Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

De onderzoeker als bruggenbouwer: a bridge too far?

Bij het horen van het woord ‘onderzoeker’ hebben de meeste mensen het beeld van een stoffige, warrige en chaotische professor, die in zijn stoffige, warrige en chaotische kamer verborgen gaat achter hoge stapels boeken en papieren. Als je echter googlet op het woord ‘onderzoeker’ krijg je deze beschrijving: ‘De onderzoeker is iemand die iets op een wetenschappelijke manier onderzoekt’ of ‘Iemand die onbekende zaken onderzoekt’. Een definitie die geen beeld schetst van een stoffige professor, en evenmin de werkzaamheden en het beeld van de onderzoeker duidelijker maakt. 

Als onderzoeker in de kinder- en jeugdpsychiatrie onderzoek je inderdaad onbekende zaken. Deze onbekende zaken zijn vaak gerelateerd aan het ontrafelen van psychopathologie bij kinderen en adolescenten.

  • Waarom ontwikkelt het ene kind ADHD en het andere kind niet?
  • Kunnen we autisme al in de babytijd herkennen?
  • Wat is een goede behandeling voor jongeren met agressieproblematiek?

Mijn eigen onderzoek richt zich onder andere op het laatste. Interessante vraag, maar dan? Waar moet je als onderzoeker beginnen om deze vragen te beantwoorden?

Onderzoeker in actie

Op dat moment komt de onderzoeker in actie: een protocol schrijven en toestemming vragen aan de ethische commissie; jongeren en ouders vragen of ze mee willen doen; vragenlijsten vertalen, afnemen, scoren en invoeren; bellen, bellen, bellen naar ouders en jongeren voor vragen die nog missen of om interviews af te nemen; neuropsychologische taken installeren, afnemen en analyseren; stagiaires begeleiden; data analyseren; de resultaten interpreteren; presentaties geven om de resultaten te verspreiden…. En dan vergeet ik nog de andere helft van de werkzaamheden.

Onderzoek en praktijk: hand in hand?

De moeilijkste actie van de onderzoeker, en tegelijkertijd de belangrijkste, is het overhevelen van de resultaten van onderzoek naar de praktijk. Hoe vertalen we de vaak ingewikkeld beschreven resultaten in vaktijdschriften naar de dagelijkse praktijk? Hoe komen deze resultaten in de behandelkamer van de clinici terecht of in de informatiefolder aan ouders? Als onderzoeker blijven we nu nog vaak stilstaan bij ‘het onderzoeken van onbekende zaken’. En daarbij gaan we voorbij aan het belang van de praktijk. Het wordt tijd dat we aan deze definitie toevoegen: ‘en de resultaten van de onbekende zaken overdragen aan de praktijk’. Het wordt tijd dat we onderzochte onbekende zaken vertalen naar behandelingen, diagnostiek of juist preventie. Het wordt tijd dat we vaker met elkaar in gesprek gaan, zodat de brug tussen de wetenschap en de praktijk sterker, korter en beter wordt.

De onderzoeker als bruggenbouwer. Een mooi streven!

Kirsten Smeets Over Kirsten Smeets

PhD-student Karakter Kinder- en Jeugdpsychiatrie | gek op reizen, Volkswagenbusjes en surfen | ontwikkelingspsycholoog | speelt piano | parttime onderzoeker Kinder- en Jeugdpsychiatrie UMC Utrecht | volleybal | onderzoeker op het gebied van behandeling bij jongeren met agressieproblemen

Reacties

  1. Mooi blog op @deKennis: De onderzoeker als bruggenbouwer: a bridge too far? http://t.co/hQkei1shAT #wetenschap #jggz #psychiatrie

  2. Avatar http://Kim zegt

    Zeker een mooi streven. Door vanaf het begin samen te werken bij praktijkgestuurd onderzoek wordt de implementatie vergemakkelijkt en kunnen kinderen, jongeren en hun ouders daarvan profiteren.

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten