Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Kinder- en jeugdpsychiaters strijden niet met open vizier

De kinder- en jeugdpsychiatrie maakt zware tijden door. De transitie naar de gemeenten, de eigen bijdrage voor kinderen die opgenomen zijn, er lijkt maar geen einde aan te komen. Het is dan ook volkomen begrijpelijk dat betrokken professionals (en ouders) strijden om nieuwe wetten en maatregelen van tafel te krijgen. Kinder- en jeugdpsychiaters bedienen zich echter steeds meer van een “het doel heiligt de middelen”-strategie. Met het einddoel in zicht lijkt alles geoorloofd, of het nu zuiver is of niet.

In hun verbeten strijd voor kinderen, ouders en hun eigen vakgebied schrijven professionals blogs, columns, opiniestukken in de krant, maken gebruik van social media, en geven zij af en toe interviews aan actualiteitenprogramma’s. Vorig jaar vanwege de transitie, de afgelopen weken om de eigen bijdrage van tafel te krijgen. Een maandelijkse bijdrage die ouders moeten betalen als hun kind is opgenomen in de kinder- en jeugdpsychiatrie en die kan oplopen tot ruim 130(!) euro per maand. Een schandalige nieuwe regel die kinderen met psychische problemen en hun ouders tot een soort tweederangsburgers maken. Een maatregel die ouders en kinderen ook indirect laat weten dat psychische problemen bij kinderen en jongeren minder erg zijn dan fysieke klachten, of zelfs niet bestaan. Een soort van: eigen schuld dikke bult. Dat professionals strijden om deze maatregel van tafel te krijgen is dan ook zeer terecht.

Het halve verhaal…

De manier waarop zij dit doen verdient echter geen schoonheidsprijs. Ineens schrijven en spreken zij alleen nog maar over kinderen en jongeren die suïcidaal zijn, lijden aan anorexia, een psychose, of ernstige depressies. Vooral de suïcidale kinderen en jongeren worden veelvuldig genoemd en naar voren geschoven. Alsof zij door een Godswonder bevangen zijn, hoor je geen enkele professional meer over ADHD en autisme.* Want wanneer het ze zo uitkomt trekken ze het laatje “zware problematiek” ineens open. Niet dat deze kinderen en jongeren er niet zouden zijn, die zijn er wel degelijk. Maar nu alleen nog maar schrijven en spreken over zware problematiek, terwijl de kinder- en jeugdpsychiatrie zich de laatste 15 tot 20 jaar voor een groot deel heeft beziggehouden met kinderen die daar niet thuishoren, is hypocriet. De focus verleggen van ernstige problematiek naar ADHD en autisme is namelijk precies de reden waardoor politici fors zijn gaan snijden in de kinder-en jeugdpsychiatrie en dat dit vakgebied de kop van Jut is geworden. Het onlangs gepubliceerde opiniestuk in de Volkskrant van hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren, kinder- en jeugdpsychiater Bertine Lahuis en psychiater Ariane de Ranitz, is dan ook zeer eenzijdig en vertelt maar het halve verhaal.

Blog Menno Oosterhoff

Tweet Emile Roemer Op 15 januari schreef kinder- en jeugd psychiater Menno Oosterhoffop Medisch Contact een blog met als titel: “Slechtnieuwsgesprek”. Het was een enorm succes waar zelfs politici (die door Oosterhoff zelf waren benaderd en ingelicht) op Twitter veel aandacht aan besteedden en verontwaardigd over twitterden. Na een week stond de teller al op 250.000 (!) keer gelezen en de reacties waren overweldigend. Mensen waren geschokt, diep geraakt, boos, soms bijna in tranen, sommige van hen wilden zelfs geld doneren. Deze reacties kwamen vooral voort uit het feit dat maar weinig mensen doorhadden dat dit een fictief verhaal was.Tweet Renske LeijtenWanneer een verhaal immers fictief is of op waarheid gebaseerd, reageren mensen nooit zo heftig en voelen mensen zich altijd een stuk minder verwant. Iets wat een psychiater natuurlijk als geen ander weet. Iedereen was enthousiast en vol lof over deze blog en men prees Menno Oosterhoff dan ook bijna de hemel in. Hoogleraar kinder- jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren twitterde na het behaalde succes op 19 januari dan ook trots: “Terecht enorme verontwaardiging eigen bijdrage jggz!” En op 22 januari: “Slechtnieuwsgesprek – @Oosterhoff intussen ruim 300.000 keer gelezen. Moet er meer gezegd?”

Alarmbellen negeren

Nu iedereen is uitgejubeld, de confetti is neergedaald en opgeveegd, lijkt het mij een goed moment om eens wat zaken te evalueren en tegen het licht te houden. Want wat blijkt? Binnen 24 uur werd Oosterhoff op Twitter al aangesproken door een journalist van het Dagblad van het Noorden met de vraag of dit verhaal echt gebeurd was of dat dit een voorbeeld was. Oosterhoff gaf daarop een korte uitleg dat het fictief was maar absoluut realistisch. Vervolgens bleef zij doorvragen en vond het vreemd dat er geen echt verhaal was geschreven. “De waarheid was immers al erg genoeg.” Daarnaast wees zij hem erop dat hij ook een echt verhaal had kunnen schrijven, hij had immers gewoon toestemming kunnen vragen. Weer een dag later stelde iemand Oosterhoff de vraag of er een rekeningnummer was voor de ouders van het meisje uit het desbetreffende verhaal, zodat zij een klein bedrag kon storten. Opnieuw gaf hij uitleg. Aangezien Oosterhoff nog steeds geen aanstalten maakte om een en ander publiekelijk te verduidelijken, besloot ik om hem te confronteren met het een en ander. Ik wees hem erop dat hij duidelijk had moeten vermelden dat dit verhaal fictief was, de emotionele reacties spraken immers voor zich. Hierop liet hij weten vaker fictieve blogs geschreven te hebben, en dat dit nooit een probleem was geweest. Dat hij helemaal niet kon weten of dit in het verleden al dan niet een probleem is geweest, liet ik maar even voor wat het was. Een psychiater op Twitter uitleggen dat wanneer je geen tegengas krijgt, het niet automatisch betekent dat iets geen probleem is, ging mij toch wat ver. Ik beperkte mij daarom tot de uitleg dat mensen diep geraakt kunnen zijn als achteraf blijkt dat dit verhaal niet echt was. Hierop liet hij mij onmiddellijk weten dat hij gemaild had met Medisch Contact. Iets wat nogal opmerkelijk te noemen is gezien de eerder door Oosterhoff genegeerde (alarm) signalen en kritiek. Of deze plotseling opkomende bereidwilligheid misschien te maken had met het feit dat hij nu commentaar kreeg van een kritische blogger in dit veld, lijkt dan ook zeer waarschijnlijk. Dit ‘spontane’ ingrijpen van Oosterhoff kwam natuurlijk veel en veel te laat en had dan ook weinig zin meer. Inmiddels was de blog al ruim 200.000 keer gelezen. Bovendien koos hij er ook nog eens voor om het niet duidelijk leesbaar direct boven of onder de blog te (laten) vermelden, maar het onder het kopje reacties te zetten. De aantekening verdween hierdoor al snel uit het zicht. Toen er zich opnieuw iemand meldde met de mededeling niet door te hebben gehad dat het verhaal fictief was, en liet weten dat dit toch niet zomaar kon, bleef hij zich verdedigen en volharden dat het allemaal op basis was van concrete voorvallen. Tot zover kan ik nog met hem meegaan. Met een beetje knip- en plakwerk is het voor een arts niet zo moeilijk om een op waarheid berust verhaal te schrijven. Dat verklaart echter nog niet dat de kern van het verhaal – de eigen bijdrage en hoe de ouders van het suïcidale meisje hierop reageerden – volledig uit de duim gezogen was. Dit specifieke voorbeeld had zich namelijk nog helemaal niet voorgedaan!

Een oogje toeknijpen

Wanneer je als arts een stuk wilt schrijven over je patiënten dan heb je de keus uit toestemming vragen of onherkenbaar maken. Alles wat daarbuiten valt is fictief. Wanneer je echter besluit om zó gedetailleerd en met zoveel gevoel en emotie een levensecht verhaal te schrijven, en daarbij niet vermeldt dat het fictief is, dan ben je doelbewust bezig om mensen op het verkeerde been te zetten. Veel ernstiger nog: je speelt met gevoelens van mensen. Mensen zijn oprecht diep geraakt, geëmotioneerd en ontzettend kwaad na het lezen van zoveel verdriet en onrecht. Wanneer zij er vervolgens achterkomen dat het niet echt was, kunnen zij zich niet alleen misleid en voorgelogen voelen, maar ook nog een gevoel van schaamte krijgen omdat zij niet doorhadden dat het fictief was en daarop zo heftig hebben gereageerd.

Afbeelding Joop.nlNa een aantal dagen verscheen de blog van Oosterhoff ook op Joop.nl met in grote letters: “Het schokkende relaas van een arts die de gevolgen van de nieuwe jeugdwet moet (maar niet kan) uitleggen aan de ouders van een ernstig ziek meisje”. En wéér greep niemand in. Ook toen hoofdredacteur Hans van Santen van Medisch Contact er nog een schepje bovenop deed in een hoofdredactioneel commentaar kwam er – op een bedankje van Oosterhoff na – geen enkele reactie van de professionals. Want het gaat natuurlijk niet alleen over Menno Oosterhoff. Wat veel ernstiger is, is dat niemand hiertegen in opstand is gekomen en dat álle professionals – dus niet alleen psychiaters – bleven zwijgen. De redenen hiervoor kunnen divers zijn: ook zij hadden niet door dat het fictief was, of zij durfden uit angst geen tegengas te geven. Veel waarschijnlijker is het dat een groot aantal professionals gewoon liever een oogje toeknepen. Om het ‘succesverhaal’ compleet te maken kwam op 4 februari de Nederlandse Vereniging van Psychiatrie op Twitter nog met een toegift van opnieuw hoofdredacteur Hans van Santen van Medisch Contact. Hierin beschreef hij nog eens trots het nog nooit vertoonde resultaat van de blog van Oosterhoff: “In één week meer dan een kwart miljoen keer bekeken” en hees hem vervolgens nog een allerlaatste keer op het podium.

De zuivere strijd

Wanneer je strijdt voor de goede zaak, dan doe je dat met open vizier. Dit geldt in het bijzonder voor professionals in de (kinder- en jeugd-)psychiatrie. Kennis misbruiken door het spelen van psychologische spelletjes is niet alleen grensoverschrijdend, maar maakt de strijd ook nog eens ongelijkwaardig. Hoe goed het doel ook is: een overwinning die behaald is door een onzuivere strijd, is nooit een echte overwinning. Want alléén de strijd die zuiver is gestreden zal een mens vreugde en voldoening geven…


* Dankzij de DSM zijn er de laatste 15 – 20 jaar massaal kinderen gediagnosticeerd met ASS. (Autisme Spectrum Stoornis). Standaard gebruiken zowel professionals als ouders echter onterecht het woord “autisme”. Voor de duidelijkheid en een beter begrip heb ik het woord “autisme” gebruikt. In geen geval gaat het hier over kinderen met klassiek autisme.

Yvonne van Riemsdijk Over Yvonne van Riemsdijk

ervaringsdeskundige schrijver & spreker | betrokken en bevlogen, maar ook kritisch en niet altijd politiek correct | heeft brede ervaring in de (kinder- en jeugd)psychiatrie en kindergeneeskunde | strijdt voor hervormingen, met name in de kinder- en jeugdpsychiatrie | sport, leest en struint graag door de natuur | heeft drie volwassen zoons

Reacties

  1. Sanne te Meerman zegt:

    Beste Moeder,

    Ik begrijp uit je reacties, dat je zoekt naar wat Yvonne van Riemsdijk beweegt, en mogelijk wat anderen beweegt die haar bijval geven. Misschien kan ik het wat duiding geven vanuit mijn eigen beleving. Yvonne’s blog laat duidelijk zien dat:
    1. De psychiatrie (of een aantal personen daarbinnen) heel goed weet te lobbyen bij de politiek, en dat ze hier soms oneigenlijke middelen voor gebruikt. Door die sterke lobby, met behulp van informatie die niet altijd zuiver is, heeft de psychiatrie jarenlang veel geld naar zich toegetrokken voor dure psychiatrische hulp die lang niet altijd op z’n plek was. Het ingrijpen van de politiek komt dus niet uit de lucht vallen.
    2. Dat de psychiatrie zichzelf niet goed corrigeert als collega’s dingen doen waar je vraagtekens bij kunt (en zou moeten) zetten. Doordat kritische geluiden uit de eigen beroepsgroep onvoldoende gehoor vinden, blijven veel misverstanden voortwoekeren, of worden nieuw leven in geblazen (zie bijv ook: http://www.nji.nl/nl/Actueel/Nieuws-over-de-jeugdsector/2015/ADHD-is-zichtbaar-in-brein-en-DNA .). Maar ook mensen van buiten, met een goed en begrijpelijk wetenschappelijk verhaal zoals Laura Batstra, worden keihard aangevallen, vooral op de toon, en nauwelijks op de inhoud. Ze is wellicht geen roeping als diplomaat misgelopen, maar voorzichtige en milde geluiden uit eigen kring, zoals deze http://www.tijdschriftvoorpsychiatrie.nl/assets/articles/articles_1415pdf.pdf
    vinden nauwelijks gehoor. Kende jij Edo Nieweg, die al jaren zeer genaunceerde kritiek heeft? Het is m.i. onvermijdelijk dat de toon scherper en scherper wordt, tot men eens de hand in eigen boezem gaat steken.

    Want wat het veel te simplistische beeld van ADHD doet met het zelfvertrouwen van kinderen daar lijkt men zich te weinig iets van aan te trekken. En als door het medicaliseren van gedrag en gezinsproblemen, die vaak meespelen bij het drukke en dwarse gedrag van kinderen, de zorg onbetaalbaar wordt, dan MOET de politiek wel ingrijpen. De GGZ heeft daar dus wel degelijk een aandeel in, maar erkent deze te weinig. Ik hoop dat dit eea voor je verduidelijkt.

  2. Natuurlijk heb ik me hier een beetje op de kast laten jagen, het is niet mijn bedoeling geweest om hier iemand ‘naar beneden te schrijven’. Daarvoor excuus. Maar ik hoop wel dat Laura en Yvonne bedenken wat ik van het leven heb geleerd (behalve dat we het er niet over eens zijn dat echte ADHD in de hersenen zit of niet, waarin we misschien van mening verschillen):
    Als nabestaande van zelfdoding heb ik een houvast gehad dat ik sindsdien volhoud, hoewel ik dat eigenlijk al vond toen ik met klasgenoten samen vroeger een lerares erg had gepest, die kort erna een eind aan haar leven maakte.
    DAt werd ook sterker toen ik hoorde dat ik hoogstwaarschijnlijk kanker zou hebben, en dat na een kleine week werd teruggenomen door mijn specialisten. Ik leeft sindsdien met het gevoel dat ik een lot uit de loterij heb gewonnen; ik had een zeer zeldzame, goedaardige kwaal, die bij nog niet afgerond onderzoek meestal op kanker lijkt. Sindsdien is mijn stellige overtuiging: pluk de dag, help de medemens. Maar nooit, nee nooit, iemand het leven moeilijker maken dan het al is, ook van mensen die je niet aardig vindt en met wie je het niet eens bent. Je weet nooit wat de gevolgen zijn. Zelfs irritatie van die persoon, waardoor een huisgenoot al last heeft van een humeur dat minder is, is al te erg. Die huisgenoot kan er namelijk niets aan doen. Ik heb ondervonden dat iemand ‘afbreken’ gevaarlijk kan zijn. Ik heb zelf nooit de neiging tot zelfdoding gehad, hoewel ik wel soms bijna in een depressie schoot van al het negatieve dat je hoort over ouders van een kind met psychische problemen. Ik was er echter op tijd bij en zocht de juiste hulp. Men weet nooit of anderen die juiste hulp wel kunnen vinden. Ouders van kinderen met psychische problemen zijn uiterst kwetsbaar. Degenen die hun mond opendoen en opkomen voor de jeugd-GGZ zijn natuurlijk sterk, maar hebben ook hun kwetsbare kanten. Er mag geen enkel kind last hebben van een moeder of vader die zich opvreet omdat men zich aangevallen voelt – en terecht, ik voel met deze ouders mee. Met dit soort dingen moeten we heel, heel omzichtig omgaan. Men mag vinden dat kinderen nooit en te nimmer een hersenfunctiestoornis hebben, alhoewel een naast familielid onder invloed van een hersentumor plots ‘ADHD-gedrag’ kreeg. Nooit eerder waargenomen bij deze persoon. Er zijn centra in de hersenen die impulsen remmen, en soms werken die centra minder goed. Kinderen kunnen hierin van elkaar verschillen. Zij hebben het zeer zwaar in deze samenleving, ongeacht of we roepen dat het aan de hersenen ligt, of aan de samenleving. Het doet er niet toe of we het een stoornis noemen; ik vind de ‘Asperge’r van mijn zoon een zegen als hij zeer hoge cijfers haalt, en een vloek als hij ongelukkig is. De maatschappij zit echter zodanig in elkaar dat je veel te vaak aan de kant wordt gezet als je geen gemiddelde hersenfuncties hebt. Hoe intelligent je ook bent. Als ik bij mezelf had geweten dat ik een fractie ‘anders’ ben, had ik een andere opleiding gedaan, de universiteit aangekund in plaats van MBO-niveau, zoals nu. Het is juist goed dat we de eigen sterke en zwakke kanten kennen. ADHD en ook Asperger hoeven geen ‘ziekte’ te zijn, maak het niet erger dan het is. Wel is het zo dat het uitermate handig is om te weten hoe je brein werkt als het net niet gemiddeld is, dan kun je de juiste keuze maken. Een simpel etiket is daarvoor niet nodig en denkt volstrekt de lading niet, maar dat vinden heel veel mensen in de GGZ ook. Jullie moeten denk ik uitkijken met het bekritiseren van ouders die een probleem ‘ADHD’ noemen, dat vergroot naar mijn mening het stigma voor ouder en kind. In een gefeminiseerde, ongestructureerde samenleving is Asperger ook een veel groter probleem dan vroeger. Niettemin liepen deze jongeren vroeger ook vast, maar dan eenzaam, al of niet in de goot, echter zonder dat ze opvielen, doodsbang als ze waren voor de klappen van een toen nog zeer strenge vader.
    Toen en nu valt een jongere met Asperger toch vaak voortdurend buiten de boot bij het vormen van groepjes, al is het maar omdat hij trager reageert dan anderen. Het is niet erg als jonge mensen leren daar rekening mee te houden, zodat hun klasgenoot hen weer kan helpen bij exacte vakken. Een intelligente jongere gaat denken dat hij een uiterst vervelende, afstotelijke kerel is als hij altijd buiten de te vormen groepjes valt en er geen hulp bij krijgt. Dat is veel afschuwelijker dan het juiste gebruik van de term ‘Asperger’, als je daarbij zegt dat de jongen in kwestie anderen goed kan helpen bij bepaalde dingen en uitlegt dat bepaalde dingen met een vertragingsfactor gebeuren, zonder dat het een ziekte is (dat vind ik niet, tenzij het probleem gepaard gaat met comorbiditeit; wel betekent Asperger dat men de persoon met bepaalde zaken moet helpen).
    Daarnaast: bedenk dat ik van een zeer, zeer wijs psycholoog leerde dat we mogen verschillen van elkaar (ook in aanleg), zo lang we elkaars sterke kanten zien. En als je naar andersmans sterke kanten kijkt, in plaats van naar de ‘zwakke kanten’/ ‘fouten’ die men meent te zien bij mensen met een andere mening, dan lijkt men zelf mentaal sterker en komt men overtuigender over. Ik heb er op dit moment moeite mee om die sterke kanten bij jullie te zien, het spijt me, maar dat komt omdat ik vind dat men een beetje voorzichtig moet zijn met de medemens. Dat is wellicht de volgende stap in mijn persoonlijke groei, om alleen het goede in jullie te zien! Misschien heb ik nog een jaar of vijf daarvoor nodig. Hopelijk minder…Nu moet ik volstaan met de wens om geen negativiteit te wereld in de sturen. Want alleen met wijsheid kunnen we onze eigen kinderen en die van anderen moreel verder helpen in deze krankzinnige samenleving.

  3. Er is natuurlijk een probleem met overdiagnose als de GGZ in een zware wurggreep heeft gezeten, en in een uurtje met een DSM-classificering moet komen. ONgewenst en veel te kort dag. Dat is geenszins de schuld van de GGZ, maar van de politiek. Het is dan ook een beetje vreemd dat het hele spelletje om hier ‘goed werk te doen’ richt richt op de GGZ in plaats van de politiek, die de echte schuldige is. En al helemaal als het hele spelletje zich richt op een bepaalde psychiater. Dat doet vermoeden dat hier iets anders speelt. Ik zou als schrijver wel eens jaloers op M.O.’s succes kunnen worden, ware het niet dat hij voor mij authentiek is en het succes hem gegund is. Zeker als hij zich zo inzet voor een ideaal; dat hij schrijft is voor mijn gevoel voor hem alleen een middel.

  4. Ik kan er met mijn verstand niet bij wat de jeugd-GGZ verkeerd heeft gedaan, en de ernst zal wel meevallen als men bedoelt wat men steeds roept, namelijk de term ‘ADHD’ gebruiken. (Overdiagnose is fout, maar dat is de fout van de politiek, zonder DSM geen hulp). Wij hadden vroeger een jongen in de klas die de hele dag hoorde van de juf dat hij in het tuchthuis hoorde en een verschrikkelijk stout, onhandelbare jongen was, van wie helemaal nooit wat terecht zou komen. Ik kwam hem later tegen, hij had in een tehuis gezeten toen men het thuis niet aankon, wel goed terechtgekomen daarna. Inderdaad, hij leek nu nog een beetje ‘ADHD-achtig’. De vroegere benadering was niet zo prettig. De jeugd-GGZ voorkomt vaak opname in deze tijd, zo ook van onze zoon.
    De term ADHD is onschuldig, vergeleken met vroeger gebezigde termen van bijvoorbeeld de schooljuffen als ‘onhandelbaar, en je maakt je moeder doodziek door je slechtigheid’. Het is de jeugd-GGZ die dit ten goede heeft veranderd. En ADHD is niet per se negatief. Waar halen we het vandaan dat je je kind met die term opzadelt? Dat is excessief dramatiseren (tenzij problemen echt andere oorzaak dan aanleg).
    Er is toch iets bijzonders met sommige kinderen. Ik was als kind zeer lastig bij een zieke vader waar ik stapeldol op was en voor wie ik alles wilde doen, maar het lukte niet. Ik werd extreem lastig. De meeste meisjes zijn in het algemeen veel te lief, en al helemaal als hun favoriete ouder ernstig ziek wordt! Ik dus niet; in vroeger tijden had je het als druk meisje zwaar, want de meeste opvoeders waren niet gediend van zo’n verschrikkelijk pittig ding. In deze tijd begrijpt men dat zo’n meisje in aaleg zo is, een zegen. Dan moet je natuurlijk toch no ergens een grens trekken, en het leven blijft moeilijk, ook na het feminisme, dat zeer pittige dames, kenaus, de hemel in prijst. We zien zo vaak heel leuke mensen ‘met ADHD’ op TV. Autisme heeft een slechtere naam bij het publiek, helaas.
    Zoals ik al schreef weet ik waar ik het over heb, met mijn 38 jaar ervaring met jeugd-GGZ die een gigantische, zeer positieve ontwikkeling en uitbreiding van kennis en ongelooflijke toename kindvriendelijkheid heeft doorgemaakt. Ik heb twaalf jaar geleden zelfs een congres van jeugd-GGZ voor professionals bijgewoond, tjonge, wat een kindvriendelijkheid en respect voor het kind!! Zeer helend als ik 10 jaar geleden kind was geweest, ipv in de jaren ’80! De jeugd-GGZ hebben daarbij mijn kind, dat nagenoeg rijp was voor opname, gered. Ik ben wel meer ongelooflijke onzin in de media en van (“ervarings’-(‘deskundigen’) tegenkomen over degenen die ons kind hebben gered. Ik zag bijvoorbeeld dat ook gespecialiseerde onderwijsbegeleiders, in onze omgeving toppers in hun vak, destijds gekielhaald werden door individuele ‘deskundigen’ in de media; in dat geval dienden zij het belang van bezuinigende politieke partijen. Als ik daarover iets blogde werd het meteen bestookt met ontkennende reacties van iemand met waarschijnlijk bepaalde politieke connecties. Dat leraren best zonder extra hulp in klassen van 35 leerlingen de leerlingen uit het speciaal onderwijs kunnen begeleiden, bijvoorbeeld.
    En ik las al zoveel onzin over mezelf als ouder, waar ik van familie en betrokken hulpverleners alleen complimenten kreeg. Dit allemaal is framing en dient een bepaald, soms verborgen, belang. Vergeet niet, ik las laatst een citaat van een zeer wijze politica op leeftijd, over dat alleen oprechtheid en jezelf zijn op goed moment het juiste politieke effect hebben. En dat zie ik bij de ouders die Menno steunen, en bij deze psychiater zelf – authenticiteit en oprechtheid. Kritiek hebben mag, maar dit lijkt op het onnodig neerhalen van mensen.
    Ik vind het niet leuk om zo kritisch te doen, maar ik vind het wel nodig om mensen uit de jeugd-GGZ te melden dat zij niet de enigen zijn die lijden onder framing. Andere beroepsgroepen die heldendaden verrichten voor onze kinderen hadden er eerder al last van!

  5. Beste Sanne,

    Hartelijk dank voor je complimenten en je uitgebreide reactie. Je punt over ‘hersenaandoeningen’ begrijp ik heel goed. Het is een van de (vele) onderwerpen die nog op mijn lijstje staan om over te schrijven. Overigens is het diagnosticeren en in hokjes stoppen van kinderen altijd invaliderend en schokkend. Daar is niet eens de uitleg van een ‘hersenaandoening’ voor nodig. Al is dit laatste natuurlijk wel veel ernstiger. Wat je over Trudy Dehue schrijft herken ik. Hoewel ik een groot bewonderaar van haar ben (het toeval wil dat ik nu haar boek “Betere Mensen” aan het lezen ben) vond ik “wetenschappers met een missie” een nogal ongelukkige uitspraak. Ze zal het vast anders bedoeld hebben, maar het was ook voor mij een brug te ver. Want juist doordat zij hun handel en wandel verpakken in zogenaamde missies, zorgen zij ervoor dat mensen alleen het goede zien en geen kritiek meer durven uiten. Het is alsof zij onaantastbaar zijn. Kijk alleen maar naar wat er nu gebeurt met Menno Oosterhoff. Kuddedieren en jaknikkers hebben nog nooit voor verandering gezorgd op deze wereld. Het zijn juist de mensen die hun nek uitsteken, tegengas durven geven en hun mond open doen die zorgen voor hervorming. Dat heeft de geschiedenis ons wel geleerd.

  6. Dankjewel voor je compliment, Laura. Ik ben het volledig eens met je. Wat er nu allemaal gaande is, is zeer triest en zorgelijk. Logisch dus dat professionals de barricaden opgaan. Maar om nu voortdurend het slachtoffer uit te hangen terwijl ze jarenlang alarmbellen genegeerd hebben, is hypocriet. Wachten met hervormen totdat het mes je op de keel gezet wordt en je niet anders meer kunt, is ook iets waar je zo je bedenkingen bij kunt hebben. Daarmee zeg ik niet dat de bereidheid om te veranderen en de handreikingen naar critici niet oprecht zouden zijn, wel dat het oprechter over zou komen wanneer zij eens openlijk toe zouden geven dat er ongelofelijk veel fout is gegaan. Want laten we het vooral niet vergeten: de kinder- en jeugdpsychiatrie heeft haar eigen graf gegraven…

  7. Mooi en goed geschreven Yvonne! Ik ben een moeder die het helemaal met je eens is. Ik vind het goed dat je het rondwarrelende verhaal op social media nuanceert. Wij moeten ons altijd blijven afvragen, heb ik geleerd.

  8. Sanne te Meerman zegt:

    Ik begrijp heel goed waar je naar toe wilt Yvonne, en ik vind het dapper dat je het opschrijft. Laat ik nog een voorbeeld noemen dat eea misschien kan verhelderen voor hen die je punt niet zien: sinds jaren ligt er in de apotheek een reclame/voorlichtingsfolder van de hersenstichting, waarin op gezag van psychiater Jan Buitelaar valt te lezen dat ADHD een hersenaandoening is. Een voorbeeld van een ‘convenient untruth’, want dit is een erg generaliserende en simpelweg onware claim. Wetenschappers als Buitelaar die echt van de hoed en de rand weten, beseffen zich heel goed dat het categorieensysteem van de DSM niet geschikt is om dat soort generaliserende uitspraken op te baseren, dat veel problemen en ook normale variaties in gedrag vaak niet te onderscheiden zijn van ADHD, en dat hetgeen zichtbaar is in hersenen en DNA alleen op groepsniveau te zien is bij een selecte subgroep, in vergelijking met een ‘supercontrole’ groep van bovennormale mensen. Toch houden veel psychiaters vast aan pathalogiserende, medicaliserende woorden als ‘hersenaandoening’. Naar ik verwacht erg schokkend en invaliderend voor ouders en kinderen met de diagnose. Maar het doel, (onderzoeks)geld veilig stellen, heiligt de middelen blijkbaar. Dat dit ‘wetenschappers met een missie’ zijn, zoals Trudy Dehue stelt, en dat het in de eerste instantie vast uit bevlogenheid voortkomt, geeft niet het recht om op deze manier een draai aan de werkelijkheid te geven. Je hebt gelijk en bovendien recht van spreken, want je hebt first-hand de gevolgen van pathalogisering en medicalisering meegemaakt naar ik heb begrepen. Dus nogmaals, de zure reacties hier ten spijt, complimenten voor jou. Een belangrijke ethische kwestie die je aanroert.

  9. angelique2811@gmail angelique2811@gmail zegt:

    Zolang jij, Laura, 99% van de tijd enkel spreekt over overdiagnostiek, daarbij willens en wetens de balans niet wilt terughalen in jouw betogen alsook je visie, zal kinderen als Robbin nooit geaccepteerd worden als zij een diagnose hebben. Jullie zijn zo vreselijk verbeten bezig zijn met aan de orde stellen van overdiagnostiek dat je niet eens in de gaten hebt of wilt hebben?) dat jullie het stigma enorm aan het verhogen zijn. Dit probeer ik jou, Laura, nu reeds drie jaar duidelijk te maken. Kinderen met een ernstige ADHD hebben helemaal nul profijt van jouw werken. Wat ze er wel aan overhouden is de generaliserende werking die van jouw missie uitgaat. Het stigma.

    Groet,
    Angelique

  10. Suzan Otten-Pablos zegt:

    Wat is dit een zieke blog. En Menno; schrijf vooral zo door!

  11. Beste Laura, de problemen van onze zoon zijn licht gebleven door tijdige GGZ-hulp. Ik ken ouders van wat oudere kinderen die te laat de juiste hulp kregen, en bij hen liepen die lichte problemen extreem uit de hand. Ik ken zelf de jeugd-GGZ uit mijn jeugd, vanuit mijn KOPP problematiek en mijn enorme pit. De kwaliteit was toen vele malen slechter en men zaagde maar door dat ik vrolijk en sociaal moest zijn met mijn suïcidale ouder. Kinderen mogen nu het karakter of gedragspatroon hebben dat ze hebben- met aanpassing waar echt nodig vd leefbaarheid.Als daar een DSM-etiket v nodig is, is dat de schuld vd politiek en niet van de GGZ. Ik heb mijn vroegere problemen beschreven aan de jeugd-GGZ van nu en dat was helend. Een kind mag nu echt zijn wie hij is! Ik heb overigens eerst uitvoerig aan mezelf gewerkt voor ik aan een kind begon en toen hij uiterst rigide bleek en geen contact kon maken, mezelf met hem samen laten observeren. Dat was het probleem niet en ik had vroeger alleen de pit, niet de ASS symptomen v mijn zoon. Als men mijn gedrag in mijn tijd ADHD had genoemd had ik dat niet erg gevonden – ik liep vast als tiener omdat ik dacht dat ik de suïcidaliteit etc. bij mijn ouder had veroorzaakt door mijn gigantische pit. De meeste kinderen met KOPP zijn veel te lief, dus ik had er nog een verschijnsel bij.
    Je bereikt nu ouders die niet weten hoe ik vroeger last had cd GGZ die veel minder ver was dan nu, en nu zoveel meer kan. Dat laatste hoor ik al zo vaak v ouders met kinderen die tien jaar ouder zijn dan onze zoon. Hun kinderen hebben dezelfde symptomen gehad als onze zoon, maar door te late hulp gaat het niet goed met hun kind. En onze zoon zit goed in zijn vel, heeft maling aan zijn vroegere diagnose, want het staat niet op zijn voorhoofd geschreven. Ik hoop Laura dat je je kwetsbare kant ook kunt gaan tonen, dan win je aan overtuigingskracht. Net als die ouders die zich ook kwetsbaar durven opstellen.

  12. Als buitenstaander vraag ik me af waar je naar toe wilt Yvonne. Als idealist herken ik idealisme bij anderen op een kilometer afstand en dat is wat ik bij Menno tegenkom. Jij schrijft zelf over je eigen ervaring, maar roept anderen op om niet kwetsbaar te zijn. Maar het feit wil dat velen financieel kwetsbaar zij als een kind mentale problemen heeft. Ook moeten ouders vaak stoppen met werken en raken ze door onbegrip in een sociaal isolement. Er zijn ouders die mentaal kwetsbare kinderen hebben en nog superouder zijn Ik denk dat het niet aardig is om dat te benadrukken. Ik dacht ook dat IK het beter kon dan sommige anderen – tot ik uiterst kwetsbaar werd door suïcide van een van mijn naasten. Ik was niet meer de succesvolle moeder ve kind met psychische problemen, maar zelf uiterst kwetsbaar. Menno stelt zich ook kwetsbaar op en dat is zijn kracht. Mij was vanaf het begin duidelijk dat hij fictie schreef die binnen no-time werkelijkheid kan worden. We wonen niet allemaal naast de kliniek v ons kind of hebben niet allemaal 130 euro per maand overtollige inkomsten. Ook is het discriminatie als de eigen bijdrage niet telt v somatisch zieke kinderen. Degene geen mentaal opgenomen kind heeft is niet beter. Onze zoon heeft giga veel pit en temperament, dat is minder pijnlij, maar vraagt wel veel meer reserves dan een kind met autisme dat lief in een hoekje zit. Overigens ik sta er buiten met een volwassen zoon. Wij hadden niets hoeven betalen bij opname omdat we in een ruimere tijd leefden. Des te duidelijker hoe onrechtvaardig een regel is.
    Opverzoek v mijn zoon strijd ik met gesloten vizier, ik houd mijn naam verborgen voor hem. Des te fijner dat psychiaters ook namens ouders spreken!

  13. Laura Batstra zegt:

    Hulde Yvonne, voor je terechte Blog. Dezelfde professionals die nu zo strijden tegen o.a. de eigen bijdrage, deden niets toen de specialistische zorg onverantwoord hard aan het groeien was. Dat er nu zoiets treurigs als die bijdrage nodig is, is het directe gevolg van wat de psychiatrie zelf heeft laten gebeuren. Het zou helpend zijn als Oosterhoff en collega’s erkenden dat veel dure specialistische zorg nu gaat naar gezinnen die dergelijke zware zorg niet nodig hebben. In plaats daarvan voeren ze voortdurend de schrijnende gevallen op die inderdaad op dit moment de hoogste prijs betalen voor de onverantwoorde uitdijing van de kinder- en jeugdpsychiatrie.

  14. Beste Pieter,
    Dank voor je reactie. Je vindt het verhaal van Menno Oosterhoff voldoende realistisch, schrijf je. Realistisch was het zeker. Voor een fictief verhaal was het alleen net een beetje té realistisch beschreven. Je vergelijking met medisch studenten is nogal vreemd. Een casus beschrijven voor hen vanwege hun studie is immers totaal iets anders. Hoe zouden zij anders moeten leren? Overigens worden deze casussen altijd vrij ‘technisch’ beschreven. Dus zonder het benoemen van gevoelens, emoties en reacties van de patiënt in kwestie. Iets wat Oosterhoff ook beter had kunnen doen. Het effect was dan natuurlijk wel aanzienlijk minder geweest. Maar dat is iets waar maar weinig mensen over na willen denken…

  15. Het verhaal van collega Oosterhoff was voldoende realistisch. Ook voor medisch studenten worden soms casussen beschreven die in feite een combinatie zijn van situaties en gegevens die zich bij bepaalde ziektebeelden voordoen op basis van klinische ervaring met meerdere patienten. De breedte van het vak van de kinder- en jeugdpsychiatrie verdwijnt niet met het benoemen van ernstige beelden als anorexia nervosa, psychosen en bipolaire stoornis op adolescentieleeftijd, maar dit zijn wel voor mensen buiten het vak de duidelijkste voorbeelden. Ook bij autismespectrumstoornissen, ADHD, gedragsstoornissen e.d. kan natuurlijk soms sprake zijn van zeer ernstige en moeilijke problematiek.

  16. angelique2811@gmail angelique2811@gmail zegt:

    Je wilt het maar niet begrijpen Yvonne. Dat is een zorgelijke constatering.

  17. Beste Menno,

    Dank voor je reactie. Ik begrijp dat jij het niet met me eens bent. In mijn blog ben ik heel duidelijk geweest en ik heb dan ook niets meer toe te voegen. Voor de duidelijkheid zal ik toch even kort reageren. Je hebt inderdaad op Twitter vanaf het eerste moment dat mensen jou benaderden toegelicht hoe het werkelijk in elkaar zat: dat het een fictief verhaal was. Maar je greep pas werkelijk in toen ik je confronteerde met een aantal zaken. Kennelijk is het nog steeds niet duidelijk dus ik licht het nog even toe voor je. Wat je eigenlijk had moeten doen Menno, is dat je vanaf het állereerste moment toen je zag hoe mensen op jouw blog reageerden – dus nog voordat ook maar iemand zich meldde bij je – onmiddellijk openheid van zaken had moeten geven. Je had niet alleen een duidelijke vermelding bij je blog moeten (laten) maken, maar je had ook op moeten staan en publiekelijk excuses moeten maken voor dit ‘misverstand.’ Dat je dat niet hebt gedaan is zeer kwalijk en veelzeggend. Ingrijpen nadat je blog 200.000 keer gelezen was is niet zo moeilijk. Het doel was bereikt en je ego gestreeld. Nu schermen dat iemand (ik dus) het niet eens is met jou en daarom zo’n blog als dit schrijft is dan ook onterecht. Wij zijn het namelijk volledig eens met het einddoel dat behaald moet worden. Er is maar één verschil: de manier waarop wij de weg naar het einddoel bewandelen. Om mijn doel te bereiken bewandel ik namelijk de zuivere weg, en dát beste Menno, is een wereld van verschil!

  18. angelique2811@gmail angelique2811@gmail zegt:

    Het enige dat ik kwijt wil is dat het ‘fictieve’ verhaal vrijwel één op één van toepassing is binnen mijn gezin. Het blog van Menno Oosterhoff deed alleen al in dat opzicht enorm veel met me.
    Hij legde, zonder het zelf te weten, een kwestie bloot waar we werkelijk mee te maken krijgen en hebben. Jij maakt je vreselijk boos om zijn blog? Helaas is zijn blog mijn voorland. En jouw geneuzel over fictief of echt…..asjeblieft, we moeten ons (ik, jij niet) over zeer serieuze zaken zorgen maken. En dat is kinderen als mijn oudste de zorg geven die ze moeten krijgen om opgewassen te zijn tegen een maatschappij die hem na een halve dag al uitkakken. Dat krijg je wél voor elkaar door blogs zoals die van Menno Oosterhoff maar helaas niet door blogs als die van jou. Het spijt me zeer.

    Groet,
    Angelique

  19. De kritiek op mijn collega’s waar dit stuk mee begint vind ik nogal gezocht. Het gaat in dit verband over opnames en de voorbeelden die genoemd worden passen daarbij beter. Ik zie niet dat ADHD en autisme in zijn algemeenheid nu opeens verzwegen worden.
    Wat de kritiek betreft op mijn blog: Ik vind het prima als iemand aan de orde wilt stellen of de aard van het voorbeeld in de blog helder genoeg was. De manier waarop dat gebeurt vind ik onnodig beschuldigend en suggestief. Vanaf het eerste moment dat ik merkte dat er misschien mensen waren, die dachten dat het helemaal letterlijk was heb ik dat toegelicht. De suggestie dat ik dat pas gedaan heb na herhaalde druk is onjuist. Ik herken me ook niet in de omschrijving “doelbewust spelen met emoties”.
    Ik heb door een aansprekend verhaal,gebaseerd is op concrete gebeurtenissen , waarin volstrekt realistisch gevolgen van de ouderbijdrage worden beschreven, geprobeerd duidelijk te maken dat dit een kwetsende, discrimerende maatregel is.
    Daar mag iemand het mee oneens zijn, maar ik begrijp niet waarom dat meteen op zo’n manier moet.

  20. Ik zit nu in de trein en reageer later. Dat ik niet met open vizier optreedt en onzuiver handel vind ik nogal forse aantijgingen.