Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Beoogd doel transitie raakt uit zicht

De transitie was ooit bedacht om de samenwerking in de zorg rondom multi-problem gezinnen te verbeteren en als psychiater in een FACT-jeugdteam, waarin we vooral met multi-problem gezinnen te maken hebben, kon ik een dergelijke doelstelling natuurlijk alleen maar toejuichen. Maar toen kregen we met Sybren te maken. En zijn moeder. En de instanties die over het ouderlijk gezag beslissen.

post-nooduitgang-2Sybren zat al jaren thuis, ging af en toe naar school, maar sleet het merendeel van zijn dagen achter zijn pc, hij speelde agressieve spellen en toonde zich ook steeds meer geagiteerd. Wat met intensieve hulp van het FACT-team niet was gelukt kwam gelukkig in een klinische behandeling wel van de grond; Sybren ging weer naar school, had wat vriendjes gekregen, liep soms te neuriën op de gang en ik kreeg af en toe zelfs zijn ogen te zien die voorheen verscholen gingen achter lange lokken.

Falend ouderlijk gezag

Wat ook duidelijk werd tijdens de opname was dat hij deze progressie nooit thuis had kunnen bereiken als enig kind van een emotioneel zeer labiele moeder die, zeker in de perioden dat zij de alcohol niet kon laten staan, hem met zijn autisme niet de structuur kon bieden die hij nodig had. Eerdere pogingen om deze jongen onder toezicht te laten stellen waren afgeslagen met het argument dat hij ‘toch bij ons in zorg was’ en ‘moeder meewerkte aan de behandeling’. Dat dat uitsluitend op haar manier en haar voorwaarden was, maakte blijkbaar niet uit. Op papier had zij ingestemd met door plaatsing naar een woonplek.

De horde, om de kinderrechter een uitspraak te laten doen, bleek niet te nemen…

Toen zij hem van de een op de andere dag van de afdeling dreigde te halen en aangaf dat zij ‘de zorg zelf wel weer aankon’ en ‘die hele woonplek niet meer nodig was’, leek een doorbraak mogelijk; het aanvragen van een ondertoezichtstelling leek ons nu geëigend om deze jarenlange sluimerende en voor zijn ontwikkeling desastreuze situatie te doorbreken; het was immers duidelijk dat moeder Sybren aan de behandeling onttrok. Nu het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) in Veilig Thuis was opgegaan hebben we Sybren direct daar gemeld. We bleken aan het verkeerde adres, we moesten het wijkteam inschakelen, die hadden immers een Veiligheidstafel. Daarvan was de door de gemeente aangestelde dame van het wijkteam echter niet zonder meer overtuigd, Sybren was tenslotte nog niet thuis, er was toch geen acuut gevaar, er moest eerst een eigen oordeel gevormd worden… Wekenlang heeft deze patstelling geduurd, de horde Veilig Thuis/Wijkteam/Veiligheidstafel die we moesten nemen om de kinderrechter een uitspraak te laten doen, bleek niet te nemen.

Moeder ‘werkte mee aan de behandeling’

En zo hield moeder hem na het weekeindeverlof thuis en werd de klinische behandeling beëindigd. Eenmaal thuis, kreeg ze hem zover af en toe wel weer naar school te gaan. Maar het merendeel van de dagen zat hij achter zijn pc en ging zijn stemming weer achteruit. Een gezagsvacuüm was er volgens de instanties niet: moeder wilde gerust een kop koffiedrinken met het FACT-team (als zij nuchter was) en dus ‘werkte moeder nog altijd mee aan de behandeling…’

Penny wise, pound foolish?

Wanneer dit een op zichzelf staande casus was, had ik hem niet beschreven. Meerdere van mijn collega’s vertellen mij gelijkluidende verhalen, zelfs in acute situaties. Ook hanteren medewerkers van gemeentelijke instanties daarbij het argument dat ‘dure zorg voorkomen moet worden’. Een ondertoezichtstelling valt blijkbaar onder ‘dure’ zorg… Ik ben er niet gerust op, dit gaat een keer mis, en dan… wordt de vis pas echt duur betaald.

Marco Bottelier Over Marco Bottelier

geneesheer-directeur bij Triversum | getrouwd en twee kinderen | oprichter FACT-teams | marathonschaatser | sinds 2009 promotieonderzoek (ePOD studie)

Reacties

  1. Ik hoorde laatst ook een geval waarbij een ouder vroeg om ingrijpen, omdat hij zelf vond dat hij tekort schoot. Vervolgens kon hij nergens terecht, omdat hij immers ‘meewerkte’ en dus in het vrijwillig kader hoorde, maar tegelijk vroeg om maatregelen die alleen vanuit het gedwongen kader worden getroffen. Hier hoop je dat er in ieder geval een partij is die niet loslaat en doorzettingsmacht heeft en dat het niet toch nog tussen wal en schip terecht komt…

  2. miek wijnbergen miek wijnbergen zegt:

    Ik schrik hier van, kinderen moeten altijd de zorg krijgen die ze nodig hebben. Als coordinator eigen kracht maak ik mee dat soms de beste oplossing een uithuisplaatsing is, liefst in een netwerk pleeggezin. Dit is een duidelijk ) maar wat nodig is!

Reageren