Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Tijd voor goed nieuws, hoewel…

Ons gezinsleven gaat met ups en downs. Een middenweg is er nauwelijks. Je kunt zeggen dat het bij ons nooit saai is. 

De perfecte baan voor Jerry

Oudste zoon Jerry werkte bij de post. In een vorig blog schreef ik over de aansturing die hij steeds nodig had, vooral van mij. En hoe dat botste. Een nadeel van werken bij de post is dat je er niet genoeg verdient om later in je levensonderhoud te kunnen voorzien. Tijd dus om op zoek te gaan naar nieuw werk met Jerry. Via het UWV krijgen we altijd de Wajong-krant. Die bekijken we altijd aandachtig. Helaas past zoon zelden in de doelgroep. Zo worden er veel taxichauffeurs gevraagd (hij heeft geen rijbewijs) en voortijdig schoolverlaters voor het Schiphol-magazijn (hij heeft een diploma). Maar hé…. dit zou wat voor Jerry kunnen zijn! We lezen dat een tuinbedrijfje een enthousiaste medewerker zoekt die scholing en begeleiding krijgt van een voormalig werkmeester van Pantar, de sociale werkvoorziening in Diemen, om het vak te leren: de Tuinwaaier. Daarnaast een dag in de week naar het ROC voor de opleiding stratenmaker. We melden Jerry aan en krijgen te horen van het UWV dat het de bedoeling is dat Jerry eerst twee maanden op proef komt werken en dan Wajong krijgt. Vervolgens gaat hij naar school en wordt hij deels door het tuinbedrijf betaald en deels door het UWV. We krijgen een afspraak. Jerry is meteen heel enthousiast. Ook Sevdet is aanwezig bij onze afspraak op het UWV, een heel hartelijke man. Hij windt er geen doekjes om. Het is hard werken en vroeg opstaan. Maar Jerry zegt meteen JA en gaat van start met zijn proefmaanden. Jerry verschijnt iedere dag met plezier aan zijn werk. Het blijkt al snel dat hij een klik heeft met de werkmeester en collega’s. Er verschijnen trotse foto’s van tuinen die hij mede in orde heeft gemaakt. En school? Dat is geregeld, voor een dag in de week. Aanvankelijk hebben we onze bedenkingen bij het vroege opstaan. Jerry moet zich om 7.00 uur melden bij het BP station waar vandaan ze na de koffie vertrekken naar de klus. Zou dat goed gaan met begeleid wonen? Pa belt nu elke dag en dan is Jerry al aan de koffie. We schaffen oranje werkkleding aan. Vandaag heeft Jerry zijn contract getekend. Het is de bedoeling dat hij vanuit dit tuinbedrijf toegeleid wordt naar ander werk, bijvoorbeeld vanuit de gemeente. In de tijd dat hij voor de Tuinwaaier werkt kan hij zijn opleiding stratenmaker voltooien. Hij blijft in dienst totdat er een vervolg wordt gevonden.

Getobd: wat past bij Jerry?

Voordat deze kans zich voordeed hebben we veel getobd over wat nou goed was voor Jerry. Hij werkte met plezier bij een supermarkt maar had vraagtekens of dit nou wel was wat hij echt wilde. Na een fijne periode volgde toch een afscheid. Hij had toch veel begeleiding nodig en gaf te weinig aan dat dit is wat hij wilde. Ik heb hem toen aan een baantje bij de post geholpen. Niet werken is voor Jerry geen optie, want geen structuur is voor hem echt funest. Bij het tuinbedrijf doet hij wat hij wil, dit is waar hij voor gaat. Mijn man zegt altijd: ook voor onze kinderen is er een plekje onder de zon. Ik heb er echt zorgen over gehad maar het lijkt er nu op dat mijn man gelijk heeft.

Nog meer goed nieuws: woonruimte voor Sidney

Onze jongste zoon was toe aan een nieuwe indicatie PGB. Omdat ook Sidney 18 is vroeg ik begeleid wonen aan bij dezelfde instelling als Jerry destijds, Zaam. De professionals van Zaam denken in oplossingen en leveren maatwerk. Maar eerst moest er een indicatie komen. Het is altijd weer confronterend zo’n gesprek. Wat kan hij niet? Waar is begeleiding bij nodig? Het is steeds moeilijker om een indicatie aan te vragen. Zoals we al verwachtten, viel zijn indicatie laag uit. Maar hij heeft de matige begeleiding die je daaruit krijgt wel keihard nodig! Dus gingen mijn man en ik met deze indicatie lvg 3 gingen naar Zaam voor een gesprek. SPANNEND!! Maar wat bleek: ze zijn van plan een naastgelegen pand te kopen. En daarin kunnen jongeren met autisme en eventueel slechthorendheid en een verstandelijke beperking wonen. Jerry, Sidney, een vriend van Jerry uit het oude huis en nog een bewoner kunnen er gaan wonen, met begeleiding. In het huis waar Jerry nu woont gaat men zich dan meer op mensen met zwakbegaafdheid en slechthorendheid richten. Bovendien: in Ijburg wordt bijgebouwd. Er zijn onderhandelingen met de woningbouw om kleine zelfstandige appartementen te bouwen voor de doelgroep van Zaam. Maar dat zijn toekomstplannen. Sidney is enthousiast. Maar dit betekent ook twee jongens uit huis, ook al zullen ze nog regelmatig thuis aan wippen…. Maar dit is wel wat we voor ze zouden willen, hoe moeilijk ook…

En dan ook minder goed nieuws…

Kort nadat dit allemaal tot stand kwam blijkt Rien, mijn echtgenoot, een burn-out te hebben. Dat is voor mij toch wel onverwacht. Toegegeven: hij heeft het al jaren over toenemende werkdruk. Rien werkt op een praktijkschool, waar hij verantwoordelijk is voor stagebegeleiding en af en toe voor de klas staat. Eerst was het: “Kun je elke maandag voor de klas staan?”. Prima. Maar het aantal stageleerlingen dat hij daarnaast begeleidt bleef gelijk. Geleidelijk aan kwam daar ook de dinsdag en de woensdag bij. En nog steeds bleef het aantal stageleerlingen gelijk. En nu zit hij thuis. Gesprekken met de huisarts, doorverwezen naar een sociaal verpleegkundige. Gesprekken met de arbeidsdeskundige en met school. De directeur voert pressie uit wanneer we weer kunnen beginnen. Ik heb zorgen. Zie hem niet voor de klas staan. Er lijkt te veel op hem af te komen. Als hij bijvoorbeeld in een bos loopt komen zijn gedachten niet tot rust maar gaat hij malen. Ik laat hem begaan. Vraag me ook af of de zorgen rondom de kinderen al die jaren misschien wat veel zijn. Het is lastig want hij is een binnenvetter, geen prater van huis uit. Als alles zijn gangetje gaat, gaat het wel. Maar er hoeft maar iets te gebeuren wat anders loopt… Ik heb ook het onderwijs zien veranderen. De doelgroep wordt alsmaar zwaarder. Het wordt steeds belangrijker of je cursussen hebt gedaan. Vroeger was het belangrijk dat een kind een goede stage liep en misschien kon blijven. En werden de kinderen basisvaardigheden geleerd. Hoe kan je pinnen? Hoe verdeel je je geld? Tegenwoordig wordt er zelfs van praktijkschool leerlingen gevraagd of ze de entreetoets halen naar het ROC. Ik snap Rien wel. Hou de ontwikkelingen maar eens bij. Vroeger zeiden ze: “Die kan niet rekenen maar het is wel fijn als hij weet hoe hij geld kan opnemen.” Toen was het een uitdaging om een kind met autisme nou net die plek te bezorgen waar hij tot zijn recht kwam. Die tijden zijn geweest. En ik? Ik laat hem maar begaan. Er zijn goede dagen en slechte.

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Reacties

  1. De kinderen ‘onder de pannen’ maar er wringt nog ergens een schoen. Tijd voor goed nieuws, hoewel… http://t.co/QtMIaz2eci via @DeKennis

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten