je werk als ervaringsdeskundige goed te combineren. Onze kinderen hebben veel extra’s nodig om het goed te laten lopen. Ik wil al die ouders hierbij ontzettend bedanken. En ga door! De dialoog is ontzettend hard nodig. En wat te denken van alle mensen die zelf ex-patiënt zijn geweest, en hun ervaringen nu inzetten? Ik vind het een prachtige manier om van de sores die er zeker ook is, toch iets moois te kunnen betekenen.

 

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten