Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Als alles anders gaat

De regelmatige lezer van mijn bijdragen op deze website weet dat mijn kinderen beide een GGZ-dossier hebben. Wat veel mensen in Nederland niet weten, is de impact van psychische problematiek op het gezin, haar omgeving, en vooral op het kind zelf. Dat alles niet vanzelf gaat binnen gezinnen is overal. Ouders en opvoeders moeten er vaak hard voor werken om hun kroost voldoende zelfstandig en welopgevoed een zetje richting maatschappij te duwen. Meestal lukt dat ook aardig. En heimelijk kloppen we onszelf allemaal stiekem op de borst.

Inenting

Mijn oudste wordt dit jaar 9. Dat is de leeftijd dat jongens hun laatste inenting krijgen. Je krijgt een oproep en massaal gaan de kinderen met hun vader, moeder of misschien wel oma naar een sportzaal waar de inentingen gegeven worden. Zo ook onze zoon. Ik had het geluk dat zijn vader met hem mee ging. Na afloop vertelde hij dat zijn kleding drijfnat van het zweet was, terwijl onze zoon, een tenger ventje van slechts acht jaar oud, zich beter verweerd had dan menig volwassen man.

Maatwerk

Dat het inenten in deze setting niet zou gaan lukken was duidelijk, daarom hebben wij hemzelf om advies gevraagd. Dapper vertelde hij ons dat hij op zijn eigen kamertje en tussen zijn Lego zijn prikjes wilde. Hierop hebben wij contact met de GGD gezocht en de situatie voorgelegd. Ik kon merken dat het niet gebruikelijk was, maar een nee werd het ook niet. Dat gaf hoop. Een aantal dagen later kregen wij van de GGD bericht dat onze zoon zijn inenting in zijn veilige omgeving mocht krijgen. Dat er daarbij zou worden afgeweken van protocollen deerde niet, dit waren bijzondere omstandigheden.

Wel of niet vertellen

Onze zoon was zichtbaar opgelucht. Uiteraard niet blij met de wetenschap dat de prikken alsnog doorgingen, maar dat hij werd gehoord was erg belangrijk. Vertrouwen geven is belangrijk voor alle kinderen en ik denk misschien nóg meer van belang voor kinderen met autisme. Met dat in mijn achterhoofd kwam de volgende vraag in mijn hoofd. Want, wanneer herinner ik hem dat het er aankomt en hoe vaak? Ik wil dat hij weet dat hij me kan vertrouwen: als ik niets zou zeggen, zou de mevrouw met de prikjes plotseling voor zijn neus staan. Aan de andere kant: door het er eerder over te hebben, zou ik misschien een enorme angst aanwakkeren. Uiteindelijk heb ik het één dag van tevoren gezegd. Zijn reactie was zoals ik had ingeschat: ik had het niet mogen vertellen, nu was hij weer erg gespannen.

Voorbereiding

We hadden samen alles voorbereid. Hij belde zelfs papa nog even: of hij het Lego-vliegtuig dat op zijn kamertje stond wilde meenemen. Voor de rest van de dag spraken we er niet meer over. Dat leek mij het beste. Ik stond in de keuken toen ik de jongste hoorde zeggen dat zijn broer naar buiten was gerend. Ik zag hem nog de hoek om gaan, daarna bleef het lang stil. Uren hebben wij gezocht. Zijn papa, oma, andere oma en ik. In de kou, zonder jas is hij weggelopen. Zijn kamertje, zijn Lego en zelfs papa die uit de andere woonplaats speciaal was overgekomen konden hem niet dat veilige gevoel geven dat hij nodig had. De mevrouw van de inentingen heb ik maar gebeld, ze was één en al begrip. Gelukkig maar.

Laatste keer?

Ik schipper en laveer tussen de mogelijkheden en onmogelijkheden van mijn kind. Is het nu niet gelukt, dan vrolijk verder naar de volgende keer. Net zo lang totdat het wel gelukt is. Hoewel ik ook steeds meer tegen die ‘volgende keer’ begin op te zien, net als mijn oudste, want bij veel kwesties is ‘elke keer’ een ‘volgende keer’. Morgen dan toch maar echt bellen voor de volgende intentingspoging. Met dan meteen de vraag van onze oudste: “Kan het niet in de vorm van een drankje?”

P.S. Papa is blijven zoeken naar zijn zoon. Uiteindelijk is hij na uren teruggevonden, op een schommel ergens in een speeltuin. Want bij hem gaat namelijk alles anders.

Angelique Bergsma Over Angelique Bergsma

moeder van twee jongens | gek op paarden | maatschappelijk betrokken | actief voor o.a. Balans, Per Saldo en Platform Verontruste Ouders | heel blij met adhd-magazine SUZAN!¡ | pikt graag terrasje met vriendinnen

Reacties

  1. Wat velen niet weten, is de impact van psychische problematiek op gezin, omgeving, en vooral kind zelf. #blog @ab_tje http://t.co/eyEU5yoXak

  2. ria bosma zegt:

    Hai Angelique, je verwoord het zo mooi over wat je allemaal mee maakt en moet doen met je jongens ook op de tv ik was er door geraakt sterkte verder met je harde werk wat je voor je kinderen (eigenlijk alle kinderen ) doet, groetjes Ria

    • Angelique Bergsma Angelique Bergsma zegt:

      Dankjewel Ria, het is hartverwarmend te merken dat je ons via ons mam zo volgt.

  3. Renate de Vries zegt:

    Hoe zou het gaan als hij uitgelegd zou krijgen wat een spuitje is en hij bijvoorbeeld een beertje of wat ook zelf een prikje mag geven. Ikzelf heb overigens ook nog steeds problemen met prikjes en mag dan 38 zijn, maar moet ook nog steeds de hand van een vertrouwd iemand vasthouden en me op diegene focussen. (mijn vriend of mijn moeders hand) Ik weet dat het (maar) een prikje is. Maar die ander zit aan je, houd je arm vast, prikt je en je hebt er geen controle over, je het je maar laten doen iets waar ik zelf ook erg veel moeite mee heb.