Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Pareltjes in de prullenbak; achterdocht in onderwijs kent vele grillige vormen

Mijn leven mist een aantal mijlpalen. Ze waren er wel, maar de herinnering aan deze momenten bestaat uit niet meer dan mijn beleving, beelden in mijn gedachten. Ik mis foto’s, tekeningen, brieven en speelgoed. Pareltjes om in te neuzen, als bewijs dat alles gaat zoals het hoort te gaan.  Dat maakt me verdrietig, nu ik zie dat de geschiedenis zich herhaalt bij mijn zoon. 

Als kleuter maakte ik een vechtscheiding mee. Ik zag mijn ouders glazen uit de kast rukken en kapot gooien, ik zag vuisten dwars door de ramen knallen. Uiteindelijk gingen de fotoboeken ook mee in deze verwoestende haat. Ik heb nog een paar kleuterfoto’s uit de albums van mijn grootouders. Soms duikt er nog wel eens een foto op. Ik verwonder me dan over de onbevangen blik die ik zie bij mijn jonge ik.

Bruut verhuizen

Na een rustige periode onder de hoede van mijn moeder verloor zij zichzelf in een nieuwe relatie. Bruut verstoorde haar plotselinge verhuisplan met deze man mijn droom om Maria in het kerstspel te spelen. We gingen naar een andere stad, een andere provincie. Kort was het afscheid van de klas, ik weet nog dat ik hoopvol mijn nieuwe adres op het bord schreef. Ik hoorde nooit meer wat van mijn klasgenootjes, verloor mijn liefste vriendin. Ik heb niks teruggevonden van schriften, rapporten en tekeningen. En de pogingen die mijn vriendin deed om mij te vinden hielden mijn moeder en haar vriend voor mij verborgen.

Brij van namen

Buitenstaanders vonden ons nieuwe gezin keurig. En om het nog ‘keuriger’ te maken ‘mochten’ we de achternaam van mijn stiefvader aannemen, dan leek het geluk net echt. Ik wist prima hoe ik de Raad van Kinderbescherming moest overtuigen dat ik ook deze andere naam wilde. Ik durfde niet af te wijken van de wens van mijn zus, mijn moeder en mijn stiefvader, ik was te kwetsbaar, nu ik op school en in huis constant te maken had met pesterijen. Ik werd een kameleon. Elf jaar en ik was mijn naam en mijn ik kwijt.

Het kind op de foto is niet de auteur, of haar kind.Blij met bewaardrift

De tweede basisschool voorzag mij gelukkig van een paar foto’s van kamp. Meer is er niet overgebleven. Vriendschappen werden thuis gesaboteerd. De spaarzame vriendschappen konden de goedkeuring van mijn ouders niet wegdragen. Foto’s van die dierbare vriendin van destijds zijn er ook niet. Net als er geen foto’s waren van andere feestelijke dagen, zoals mijn verjaardag. Ik ging daarom zelf spullen bewaren en sparen voor een fototoestel. Alle foto’s sinds die tijd heb ik nog. Ik kan niks weggooien.

Bizarre bemoeizucht

Mijn moeder en ik zijn op den duur gaan corresponderen, in de periode dat ik net studeerde en zij een jaar in het buitenland woonde. Dat was een bijzondere tijd, waarin we elkaar in die lange brieven beter leerden kennen. Zij voelde zich schuldig over veel missers, we praatten het uit en kwamen dicht bij elkaar te staan. Die periode duurde kort helaas. Van alles wat ik kwijtraakte, was dit verlies het ergst: zij benam zichzelf het leven, ze benam mij mijn moeder. In de week dat we haar zochten, bleek ook dat ik allang de familiebanden verloren had. Eenzamer dan toen heb ik me nooit meer gevoeld. Uit angst dat wij gingen neuzen en plunderen in het huis, dat nu het domein van mijn stiefvader werd, weerde hij ons bezoek. Verdrietig vroegen wij netjes om brieven, foto’s, gedichten en video-opnamen. Na twaalf jaar kregen wij met moeite drie videobanden. De rest is weg. Voorgoed.

Later als ik groot ben…

Wie zei dat niet als kind? Voor mij was het een toverformule. Mijn zoon verlaat nu zijn basisschool, waar hij 8 jaar gelukkig was tussen zijn klasgenoten. Waar hij uiteindelijk ging tekenen en talent blijkt te hebben. Omdat hij volgend jaar de kunstklas wil volgen, wilde ik wat tekeningen verzamelen van het afgelopen jaar. En nu blijkt dat hij al die pareltjes  in de papierbak moest gooien. Van de leerkracht. Diezelfde leerkracht waar ik al eerder over schreef. In een week tijd loog hij de klas minstens drie keer voor. Er zou een schoolafspraak zijn dat schriften niet mee naar huis mogen. Ik ging het na, het was niet waar. Hij beweerde dat de lege blaadjes in de schriften gerecycled worden. Ik ging het na, het was niet waar. Ouders zouden problemen komen maken op school als deze zouden zien dat kinderen zelf nakijken. Dat is niet waar, dat heeft geen ouder nog gedaan.

De laatste schooldag van groep 8 beloofde hij uiteindelijk dat hij voor de kinderen stapeltjes zou klaarleggen. Die mochten ze dan de volgende dag nog even ophalen. Mijn zoon ging ze halen. Het was niet waar.

Felice Flameling Over Felice Flameling

moeder van twee bruisende boys | getrouwd met betrokken echtgenoot | MatriXcoach | leerkracht die Kracht thuis inzet | lid Ouderplatform | lid ouderraad | Veelkant.nl | creabea in woord en beeld | theatersporter | muzikaal | Nature is mijn Nurture | levend vangnet

Reacties

  1. Pareltjes in de prullenbak; achterdocht in onderwijs … http://t.co/wCXd7D4KWb via @DeKennis

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten