Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Ritalin te vaak voorgeschreven?

Vorige week waren te gast bij RTL Late Night mijn vriendin Angelique Bergsma en professor en kinder- en jeugdpsychiater Robert Vermeiren. Beide ken ik goed. Van tevoren maakte ik mij erg bezorgd. Medicatie is op dit moment in ons gezin een gevoelig onderwerp, omdat mijn oudste na veel aanvaringen zelf weer op het idee was gekomen om zijn medicatie, in ons geval Risperdal, toch weer in te nemen. En hoe je het wendt of keert, het voelt toch een beetje als falen. Want zoon ging er vanuit dat hij makkelijk zonder kon. Maar de problemen stapelden zich op. Met iedereen. Alles kwam heel heftig binnen en alles nam hij heel persoonlijk.

8Pillen-met-potjeDe insteek in RTL Late Night was weer dat Ritalin te veel wordt voorgeschreven. Beter had ik de insteek gevonden: wanneer schrijf je wel en wanneer niet voor? Nu laait weer de discussie op dat Ritalin toch troep is, slecht voor van alles en dus onnodig. Ook ouders die niet anders kunnen, krijgen weer allerlei commentaar over zich heen. En dat is waar ouders die genoodzaakt zijn medicatie te geven, niet op zitten te wachten!

Specialistische hulp bij complexe problematiek

Overigens is de insteek wel terecht als het gaat om kinderen met lichtere problematiek, zoals onze jongste; dan is opvoedondersteuning vaak voldoende. Maar Angelique zei terecht dat het de ADHD is die de overige problematiek zo ernstig maakt. Want dat is precies waar wij ook tegenaan lopen. Had hij maar alleen autisme. Door de ADHD wordt het allemaal EXTREEM gecompliceerd en de problematiek ernstiger. Dat is waarom ADHD het domein moet zijn van de kinder- en jeugdpsychiatrie. Die kan beoordelen wat in elk specifieke geval het beste traject is. Niet de huisdokter die een receptje voorschrijft. Soms blijkt dat een kind genoeg heeft aan gedragstherapie. Maar soms helpt gedragstherapie alleen in combinatie met medicatie. En soms helpt gedragstherapie alleen niet voldoende. Of wel. En alleen de kinderpsychiater kan beoordelen wanneer een kind de gedragsmedicatie kan opbouwen dan wel afbouwen. Ik vind het ronduit gevaarlijk als dit in handen zou liggen van de huisarts.

De kwaal ernstiger dan het middel

Soms kun je niet anders. Er is een tijd dat ik bij mezelf merkte: dit klopt niet. Ik zag de nieuwe lentekleuren letterlijk als grijs. Ik was me heel bewust van dat ik normaal gesproken blij zou zijn geweest met de kleuren van de lente. En ik heb hulp gezocht. Ik weet dat het middel Parroxetine helpt om die kleuren weer te zien, en dat het bijwerkingen kan hebben. Mijn gevoelens zijn niet afgevlakt, ze komen alleen iets minder heftig binnen. Als ik het een keer vergeet, voel ik me meteen ambivalent. Risperdal maakt dat ik me minder snel angstig voel. En ja, ik ken de verhalen. Maar ik voel me er goed bij en ja: ik ben nog steeds Miek. Mijn zoon kreeg op zijn beurt steeds meer problemen met zijn omgeving. De ene aanvaring na de andere. En dat maakte dat hij weer Risperdal is gaan slikken. Ja, hij is vaker moe, zeker bij de start. Maar het gaat sociaal gezien wel beter.

Maak de vraagstelling anders

Door te stellen dat artsen Ritalin en andere medicatie te veel voorschrijven, krijg je meteen een discussie die op alle ouders van kinderen met psychische problematiek is gericht. Dat is onnodig. Want veel ouders hebben geen keus, terwijl ze wel weer ter verantwoording worden geroepen. Beter is het om de discussie te leiden naar: schrijf het voor waar het nodig is, door wie daarvoor gekwalificeerd is. Dat verontschuldigt ouders. En dat is heel belangrijk.

De betreffende uitzending van RTL Late Night kunt u hier bekijken.

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Reacties

  1. Het is mij ook opgevallen dat in de pers er over bericht werd, dat ook kinderpsychiaters zich zorgen maken over of het niet teveel wordt voorgeschreven. Terwijl de boodschap was dat je het niet te vaak maar ook niet te weinig moet voorschrijven. Die laatste kant valt in de berichtgeving altijd weg.

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten