Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Ik en mijn onzichtbare ADHD

Ik ben en blijf anders. En ik vind dat oké. Veel mensen in mijn omgeving zullen nu waarschijnlijk zeggen dat zij mij helemaal niet anders vinden. En daar zit nu precies waar ik voor vecht: het onzichtbare. Het onzichtbare, mijn ADHD, zit namelijk in mijn hoofd en ik krijg het er niet uit. Ik beteugel het met medicatie, dán gaat het beter. Maar ik zal altijd anders blijven. Gelukkig maar, want het geeft een zeker bite aan mijn leven.

Ik weet dat ik altijd op mijn tenen zal lopen bij een werkgever. Dat ik mij op bepaalde momenten eigenlijk zou moeten ziekmelden, terwijl ik dat officieel niet ben. Want ik ben dan niet ziek als in ‘griepziek’. Wat ik op die momenten wel ben is overprikkeld. Ik raak mentaal uit balans, word onzeker en trek me terug. Op de werkvloer word ik heel stil en krijg de neiging te denken dat iedereen over mij praat en tegen mij is. Zou ik mij echter twee dagen ziek kunnen melden, dan ben ik het voor en kan ik er na die twee dagen weer volop tegenaan. Blijf ik doorlopen is het risico naar overspannenheid groot.

Dat ik extra ‘bijtankdagen’ nodig heb om stabiel te kunnen blijven functioneren, maakt mij echter niet lui, laks of gemakkelijk. Dit is gewoon hoe het gaat bij mij. Dat maakt mij voor de ‘geldende norm’ anders. Het is aan mijn buitenkant niet te zien dat ik mij afwisselend onrustig, chaotisch, moe, enorm enthousiast maar ook timide, teruggetrokken en onzeker voel. Dát vind ik lastig te accepteren.

Vier jaar geleden ben ik gediagnosticeerd. Het was geen shock en ik ging zeker niet door een rouwproces. Het was op papier de bevestiging die ik wilde hebben. Niet als excuus voor mijn gedrag maar als een verklarende gebruiksaanwijzing voor mijzelf. Er zijn nog te veel mensen die niet in een diagnose als ADHD geloven. Er zijn helaas ook nog te veel mensen die een ‘druk kind’ associëren met ADHD en vervolgens ook maar meteen ADHD reduceren tot ‘alleen maar een beetje druk’. Het heeft mij doen besluiten om mijn jeugd in een notendop op te pennen. Al was het maar om mogelijke herkenning te bieden aan anderen met ADHD.

Kindertijd: peut drinken, spelen met vuur en ander grensverleggend gedrag

10Gezin-silhouetVan mijn 3e tot mijn 12e hebben zich diverse en niet alledaagse gebeurtenissen voorgedaan. Op mijn derde dronk ik peut. Ik zag een fles en dat betekende drinken, ook al stond de fles in de garage. Mijn maag werd leeggepompt in het ziekenhuis. Op diezelfde leeftijd ben ik in de gracht gesprongen die om ons huis lag. Ik werd gered en sprong er meteen weer in. Het was voor mij allemaal een spelletje.

Ook zaagde ik als kind batterijen open, klom met gipsen poot in bomen, plakte briefjes met daarop ‘ik ben gek’ op de rug van klasgenootjes. Alleen wel met lijm in plaats van plakband. Waarom weet ik niet, ik had denk ik het besef niet dat dit misschien vreemd over kon komen. Ik kleurde onze hond met watervaste stift bontgekleurd en alle stiften en stempels moesten achter slot en grendel. Ik was erg slecht in rekenen maar goed in wiskunde, begreep niets van het ontleden van zinnen en was de enige die in groep 8 nog steeds niet kon klokkijken. Ooit heb ik bijna het huis van oom en tante bijna in brand gezet. Ik zat op paardrijden, turnen, zwemmen en bij de majorettes. Allemaal in één week. Tekende eens hakenkruizen op de muur van ons huis. Vreselijk gewoon, ik wist niet wat de impact was. Pijnlijk was het, en vreselijk voor mijn vader, die militair was. En op mijn schoolrapport van de lagere school staat onder andere: “minder laten afleiden”, “minder kwebbelen”, “te vlot werktempo” en “maakt veel slordigheidsfouten”.

Pubertijd: stemmingsschommelingen en eetproblemen

Op de middelbare school kreeg ik stemmingsschommelingen. Uit het niets voelde ik mij dan timide en zonderde me op het schoolplein af. Op mijn 15e ontwikkelde ik een eetstoornis. Alles wat ik at moest er weer uit. Boulimia zou later blijken. Het heeft ongeveer tot mijn 20e geduurd.

Op mijn 16e ben ik weggelopen van huis. Voelde me anders, eenzaam en alleen. Vele pleeggezinnen heb ik gezien, maar ik voelde mij nergens op mijn gemak. Als de sfeer niet goed was wilde ik er zo snel mogelijk weg. De school was mijn enige houvast die ik had. Door mijn wegloopactie mistte ik de eerste twee maanden van mijn examenjaar. De decaan en mijn mentor lieten mij voorzichtig weten dat dit jaar voor mij vrijwel niet haalbaar zou zijn. Al gauw kwam ik in het internaat op ‘begeleid wonen’ terecht. Ik vond daar mijn draai en werkte vreselijk hard om net als iedereen mijn schooldiploma te halen.

Volwassen en het lukt niet meer: depressie

Mijn ouders waren erg verdrietig toen ik weg ging. Mijn moeder ging er bijna aan onderdoor. Zij konden mij niet helpen, ondanks dat zij het onbewust zo goed hebben gedaan. Nu terugkijkend heb ik altijd in een soort ‘bubbel’ of ‘roes’ geleefd. Ik kon niet goed bij mijn gevoel komen. Heb me zelf vaak verbaasd over het verschil in denken, beleven en voelen ten opzichte van mijn vriendinnen. Ik voelde mezelf ontzettend dom en op een zeker moment vroeg ik mijzelf echt af waarom ik steeds in de problemen kwam. Ik heb lager economisch administratief onderwijs (LEAO) gevolgd en zelfs daar kwam ik niet mee. Vrijwel al de leerstof en dan met name het gesproken deel ketste gewoon weer van mijn schedel terug de ruimte in.

Tig keer het standaardzinnetje: “Angelique moet eerst duizend keer haar neus stoten voordat ze het leert.” Via omwegen heb ik gehoord hoe ‘gestoord’ ik was en ‘raar’. Ik ging van werkgever naar werkgever totdat ik op mijn 23e in een ernstige depressie belandde. Ik was toen echt bang voor mijn eigen gedachten. Er lag een zware en gitzwarte deken over me heen die mij een jaar lang heeft weten te verlammen. Met behulp van gesprekken bij een psychiater en medicatie ben ik er langzaam bovenop gekomen. Ik prijs me iedere dag weer gelukkig dat ik van nature een opgewekte en optimistische instelling heb en een sterk gevoel voor normen en waarden. Ik ben er namelijk van overtuigd dat, als ik dat niet had gehad, ik er nu absoluut een stuk anders voor zou staan dan dat ik nu doe.

ADHD: gonzen in mijn hoofd

Als je ADHD hebt kamp je, in mijn geval, met een meervoudig complexe geestelijke gesteldheid. Ik vertoon kenmerken van autisme, heb een paranoïde inslag en voel me enorm slecht als er ergens een gespannen sfeer heerst. Na een dag met afspraken, zoals zorgafspraken of voor vrijwilligerswerk, begint voorin de avond het gonzen in mijn hoofd. Ik kan dan weinig meer aan geluid of drukte meer hebben en probeer dan vaak ook rust te pakken. Maar als ik mezelf een rustige vakantie beloof als de kinderen bij hun papa zijn, heb ik aan het einde van die week alle verdiepingen van het huis opnieuw geschilderd en gesausd. Frustrerend en vermoeiend. Sinds ik een aantal jaar geleden zelf medicatie ben gaan nemen, is het met 80% verbeterd.

Ik maak me eerlijk gezegd wel nog zorgen om mijn eigen toekomst. De ervaringen van vroeger, namelijk de angst om fouten te maken, mijn vergeetachtigheid, het niet-functionele perfectionisme en mijn bewegingsonrust; het zijn die stekelige en vileine beperkingen van mijn ADHD die ervoor zorgen dat ik me bij voorbaat onzeker om mijn functioneren voel. Gelukkig is er nu één groot verschil ten opzichte van mijn laatste werkgever, namelijk: mijn medicatie. Als men mijn enthousiasme, gedrevenheid en honger naar kennis maar ook mijn bewegingsbehoefte, behoefte aan visuele uitleg, mijn vergeetachtige aard evenals mijn ietwat complexe zorggezin kan accepteren, dan zou ik heel misschien zomaar weleens werkneemster van het jaar kunnen worden!

Mijn blog wil ik opdragen aan mijn ouders en mijn oudere zus. Aan mijn ouders omdat zij discipline beheersten en consequent waren. Ondanks het ontbreken van kennis over ADHD hebben zij het op hun ‘gutfeeling’ in hun opvoeding naar mij goed gedaan. En aan mijn zus, omdat zij het echt niet gemakkelijk met mij heeft gehad.

Angelique Bergsma Over Angelique Bergsma

moeder van twee jongens | gek op paarden | maatschappelijk betrokken | actief voor o.a. Balans, Per Saldo en Platform Verontruste Ouders | heel blij met adhd-magazine SUZAN!¡ | pikt graag terrasje met vriendinnen

Reacties

  1. Annette Roordink zegt:

    Wat heb je dat ontzettend duidelijk verteld. Hoe moeilijk het voor je was en is. Dat opent wel mijn ogen voor mijn zoon. Erg overprikkeld met koorts. En maar doorgaan. Bedankt voor je mooie verhaal!

  2. Lieve Angelique,ik ben zwaar onder de indruk van wat jij hebt moeten doorstaan !
    Als ik dan kijk waar jij nu staat en wat je bereikt hebt,diep maar dan ook diep respect xxx

  3. Monique Moelard zegt:

    Oh jeetje, wat herkenbaar! Bijna letterlijk! Dank je voor het delen! Xx

  4. Vaak was elke dag ook weer een verrassing vroeger. Maar je raakt er aan gewend. Blijf wie je bent XXXX Big Sis

  5. miek wijnbergen miek wijnbergen zegt:

    Lieverd het is goed zoals je bent. Ik zou je niet anders willen zien! Het is juist jij met alles erop en eraan dat ik zo waardeer. Kom zo snel mogelijk bij je

  6. Mooi herkenbaar stuk !!!

  7. Penny Holloway Penny Holloway zegt:

    Daar ben ik even stil van. Stil, omdat je het moeilijk hebt gehad en dat nog hebt. EN ik je dat niet gun.
    Stil, omdat je dat zo helder en poetisch weet te beschrijven en stil omdat ik vind dat we nog ver te gaan hebben als ik denk aan de transitie naar de gemeente.
    Dikke smakkerd, dank dat je dit op papier hebt gezet voor ons allemaal.

  8. Kan alleen maar zeggen: herkenbaar!! Goed dat je dit doet. Zou ook fijn zijn als er geen verschil meer gemaakt zou worden tussen psychische ziekten en lichamelijke ziekten. Want met ADHD heb je een ‘stempel’ en met reuma een diagnose. Pillen slikken tegen ADHD is drugs gebruiken en slaapmiddelen of sterke pijnstillers zijn algemeen geaccepteerd. Zó jammer vind ik dat….. Trouwens, je hersenen zijn toch ook een orgaan, mag daar dan niks mis mee gaan?
    Goed stukje! Petje af!

  9. Dank je voor dit inkijkje in jouw hoofd. Het maakt een stuk duidelijker hoe het is om met ADHD te leven.

  10. linda de bruijn zegt:

    Dit is gewoon MIJN verhaal!!

    Zeker nu mijn zoon van 9 tegen bepaalde dingen aan gaat lopen denk ik steeds meer: “goh, dat heb ik ook…..
    Alleen nu weet men veel meer en hoop ik dat door het traject van onderzoeken waar we nu inzitten, hem een hoop bespaard blijft.

    Bedankt voor je heldere stuk.
    Dan denk ik weer: zie nou je nou, ik bem niet gek…meerdere mensen hebben dit.

    Groetjes Linda

  11. ria bosma zegt:

    Goh meid wat heb jij een hoop mee gemaakt met je zelf, en het geluk dat je zulke ouders hebt. Ik vind jou zelf ook een heel fijne Moeder voor je jongens, het geduld wat je hebt met ze, ook al weet je hoe of wat ik denk dat niet iedere ouder dit aan kan wat jij allemaal mee maakt met ze. en nu je hele levens loop voor iedereen bekent te maken knap hoor, blijf zoals je bent, je doet daar niemand kwaad mee, en neem je vrije dagen voor je zelf geniet dan dat je eventjes alleen bent (zonder de jongens) dat heb je wel nodig zo nu en dan. Groetjes xxx

  12. Wat mij betreft ben je paardrij vriendinnetje van het jaar! Ik ben trots op jou .

  13. Lady, wat mooi omschreven. Als ze het nou nog willen wegwuiven als een verzonnen ziekte, dan vreet ik mijn hoed op.

  14. goed en duidelijk geschreven, maar het stukje Amersfoort mis ik wel. xxx