Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Brief aan mijn zoon: het spijt me.

Lieve zoon,

Ik schrijf je deze brief omdat ik spijt heb, spijt van zoveel dingen. Hoewel we het er al zo vaak over gehad hebben, we alles al tientallen keren uitgediept hebben en jij mij niets (meer) verwijt, vind ik toch dat ik dit moet doen. Als een soort ode aan jou en je broers, maar vooral ook voor degenen die deze brief zullen lezen. Omdat er zoveel mis is gegaan. Fouten die gemaakt zijn door mijzelf, maar nog veel meer door professionals. Professionals die zich alleen nog maar op stoornissen en ‘hersenafwijkingen’ van het kind lijken te focussen.

Om het hardst roepen zij dat medicatie meestal nodig is en dat het vooral niet aan ouders of opvoeding ligt. De afgelopen decennia hebben veel van hen niet alleen een complete tunnelvisie ontwikkeld, maar lijken ze ook een grote blinde vlek te hebben voor alles wat zich buiten het hoofd van het kind afspeelt.

Toen ik eind jaren negentig met jou voor hulp aanklopte bij een van de beste kinder- en jeugdpsychiatrische centra van het land, was ik nog zo naïef dat ik dacht dat ze naar ons hele gezin zouden kijken. Ik zag er enorm tegenop en dacht maar aan een ding: nu gingen ze mij als moeder tegen het licht houden en onderzoeken wat ik allemaal wel niet fout deed. Niets was minder waar. Op wat oppervlakkig onderzoek na, dat bestond uit wat vragen over de achtergrond van je vader en mij, lag de focus van de deskundigen al vrij snel op jou. De diagnoses die je na een enorme crisis en een lange opname kreeg: ADHD, PDD-NOS, Gilles de la Tourette en LVB. Wij als ouders mankeerden daarentegen niets en hadden alleen wat begeleiding nodig om met jou om te gaan.

Het spijt me zoon, dat ik ondanks de schok ook eigenlijk wel een beetje opgelucht was. Het lag dus niet aan mij. Dat je vader en ik een slecht huwelijk hadden en er veel spanningen waren verdween hierdoor meteen naar de achtergrond. Een paar keer heb ik op het punt gestaan om de problemen op tafel te leggen, ik heb het niet gedurfd. Hoe moest ik dat ook doen? De gang van zaken is nu eenmaal zo dat ouders samen op gesprek komen waardoor er totaal geen ruimte is om eventuele relatieproblemen aan te kaarten. Bovendien liet ik me in eerste instantie overtuigen door professionals dat de oorzaak bij jou lag. Hierdoor ging, en wilde ik geloven, dat met jou ook de rest wel goed zou komen.

De littekens uit mijn eigen jeugd, de problemen met en van je vader en de grote zorg om jou hadden ervoor gezorgd dat ik een oververmoeide en zeer gespannen moeder was. Destijds was ik ervan overtuigd dat ik mijn eigen jeugd wel verwerkt had. Dat dit beslist niet zo was bleek later, toen het hele imperium ineenstortte en alles samen kwam. Toen pas zag ik dat er zoveel meer was waardoor jij psychische en gedragsproblemen had en in een crisis was beland. Geloof me, ik was het me eerder niet bewust. Toen ik echter glashelder zag waar de pijnpunten zaten ging ik razendsnel over tot actie en scheidde ik van je vader. Hierdoor kwam er enorm veel rust en ruimte in ons gezin. Deze rust en ruimte zorgde er echter ook voor dat er bij mij een beerput van ellende bovenkwam. Niet alleen het nooit verwerkte ernstig en chronisch somatisch ziek zijn, maar ook een zeer diep weggestopte donkere periode uit mijn kindertijd waarvan ik het bestaan niet meer wist. Een tijd waarin ik, buiten mijn ouderlijk huis, jarenlang zeer ernstig en sadistisch geestelijk en lichamelijk mishandeld en seksueel misbruikt ben door een groot, goed georganiseerd netwerk van welgestelden en hooggeplaatsten. Er was geen ontkomen meer aan. Ik moest zelf in therapie. Terugkijkend weet ik nog steeds niet wat zwaarder was om te verwerken: mijn trauma’s, of het besef dat jouw problemen en jouw pijn een gevolg waren van de problemen die je vader en ik hadden. En erger: dat jij, gevoelig als je was, alle spanningen en dieperliggende pijn van mij oppikte en daaronder enorm leed. Toch, hoe pijnlijk het ook was, wil ik je bedanken voor de spiegel die je mij hebt voorgehouden. Want door jou heb ik mijzelf kunnen bevrijden van de trauma’s uit mijn eigen jeugd.

Naast al dat harde werk aan mezelf was het ook belangrijk dat ik jou als een normaal kind ging behandelen. Ik weigerde om mee te gaan in alle diagnoses. Door mijn eigen ervaring van somatisch ziek zijn wist ik immers hoe slecht het was voor je ontwikkeling als ik jou inderdaad zou behandelen en opvoeden alsof je van alles mankeerde. Hierdoor heb jij je gezond kunnen ontwikkelen en heb ook jij jezelf kunnen bevrijden en een goed leven kunnen opbouwen.

We hebben er hard voor gevochten, jij en ik, maar het is ons gelukt. De storm is al vele jaren gaan liggen en de overwinning behaald. Maar de prijs die we betaald hebben is hoog. Zeker ook voor je twee broers. Jullie jeugd is voorbij en ook al kon ik op dat moment niet anders, ik kan het nooit meer overdoen of goedmaken. Gelukkig weten jij en ik dat niets voor niets gebeurt in het leven en dat dit nu eenmaal bij het bewandelen van ons levenspad hoorde. Het maakt ons mild en begripvol.

Toen ik het besluit nam om met onze ervaringen naar buiten te treden en jou om toestemming vroeg stemde je gelijk in. Ook al ben je nu achtentwintig, ik wilde per se dat je achter mij stond. Het gaat immers ook over jou. Geen seconde hoefde je na te denken. Niet omdat we graag in de belangstelling staan, dat zeker niet. Integendeel, het is in deze tijd, waarin voor en tegenstanders (via social media) van het medicaliseren elkaar bijna naar de strot vliegen, beslist niet makkelijk om jezelf kwetsbaar op te stellen. Daarbij is het ook confronterend en pijnlijk om onze geschiedenis weer op te rakelen. Maar als ik het niet doe, doet niemand het, en zijn er dus nauwelijks praktijkvoorbeelden voor deskundigen. Juist omdat jij behoorde tot de vroege lichting van de ‘DSM-IV kinderen’ voel ik het als mijn plicht om ons verhaal te delen, voor de kinderen van nu.

Met verbijstering en pijn in ons hart zien wij wat er om ons heen is gebeurd de laatste vijftien jaar. De kinder- en jeugdpsychiatrie houdt zich bijna alleen nog maar bezig met de stoornissen van een kind. En ouders zijn een soort aanhangsel die ook nog even worden meegenomen. Dat kinder- en jeugdpsychiaters dat doen is al erg genoeg. Maar dat ook psychologen en psychotherapeuten het medicaliseren ondersteunen en zijn meegegaan in deze bekrompen visie is triest, onbegrijpelijk en ronduit kwalijk. Juist van hen zou je een intelligente en bredere kijk op de dingen verwachten.

Bij ons is het fout gegaan, zoon, gigantisch fout. Maar als hiervan geleerd wordt dan is het in ieder geval niet voor niets geweest. Jij en ik hebben ze ontmoet: die fantastische, betrokken professionals die meer in hun mars hebben. Laten wij hopen dat zij de moed hebben om op te staan en dat ze onze ervaringen gaan gebruiken om de kinder- en jeugdpsychiatrie te hervormen. Want jij en ik weten als geen ander: forse gedragsproblemen en psychische problemen bij kinderen komen niet door hersenafwijkingen en allerlei stoornissen, maar zijn bijna altijd het alarmsignaal van dieperliggende problemen bij het kind zelf en/of die van zijn omgeving.

Veel liefs,

je moeder

Meer weten? Lees dan Yvonne’s eerdere bijdrage over haar zoon: Diagnose, stoornissen en behandeling. Een andere weg.

Yvonne van Riemsdijk Over Yvonne van Riemsdijk

ervaringsdeskundige schrijver & spreker | betrokken en bevlogen, maar ook kritisch en niet altijd politiek correct | sport, leest en struint graag door de natuur | heeft drie volwassen zoons

Reacties

  1. Maureen Jongman zegt:

    Bij ons was en is het andersom. Geen tijdige diagnose en ondersteuning bij twee van onze 3 kinderen. Jaren in een hel geleefd en onze jongste krijgt nog steeds de juiste medicatie niet. #tropenjaren

  2. Beste Peter,
    Dank voor je reactie. Ik begrijp je punt over polariseren. Mensen die geloven dat de oorzaak van autisme en ADHD ligt in het feit dat er iets ‘anders zit’ in de hersenen, zoals jij omschrijft, hebben het al gauw over polariseren. Het heilige geloof dat veel stoornissen komen door hersenafwijkingen, schade, chemische processen of een neurologische dysfunctie is een van de grootste oorzaken van de enorme aanwas van kinderen met een stoornis. Wetenschappers en professionals in de kinder-en jeugdpsychiatrie maken vaak een typische denkfout: zij zien gevolg als oorzaak. M.a.w. hersenen reageren en volgen, maar zij creëren niet de problemen! De summiere veranderingen die soms te zien zijn in de hersenen worden direct aangegrepen als zijnde bewijs dat de oorzaak biologisch is. Het gevolg is dat veel ouders zich neerleggen bij diagnoses die in hun ogen onomkeerbaar zijn. Ik verzet me hier tegen. De uitzondering op de regel zijn kinderen met klassiek autisme en kinderen die aantoonbare hersenschade hebben opgelopen door b.v. alcohol en drugs tijdens de zwangerschap.
    Ouders zouden grote vooruitgang kunnen boeken met hun kinderen wanneer hen niet meer verteld zou worden door professionals dat de oorzaak (mede) biologisch is en dat ADHD en ASS onomkeerbaar is.

  3. Heel veel respect voor deze moedige en leerzame blog.

    Jammer om aan het eind de discussie zelf toch weer te polariseren. Dat gedragsproblemen bijna altijd door de omgeving komen en niet door hersenafwijkingen. Waarom ‘of – of’? Omgevingsfactoren spelen natuurlijk altijd mee hoe iets zich manifesteert, maar er kan ook meespelen dat er wel iets in de hersenen van een kind ‘anders zit’. Door dat te ontkennen doe je ook geen recht aan problematiek bij kinderen. Dus já graag oog voor én kind én omgeving. Dit blijft vooral maatwerk.

  4. Niet alles is te wijten aan bezuinigingen, mss wel helemaal niets. Persoonlijke visie, zelfreflectie tav je eigen deskundigheid en de relatie met de patiënt/cliënt naast aansluiting willen zoeken bij de patiënt/cliënt in z/haar context heeft naar mijn mening veel grotere impact op de kwaliteit van een behandelproces.
    Veel professionals hebben een bepaalde eigenwijsheid vanuit de gedachtd het te weten. Natuurlijk vanuit goede intentie; dat maakt het, als het tot een kwestie komt, vaak zo pijnlijk voor alle betrokkenen. ‘Zo hadden we het niet bedoeld’, ik hoor m zo vaak vanuit de kant van de professionals………..

  5. Dankjewel moedige vrouw en zoon .

  6. @jjlder Hier een goed praktijkvoorbeeld waarom het hard nodig is om je stem te laten horen. http://t.co/1BgLw2RWsn

  7. Een brief uit het hart van dappere moeder @YvonvRiemsdijk laat je nadenken over diagnoses bij kinderen: http://t.co/QnfvPZyUpO

  8. Dankjewel voor je openheid en eerlijkheid. Fantastisch dat je zoon het ermee eens is om jullie ervaring te delen. Je hebt zelf wel een heel zware jeugd achter de rug. Ik ben bezig om een boek te schrijven over misbruik in groepen. Ik interview daarvoor verschillende mensen en ben met een groep vrouwen met dezelfde ervaringen in gesprek hierover. Ik heb zelf ook zulke ervaringen in mijn jeugd meegemaakt. Over de ontdekking daarvan en de gesprekken, die ik met mijn overleden ouders gevoerd heb, heb ik een boek geschreven: Alles moet open.

    • Dank voor je reactie en je compliment, Dianne. Mooi om te lezen dat er veel mensen bezig zijn om hun ervaringen naar buiten te brengen. Het is hard nodig. Dapper van je dat je er een boek over hebt geschreven. Ik wens jou en de andere vrouwen veel succes en kracht toe!

  9. lexandra van Wolven zegt:

    Hallo dappere dame, complimenten.. mag ik je de naam van Dianne Bosch uit Velp doorgeven? Kijk maar of je daar iets mee wilt. Op dit moment zijn wij met meerdere vrouwen dit soort zaken OPEN te gooien. Jouw verhaal bewijst voor mij dat wij dat idd goed doen en ook dat het Nu moet/mag. Als je mailt, zal ik je als je wilt verder informeren. Voor nu Dank je wel!

    • Dank voor je compliment, Lexandra. Het doet me goed om te lezen dat mijn verhaal jullie ondersteunt in het opengooien van ‘de zaken.’ Want hoe begrijpelijk ook, wanneer (ex) slachtoffers blijven zwijgen werken zij indirect mee aan het in stand houden van de gruwelijkheden die er gaande zijn. Helaas kan ik mij niet aansluiten bij jullie. Juist nu is er namelijk veel gaande. Ook de mainstream media is eindelijk wakker geworden. Kijk maar naar de zaak van Joris Demmink. Het is het begin van een enorme beerput die (wereldwijd) open zal gaan. Ik wens jullie veel kracht toe in het naar buiten brengen. Ik zal dat op mijn manier en langs een andere weg ook zéker blijven doen!

  10. @ABCharlotteZ @Rosetwitz Moedig en eerlijk verhaal van een ervaringsdeskundige moeder: Brief aan mijn zoon. http://t.co/KzBBbaIWDH

  11. Moedig en eerlijk verhaal van een ervaringsdeskundige moeder:
    Brief aan mijn zoon: het spijt me.
    http://t.co/W97vQkBqEE

  12. Aangrijpende blog. Kijk niet alleen naar het kind, maar neem ook levensverhalen van de ouders mee http://t.co/3YZ2HBRoTc

  13. Diep respect Yvonne voor jullie om dit naar buiten te brengen en ik hoop dat heel veel mensen hiervan leren.

  14. Diana Wouters zegt:

    Wauw Yvonne, jouw openheid en jouw moed komen rechtstreeks bij mij binnen. Wat een moeilijk weg hebben jullie doorlopen. Ik heb diepe respect voor jou en jouw gezin. Ik hoop dat dit de ogen van vele anderen opent, zowel professionals als gezinnen. In mijn werk als counselor zie ik hoe belangrijk het is om mensen niet te stigmatiseren maar vooral als mens te zien. Ik wens jullie al het goeds voor de toekomst toe en vooral: Wees zoals je bent, MENS, die anderen open tegemoet treedt om zo weer andere mensen MENS te laten zijn.

  15. therapeut zegt:

    Ik werk in een specialistisch centrum binnen de KJP waar we juist met ouders en gezinnen samenwerken in de therapie, omdat een kind met problemen nooit alleen staat en ook de problematiek van een kind is nooit op zichzelf. Helaas worden we gesloten i.v.m. bezuinigingen. Ik merk ook dat het niet meer in deze tijd past, het lukt steeds minder goed om echt goed zicht te krijgen overal op. Het moet allemaal snel, snel. Vooral niet teveel indirecte tijd schrijven waarin je met collega’s overlegt, waarin je de tijd neemt voor je rapportage en verslagen wat ook een proces is in het goed zicht krijgen op de processen binnen een systeem. Daar is allemaal geen tijd meer voor, daar wordt niet voor betaald.

  16. Voorbij de diagnose, @YvonvRiemsdijk schrijft een brief aan haar zoon:
    het spijt me. http://t.co/0ia2kvU3lt

  17. Diep onder de indruk van de open brief van @YvonvRiemsdijk aan haar zoon. Moet toch een mensen aan het denken zetten: http://t.co/QtVOFEs8Hy

  18. Gabie Conradi zegt:

    Wat een prachtig en sterk staaltje van openheid om anderen te helpen! Dat je dingen uit het verleden niet terug kunt draaien herken ik. Knap en het navolgen waard. Hier kunnen velen van leren.

  19. Lof voor mijn zus die zich zo kwetsbaar durft op te stellen! Hopelijk opent dit de ogen van velen! http://t.co/csFV2W6ASD”

  20. Aangrijpend #blog, die ons ook en niet alleen de KJP aan het denken MOET zetten. Het gaat om het kind, niet #DSM http://t.co/gmxXVJl5uQ”

  21. Durven wij naar onszelf te kijken? Blog @YvonvRiemsdijk “Brief aan mijn zoon: het spijt me.” http://t.co/Fb0Rf1Q1MB …#reflectie

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten