Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

(On)duidelijk communiceren

Onlangs kwam er op Facebook een grap voorbij over pakken melk in Belgische supermarkten. Ze moesten terug naar de leverancier om de aanwijzing op de verpakking aan te passen van HIER OPENEN naar THUIS OPENEN. Het zou zomaar van toepassing kunnen zijn in huize Wijnbergen. Ondanks dat we proberen zo duidelijk mogelijk te communiceren, ontglipt ons wel eens een spreekwoord of gezegde, of vatten onze jongens niet dat iets als grapje is bedoeld.

Als kind zat Jerry eens een hele dag in zijn mouw te kijken. Had ’s ochtends iemand gezegd: “Daar komt de aap uit de mouw”. Bij het verkeersexamen had hij een discussie met de examinator. Hij had een plaatje met een bord dat wees op een doodlopende weg. “Kun je hier inrijden?” was de vraag. “Ja” was zijn antwoord. Dat was niet wat die man wilde horen, dus volgde een uitleg. Jerry bleef volhouden dat je er wel kon inrijden, maar dan moest je op het eind wel weer achteruit rijden. Op school heeft het hem heel wat punten gekost als hij een vraag met ja of nee beantwoordde. Hij snapte maar niet dat ze ook wilden weten waarom. Want DAT stond er toch niet achter. Een medeleerling riep eens: “Stik toch!”, waarna hij met zijn handen zijn keel dichtkneep. Hij liep al paars aan toen de juf ingreep.

Emmer water over je hoofd

Afgelopen maandag zat ik net aan de koffie. Mijn mobiel ging: de woonbegeleidster van Jerry. Of Jerry iets verteld had over wat er gebeurd was. Nou nee. Wat bleek? Jerry had zijn eerste woedeaanval gehad met een buurjongen die ook begeleid woont. Jerry zou een boek uitlenen van zijn voetbalheld Zlatan Ibrahimovic. Dat boek ligt thuis en hij vergat het steeds. Dus de buurjongen had, voor de grap, gezegd: “Als je het nou weer vergeet, kieper ik een emmer water over je hoofd leeg”. Dus toen Jerry de keuken inliep en hem te binnenschoot dat hij wederom het boek vergeten was zei hij: “Kom maar op met die emmer water”. Die jongen legde uit dat het een grapje was. Jerry woest: “Ik wil nu een emmer water over me heen!”.
En toen die jongen dat niet deed, vloog hij hem aan. Twee begeleiders moesten eraan te pas komen om de jongens uit elkaar te halen en Jerry tegen de grond te werken om hem tot bedaren te brengen. In eerste instantie had hij alle geleerde alternatieven even helemaal vergeten. In tweede instantie ging het goed: hij liep naar zijn kamer, kwam daar tot rust, ging zich wassen en is gaan eten. Het merkwaardige is dat hij het gebeurde daarna totaal achter zich gelaten heeft en met die jongen voetbal heeft gekeken. Hij heeft het er thuis niet over gehad.

Postwijk nummer 17

Het was een drukke week, want onze negentigjarige tante was met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Sidney, onze jongste, zei spontaan: “Ik help je wel met wijk 17 op donderdag, dan kun jij op tijd bij tante op bezoekuur”. Prima! Woensdagavond licht hij toe: “Dan loop ik met je mee en doen we elk een straat”. Jerry was er vanuit gegaan dat zijn broer zijn wijk zou overnemen. Er volgde een discussie, maar Sidney is niet in staat zijn idee bij te stellen en ik laat het er maar bij. We hadden natuurlijk meteen duidelijke afspraken moeten maken en nu zat het idee al in zijn hoofd. En dat kan hij dan niet loslaten. Daarbij ervaart hij ook zijn eigen inflexibiliteit. Kondig je drie dagen van tevoren aan dat hij op vrijdag moet stofzuigen, dan is dat prima. Zeg je ’s middags dat hij ’s avonds moet koken, dan zijn de rapen gaar!

Door elkaar ratelen

De jongens vinden hun eigen verhaal belangrijk. Dat moet verteld en wel NU! Als ze terugkomen van voetbaltraining vertellen ze elk hun eigen verhaal dwars door elkaar heen. Niemand die naar een ander luistert. En tussendoor proberen wij antwoord te geven en ook nog eens met elkaar te communiceren. Hoe is het met tante? Soms is het hier net een kippenhok. Maar wel een gezellig kippenhok!

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Reacties

  1. Grappig en ontroerend. Blog @miek65 over hoe moeilijk communiceren soms kan zijn #lvb. http://t.co/xTGhgJJ4mR

  2. Blog @miek65 op @DeKennis: (On)duidelijk communiceren http://t.co/Yr6ToLa4W7 #autisme

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten