Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Ik wil hulp, geen vragenlijsten

Iedereen die hulp zoekt in de ggz wordt, nog voor de start van de behandeling, gevraagd om vragenlijsten in te vullen. Ouders moeten lijsten over de problemen en het functioneren van hun kind invullen en kinderen ouder dan 12 jaar zelf ook. Als onderzoeker ben ik daar blij mee, omdat het veel en interessant materiaal oplevert, maar toen ik onlangs zelf zo’n lijst moest invullen ontdekte ik hoe vreselijk het is om al die stomme vragen te beantwoorden. Voor de behandeling begint sturen GGZ-instellingen hun cliënten  een pakket vragenlijsten. Soms op papier, meestal kunnen de lijsten achter de computer worden ingevuld. Als je pech hebt (en dat is in de jeugdzorg vaak het geval) dan beland je via de ene instelling bij de andere en moet je binnen korte tijd een paar keer dezelfde lijsten invullen. Dat maakt allemaal deel uit van wat zorgaanbieders en zorgverzekeraars in goed Nederlands ‘Routine Outcome Monitoring’ (ROM) noemen. Routinematig Uitkomsten Meten leidt tot een wat ongelukkige afkorting.

Werkt de behandeling wel?

Behandelingen in de ggz moeten bewezen werkzaam zijn. Het onderzoek waarin dit bewijs geleverd wordt verschilt echter nogal van de praktijk. In de jeugd-ggz komen veel kinderen met een combinatie van stoornissen en problemen. Maar als een behandeling wordt onderzocht, gebeurt dat bij een groep kinderen die bijvoorbeeld alleen een angststoornis hebben. Anders weten we niet wat we meten. Er wordt een streng protocol door getrainde behandelaars gevolgd. Blijkt de behandeling effectief, dan wil dat natuurlijk niet zeggen dat ieder kind in de groep opknapt. Het is daarom goed te onderzoeken of ‘bewezen’ behandelingen ook in de ingewikkelde dagelijkse praktijk werken.

Wordt de hulpverlening beter van die vragenlijsten?

U en uw hulpverlener zijn natuurlijk erg benieuwd of de behandeling werkt en uw zorgverzekeraar is dat zeker. Die wil alleen betalen voor behandelingen die resultaat opleveren. Door herhaalde metingen krijgen alle partijen een beeld van wat er precies met uw kind aan de hand is, of de behandeling werkt. En omdat de behandelaar de uitkomsten met u bespreekt kan het behandelproces bijgestuurd worden, waardoor de kans op succes groter wordt.

De verkeerde vragenlijsten op de verkeerde momenten

Onlangs moest ik ook zo’n lijst invullen en dus meer dan honderd keer nadenken over het gedrag en de eigenaardigheden van mijn zoon. Ik kan me voorstellen dat als uw zoon in behandeling is en u voor de zoveelste keer moet invullen of hij ‘in zijn bed plast’, ‘liever een meisje wil zijn’ of ‘onhandig is’, u het bijltje erbij wilt neergooien. Zeker omdat u de lijsten soms moet invullen op onlogische, door de zorgverzekeraar bepaalde momenten in de behandeling. Verre van ideaal dus, maar doet u het alstublieft toch. Als de instelling waar uw zoon behandeld wordt niet van minimaal de helft van de cliënten een begin- en een eindmeting heeft, dan krijgen ze een strafkorting van de zorgverzekeraars. O ja, er wordt gewerkt aan betere vragenlijsten, maar het kan nog wel even duren voordat deze gebruikt kunnen worden.

Albert Boon Over Albert Boon

vroeger speelgoedwinkelier, nu psycholoog | twee zonen (1996 & 1998) | onderzoeker in de K&J psychiatrie (De Jutters, Lucertis en Curium) | liefhebber van moderne muziek: Hazes, Radiohead, ...

Reacties

  1. http://t.co/8Xnvn4j74Z

    Hoe breken we uit dit ” systeem” van vragenlijste en scores? #mensenwerk

  2. Tijdens je behandeling in de #jeugdggz moet je vragenlijsten invullen. Waarom? Onze collega @albert_boon legt uit: http://t.co/4ieZxhw8dF

  3. Dat is duidelijk. Ik wil geen vragenlijst. http://t.co/tTG6MhJPGe #ggz

  4. “Ik wil hulp, geen vragenlijsten.” Onze collega @albert_boon schreef opnieuw een blog op de site van @DeKennis: http://t.co/GWI8nFrlgf

  5. Als behandelaar kan ik Albert zijn oproep om toch maar de lijsten in te blijven vullen van harte ondersteunen. Er ligt ook zeker bij de hulpverleners een belangrijke rol om dit positief te blijven stimuleren en helaas moet ik bekennen dat ik net als de ouders soms ook vragenlijst moe wordt en gewoon mijn werk wil doen. Toch valt het mij mee hoe weinig mensen echt klagen over de lijsten en ze blijkbaar dus gewoon invullen (of niet, maar dan weet ik dat ook niet dus) Voor behandelaars zou een directe terugkoppeling over het eigen werk ook prettig zijn denk ik. Ik hoop dat er snel vriendelijker en praktische vragenlijsten komen die ook nog iets kunnen weergeven over de indivudele behandelingen.

  6. Ik wil hulp, geen vragenlijsten http://t.co/r1ADMLEfJK #jggz

  7. #ggz “@DeKennis: Ik wil hulp, geen vragenlijsten! Albert Boon over de waarde van #ROM en irritante vragenlijsten: http://t.co/qKme43O38r”

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten