Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Kleine kabouter keert terug naar regulier onderwijs

In mijn vorige blog post kon je lezen dat mijn jongste mag terugkeren naar regulier onderwijs. Wij vinden dat heel bijzonder. En ik voel de noodzaak om te vertellen wat er dan zo bijzonder is.

Onze kleine kabouter was altijd in de weer. Hij onderzocht stelselmatig alles wat hij tegenkwam: eerst bekijken, dan voelen, dan ruiken, dan opslokken. Alleen het magneetje aan een hengel ontsnapte aan dit lot: hij ging de hele kamer door om te zien waar het magneetje aan bleef plakken. Buiten ging het al net zo. Zand. Gras. Blaadjes. Wormen. Bloemen. Kikkerdril. Bellenblaas. ‘Nog één’, vroeg hij die keer. We hebben toen zelfs het afwasmiddel veilig opgeborgen. Hij had het van niemand vreemd: ooit dronk ik petroleum, mijn broer dook in de medicijnkast voor snoepjes en kleine broer dronk de chloor op. Het is een dingetje, zeg maar.

Op de camping werd het wel lastiger. Bij elke tent werd gecheckt of er wat te verhapstukken was. Meestal wel, want grote bruine ogen, een lief stemmetje en een vriendelijke lach doen veel met een mens. Daarom gingen wij de camping rond om uit te leggen dat hij allergisch was voor koemelk. Praktisch gezien 100% kans dat dat in het lekkers zat wat hij overal aantrof, en garantie voor een week stevige koorts en diarree.

Grip grijpen

Ik voelde me dan altijd wel bezwaard. Ik dacht in die tijd snel dat ik een overbezorgde moeder zou lijken. Dat kon ik echt niet van me afzetten, dus voor mij was het niet echt vakantie. Tot de dag dat onze kleine man de TV ontdekte in het kampeerbusje verderop. Daar zat hij dan hele dagen. Fiets op slot hielp niet. Honderd keer afspraken maken en verbieden hielp niet. Hij ging er gewoon heen. Het drong totaal niet tot hem door. Weer thuis zette dat patroon zich voort. Hij had ontdekt dat onder tegels massa’s beestjes krioelen. Dat was onweerstaanbaar voor hem. Tegel na tegel werd omgekeerd. Ik liep telkens weer de tuin in om hem te stoppen. Het hielp niet. Het probleem zat vooral in de rubbertegels bij de schommel en glijbaan. Die trok hij ook uit de grond. Dat is niet fijn als je valt, dus ik wilde dat niet. Maar het ging maar door. En niet op de manier die peuters op die leeftijd laten zien: naar Mama kijken, lachen en hup, tegel eruit. Nee, hij keek goedkeurend dat ik de tegel teruglegde. En dan liep ik weg. Meteen keerde hij de tegel weer om. Honderd keer. Duizend keer. Hij was er dol op en heel gelukkig. En ik vroeg me af waarom hij het niet begreep, dat het ook eens niet mocht.

Blokkades

Toen ging hij naar school. En het stopte. Hij stopte. Hij stopte met kijken, verwonderen, onderzoeken. En wij dachten dat school goed aansloot bij zijn drang naar onderzoek. Zo goed dat hij dan thuis lekker kon gaan spelen en boeken lezen. Lekker spelen lukte niet zo, dat moest altijd naast ons. Lezen ging beter. Keer op keer lazen we hetzelfde boek voor en hij kon ze vrij snel uit zijn hoofd ‘voorlezen’. Tot dat ook stopte. En de tegels in de tuin op hun plek bleven. Toen opeens werd hij boos. Eerst gewoon maar eens. Toen een aantal keren in de week. Vervolgens ging hij zijn kamerdeur barricaderen. Eerst met een stoeltje. Uiteindelijk met stoelen, tafel, kisten, beesten, blokken, dekens en kussens. Hij dook weg in het donkerste hoekje onder zijn bed. Overal zag hij wolven en hij wilde niet meer naar buiten. Vriendjes werden vijanden. We probeerden hem te kalmeren, maar hij beet, schopte en sloeg ons, net als het kind in de uitzending van ‘Altijd Wat’. Vijf keer per dag , elke dag in de week, en op school zat hij er keurig bij. We werden uiteraard niet geloofd.

Bouwen

We besloten dat we hem de meeste kans boden door hem overdag te laten observeren en behandelen in een behandelgroep. Het reizen met de taxi veroorzaakte hier en daar drama’s, uiteraard. Toch is bij hem vooral blijven hangen dat de chauffeur de auto liet dansen. Dat ze elke dag langs het vliegveld reden en langs de lama’s. Hij wijst het vandaag de dag nog allemaal aan en geniet. Hij had rust en kon gaan leren om zijn emoties te voelen, te onderscheiden en benoemen. Hij leerde zijn successen te benoemen en zichzelf daarvoor te belonen. De behandelaar indiceerde een plek op het speciaal onderwijs en hij kon eindelijk echt gaan leren. Nu na vier jaar kan hij conflicten oplossen, uit moeilijke situaties weglopen, zeker tien emoties onderscheiden en genieten van vriendschappen. Hij heeft veel vriendjes en is geliefd vanwege zijn rustige aard. Het allerbelangrijkste, wat ons vertelt dat het echt goed met hem gaat, zit hem in de dagen buiten. Hij is namelijk opeens weer begonnen. Hij laat een spoor achter van omgekeerde boomstronken, losse stoeptegels en gaten in de grond. Uren zit hij doodstil tot een vogeltje voer uit zijn hand pikt. Hij bouwt vogelhuisjes. Boort gaten voor insectenhotels. En zegt tegen mij: “Mam, vanmiddag hoef je niet naar school te komen, ik fiets zelf naar huis.”

Ik denk dat hij boswachter wordt. Maar eerst mag en kan hij terug naar regulier onderwijs.

Felice Flameling Over Felice Flameling

moeder van twee bruisende boys | getrouwd met betrokken echtgenoot | MatriXcoach | leerkracht die Kracht thuis inzet | lid Ouderplatform | lid ouderraad | Veelkant.nl | creabea in woord en beeld | theatersporter | muzikaal | Nature is mijn Nurture | levend vangnet

Reacties

  1. #ZL2 kwam superontspannen uit school! Fijn! http://t.co/SamlTdUHL8

  2. Morgen de Grote Dag voor #ZL2 http://t.co/SamlTdUHL8

  3. Dank voor alle RT’s en comlimenten voor mijn nieuwe blog! http://t.co/Ss9R7lHi4I

  4. Avatar Margriet zegt

    Mooi verteld! Fijn dat hij weer lekker in zijn vel zit!

  5. Mooie blog van @feliefs op @deKennis: “Kleine kabouter keert terug naar regulier onderwijs”http://t.co/RtFW2CFLxj #passendonderwijs

  6. Nieuw blog: Kleine kabouter http://t.co/Ss9R7lHi4I

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten