Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Intramurale jeugd-ggz

Bijna vier maanden geleden is zoonlief tijdelijk ergens anders gaan wonen. In deze korte tijd is er veel gebeurd. Het is geenszins gemakkelijk gegaan. Mijn zoontje met angsten, levend in een fantasiewereld, kon niet eens bij opa en oma logeren, laat staan in een huis 80 km van papa en mama vandaan. De laatste vier maanden stonden voor mijn kind in het teken van wennen, aftasten, ‘manipuleren’, boosheid en veel verdriet. Het is met geen pen te beschrijven hoe zwaar het is om je kind, waar je zo vreselijk veel van houdt, los te moeten laten. Hoe zwaar het mij viel toen ik besefte dat ik mijn eigen kind niet kon opvoeden zoals het zou moeten. Ik zou hem nooit kunnen bieden wat hij nodig had. En het blijkt dat hij veel nodig heeft.

9Jongen-bestudeert-touw
School

Nu gaat hij gaat elke dag naar school. Deze ligt vrijwel direct aangrenzend aan de achtertuin van het huis waarin hij woont. Als het niet goed gaat, mag hij dit tegen de juffrouw zeggen. Hij krijgt daarin de ruimte en een keus. Hij mag namelijk kiezen om even rustig te worden op zijn kamer of hij mag springen op de trampoline. Als het weer goed gaat, keert hij weer terug naar school. Zij geven hem vertrouwen en hij doet zijn best. Het werkt. Hij blijft namelijk iedere dag naar school gaan. Op zijn eigen tempo volgt hij onderwijs in wat hij aankan. Ook al is het nog niet veel, het naar school blijven gaan is essentieel. De groepsleiding en de school werken nauw samen, met elkaar en met de ouders en de therapeuten. Dat de andere betrokken partijen ons ouders ook volgen, stelt mij gerust en stemt mij hoopvol. En als ik ergens een misser maak, helpen zij mij deze te herstellen. Ze onderbouwen en ondersteunen, zorgen en verlenen daarmee dan ook professionele hulp.

Verdriet

Mijn zoon heeft het zwaar. Hij wil thuis wonen en geef hem eens ongelijk. Hij is tenslotte tien jaar en zijn problematiek ten spijt, kinderen van tien horen te allen tijde bij hun ouders. Als hij dan in een weekend thuis is en hij mij vertelt dat hij niet meer terug wil, hoor ik mijzelf tegen hem zeggen dat hij het eigenlijk heel goed heeft. Ik grap dan wat door te vertellen dat hij wel toevallig de enige van ons gezin is die in een villa woont. En dat hij elke avond een warme kruik krijgt voor het slapen gaan. Dat hij zelfs iedere avond wordt voorgelezen en ook nog voetbadjes krijgt van deze fijne mensen. Aan zijn snuitje zie ik dat hij aandachtig luistert en hij besluit dat hij inderdaad best geluk heeft. Om er snel achteraan te zeggen dat hij papa, mama en zijn broertje wel steeds ontzettend mist.

Kwaliteit in de zorg

Mijn ventje met een complexe gebruiksaanwijzing heeft het absoluut niet gemakkelijk. Toch maakt hij kleine zichtbare vorderingen. Het is niet alleen de aanpak van de begeleiders op de groep. Ze zijn natuurlijk consequent, duidelijk en zeer professioneel. Maar het belangrijkste is de hoge mate van de betrokkenheid van de groepsleiding. Het is met name de persoonlijk begeleidster van mijn zoontje die mij feilloos weet te vertellen wat goed voor hem is. Ondanks het feit dat dit team met regelmaat wordt uitgescholden en zelfs geschopt en geslagen, zij blijven zich elke dag weer inzetten voor kinderen als mijn oudste. En iedere keer als ik er ben, is de begroeting warm en hartelijk. De eerste vraag die ze stellen is of je zin hebt in een kopje thee.

Eigen tempo

Als het dan weer zondag is en ik zit naast hem op de bank, wetende dat ik hem over een paar uurtjes weer moet wegbrengen, overvalt me weer dat intense verdriet om het gemis. En dat ik weet hoe hij zich weer voelen gaat, wachtend en uitkijkend naar de avonden dat hij naar huis bellen mag. Voor een ouder maakt het enorm veel verschil als je weet dat je kind in goede handen is. De samenwerking bij deze mensen staat voorop en als ouder is het bijzonder prettig te ervaren dat je daadwerkelijk 100% onderdeel uitmaakt van het behandelplan. En ik ben blij dat hij woont waar hij nu woont, want hij is bij mensen die het verschil aan het maken zijn. Hij kan en mag zijn hoe en wie hij is, een kind dat nu een kans in zijn leventje krijgt omdat hij alles op zijn eigen tempo mag doen.

Specialistische kijk

Ik maak me nog steeds flinke zorgen. Dat kinderen te lang in de preventie blijven. Dat daardoor het aantal bedden wordt gehalveerd, maar ook dat instellingen door te weinig aanmeldingen gaan omvallen. Dit is vrijwel onomkeerbaar. We zitten nu in de eerste fase van de transitieperiode. Als volgend jaar of over twee jaar blijkt dat kinderen inderdaad te lang in de preventie blijven, lopen de wachtlijsten op als nooit tevoren. Ik hoop dat er een plan B is voor deze kinderen, dat instellingen niet overijl komen om te vallen en kinderen nergens meer terecht kunnen. Want als mijn zoontje 6 jaar later was geboren, was hij met 100% zekerheid schrijnend lang in de preventie blijven zitten.

Angelique Bergsma Over Angelique Bergsma

moeder van twee jongens | gek op paarden | maatschappelijk betrokken | actief voor o.a. Balans, Per Saldo en Platform Verontruste Ouders | heel blij met adhd-magazine SUZAN!¡ | pikt graag terrasje met vriendinnen

Reacties

  1. Angelique Angelique zegt:

    Dankjewel Madelon. Xx

  2. zwaar voor je meis maar goed dat er ergens plek is voor hem en dat hij in goede handen is

  3. angelique bergsma angelique bergsma zegt:

    Dank voor je fijne woorden en reactie. Gr. Angelique

  4. Je verhaal raakt me heel, heel diep. Veel sterkte en liefs, Angelique.

  5. angelique bergsma angelique bergsma zegt:

    Dank voor je reactie! X

  6. angelique bergsma angelique bergsma zegt:

    Dank voor je reactie Miek. Goed wat en ook hoe je het beschreven hebt.

  7. tonia rijlaarsdam zegt:

    Wauw! Wat mooi en integer beschreven.

  8. miek wijnbergen miek wijnbergen zegt:

    Als ouder faal je nooit als je dit soort beslissingen kunt nemen in het belang van je kind. Het is ook geen tekortkoming in de opvoeding omdat kinderen zoals de jouwe en de mijne meer nodig hebben dan je ooit in welke opvoeding dan ook zou kunnen geven. Natuurlijk ben je verdrietig om je kind weg te brengen. En onderschat hierbij ook de impact op het broertje niet! Jouw kind zal veel leren, daarvan ben ik overtuigd. En sommige dingen moeten hij en jij mee leren leven met tips en trucs. Maar ik kan ook zeggen nu mijn oudste 21 is dat sommige dingen niet te leren zijn en dat behandeling ook eindig is. Het zijn en blijven kwetsbare mensen die makkelijk te misbruiken zijn ondanks alle goede zorgen. De stoornis(sen) zijn blijvend. Eigenlijk is levenslange begeleiding nodig maar die krijgen onze kinderen nu alleen van ons.
    Hoe zal het gaan met de kinderen van nu, die mogelijk te lang in preventie worden gehouden. En die aanwijzingen zijn er op basis van mijn kleine onderzoekje in GGZ-NL. Pappen en nathouden? Ik hou mijn hart vast voor diegenen die nu in zorg zijn. En weet je Angelique, ik kan het vergelijken. Want in mijn tijd waren alleen de zeer enstige autisten in zorg, vaak in combinatie met een geestelijke handicap. Ookal is de diagnose wel een keer genoemd mijn ouders deden daar niks mee. Kan me ook wel voorstellen, er waren thuis al zorgen genoeg. Later kan alleen het topje van de ijsberg nog enigszins aangepakt worden. En er is veel onbegrip t.a.v. deze volwassenen. Dus ja, zo zie ik de toekomst wel voor me voor deze kinderen. En hoe ouder ze worden hoe moeilijker het is om te buigen en op een ander spoor te komen.
    Later, hoe moeilijk deze periode ook is, kun je wel met voldoening terugkijken. Want je hebt hulp gezocht voor je kind en er zijn mogelijkheden voor hem. Je hebt hem niets ontzegd.

vorige post:
volgende post: