Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

De bezuinigingen in de jeugdzorg

We horen de berichten uit de jeugdzorg in de eerste week van januari. De crisisdienst is slecht bereikbaar voor ouders, dat wil zeggen dat gemeentes daar nauwelijks over communiceren. Verder hoor je met name kinder- en jeugdpsychiaters verbonden aan een instelling en ouders berichten over hun vrees dat er niet voldoende plek is voor hun patiëntjes. Hun goed recht, het is hun brood. Maar wel een verkokerde blik. Tijd, dacht ik, om ook eens wat andere zorgen over de nieuwe Jeugdwet te beschrijven. Want de jeugdzorg is ruimer dan plekken jeugd-ggz. Om te beginnen zal ik twee aspecten benoemen in dit blog: het kortdurend verblijf en begeleid wonen.

Kortdurend verblijf

12Tieners-samenWij konden met onze indicatie onze kinderen laten logeren via een organisatie die begeleiding gaf aan kinderen met autisme en ADHD, of beide diagnoses. Via dezelfde regeling konden mijn kinderen een week op vakantie, met name via de SVA (verbonden met de NVA). Eerst gingen de jongens om de beurt uit logeren, en hadden wij zodoende de kans ons helemaal op één kind te richten, die extra aandacht te geven, maar ook te genieten van de rust van een enkel kind. Zo gingen ze ook op vakantie. Destijds hadden ze weinig contact met andere kinderen en was het voor hun heel nuttig zich te moeten aanpassen aan een groep, zich te houden aan andere regels dan de onze. Het was heel goed voor hun sociaal-emotionele ontwikkeling. Ze kregen er vriendjes, leerden aan te geven waar ze behoefte aan hadden, een begeleider te vertrouwen (kijk eens op 123beactive.nl en Lotjeenco.nl). Oh het was niet altijd makkelijk hoor, er zijn heus wel conflicten geweest. En ongelukken. Moest er weer een gehecht worden in een nabijgelegen ziekenhuis. Maar ze leerden ook uit hun comfort zone te komen. Later wilden ze samen logeren. Hadden wij een weekend voor onszelf. Konden we aan onszelf toekomen. En toen wilden ze niet meer, maar hadden ze ook hun contacten via de voetbalclub en school. Maar wat waren die weekenden ons dierbaar destijds. We konden letterlijk op adem komen.

Voor ouders, broertjes en zusjes

Dit alles gun ik andere ouders ook. Ook om aandacht te besteden aan de brusjes, want het broertje of zusje met een beperking zuigt vaak alle aandacht op. Logisch, maar dat voelt als ouder niet fijn. Ik heb dat zelf als zusje van een geestelijk gehandicapt autistisch broertje ondervonden. Anno nu verzucht mijn vader vaak dat hij wilde dat hij toen meer tijd aan mij had kunnen besteden. Door de bezuinigingen krijgen steeds minder ouders deze zorg toegewezen. Meer regels, minder uren: dat noemen ze dan gebruikelijke zorg. Elke ouder van jonge kinderen met een beperking weet donders goed dat de vork wel anders in de steel zit. Maar geen kortdurend verblijf betekent dat je afhankelijk bent van vrienden en familie. En omdat je kind zo anders en moeilijk is, durf je dat niet goed aan. Niks op adem komen dus. Als je het helemaal tot hier zit nergens terecht kunnen. Ik vind het zo’n miskenning! En hou mijn hart vast. Want even een weekend op adem kunnen komen, eens een normaal weekend als gezin, maakt wel dat je er maandag weer beter tegen kunt!

Begeleid wonen

Wij hebben onze jongens zo zelfredzaam mogelijk gemaakt. Maar op een gegeven moment zit daar een grens aan. Ze doen bepaalde dingen niet omdat wij ze altijd doen, zo simpel is het. Bijvoorbeeld: ze wassen niet, want dat doe ik altijd. Ze koken wel maar halen geen boodschappen, omdat pa dat altijd doet. Op het geld letten hoeft ook niet zo, want zij kopen alleen maar de dingen voor de lekkere trek. Ze worden thuis niet meer uitgedaagd, maar ze leren zo bijvoorbeeld ook niet plannen. Ze hoeven nooit aan te geven waarbij ze hulp nodig hebben, want het wordt automatisch van ze overgenomen. Kortom: rationeel weet ik heel goed waarom onze jongens beter af zijn door begeleid te gaan wonen. Ik weet dat ze goede begeleiding krijgen, waarbij ik alles kan aangeven, voortdurend kan overleggen. Het is goed voor hun groei, en op een vertrouwd adres. Nog mooier is dat ze ooit een eigen appartementje krijgen met begeleiding op afstand: uitzicht op nog meer ontwikkeling.

Pech als je in ‘97 geboren bent?

Deze week zat ik even de financiën door te spreken bij de organisatie voor begeleid wonen. De financiële man wist me te vertellen dat Sidney mazzel had dat hij in 1995 was geboren want vanaf 1997 krijgt men geen indicatie meer. Ik viel bijna van mijn stoel! Wat moet er dan met jongens en meiden zoals onze kinderen? Als je na ’97 geboren bent, moet je wachten tot je 18 bent en je kunt inschrijven bij een woningbouwvereniging. Dan moet je wachten tot je 26e (hier nu in de regio) en kunnen dan een woning huren (als dat mogelijk is met hun uitkering of Wajong of als ze mazzel hebben een baan, waarbij de eerste twee ook nog inhouden dat je te maken krijgt met de kostendelersnorm). Dit betekent dan ook: veel langer zorg voor je kind met een beperking en een rem op hun zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Dan wonen ze alleen en kun je begeleiding inhuren. Met zes uur mag je blij zijn. En sta je dus als ouder constant bij te springen omdat dingen niet helemaal goed gaan, want zes uur is veel te weinig. Bovendien is die begeleiding er dan niet als ze nodig zijn, bijvoorbeeld bij een angst- of paniekaanval. Als de relatie niet goed is met de ouders waar moet zo’n kind dan in vredesnaam heen?

En wie betaalt de rekening straks?

Ik voorzie zware problemen voor ouders en kinderen. Ook dit besluit (lees: deze bezuinigingen) is weer zo kortzichtig. Men heeft geen idee om welke doelgroep het gaat en wat hun noden zijn. Ouderinitiatieven komen om een zelfde reden ook nog maar zeer moeizaam van de grond. Het doel van de regering is om te participeren. Zoveel mogelijk meedoen in de maatschappij. Met hulp van familie, vrienden, netwerk. Tegelijkertijd draait de regering goede voorzieningen, ook om het allemaal vol te houden, de nek om. Wie betaalt straks de rekening?

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten