Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Rooming-in en doorlopend bezoek in de kindergeneeskunde mist zijn doel en heeft nadelige gevolgen (deel 1)

In de kindergeneeskunde wordt al lange tijd gewerkt met het zogenaamde rooming- in. Dit houdt in dat een van de ouders blijft slapen bij hun zieke kind in het ziekenhuis in een bed naast dat van hun kind. Deskundigen zijn van mening dat het goed is voor een kind wanneer ouders zoveel mogelijk bij hun kind in het ziekenhuis verblijven. Dat dit ook nadelige gevolgen kan hebben lijkt niemand te willen zien.

Dat ouders steeds meer worden betrokken bij hun zieke kind is natuurlijk goed. Dat er Ronald McDonald huizen zijn, is fantastisch. De tijd dat mijn eigen ouders uitgeput op een bank ergens op de gang hingen, terwijl mijn toestand kritiek was, is gelukkig voorbij. Ook de ouderlounge op veel kinderafdelingen waar ouders zich even kunnen terugtrekken, is een welkome aanvulling. Toch denk ik dat we met het rooming-in en het doorlopend bezoek van ouders zijn doorgeschoten.

Psychologische druk

Zowel in informatiemateriaal als mondeling wordt altijd beweerd dat rooming-in niet verplicht is. Er wordt een beeld geschetst alsof iedere ouder vrij is in de keuze om wel of niet te blijven overnachten. Dit is schijn. Enig idee hoe een ouder zich voelt als hij of zij besluit om niet te blijven slapen? Naar huis gaan terwijl je weet dat andere ouders wel blijven is een onmogelijke keuze, en dus blijven veel ouders slapen. Ouders die daarentegen een andere keuze maken omdat zij niet kunnen vanwege werkzaamheden, de thuissituatie of omdat het gewoon erg vermoeiend is, voelen zich altijd schuldig. Die hele keuzevrijheid, is dus maar zeer betrekkelijk. Wanneer er geen rooming-in zou zijn en weer duidelijke bezoektijden zouden ouders zonder schuldgevoel weer eens thuis kunnen blijven. Wanneer je de keus aan ouders overlaat zullen ze zichzelf altijd voorbij lopen en kiezen voor hun zieke kind. Fijne bijkomstigheid is dat gezonde broers en zussen ook weer eens wat aandacht krijgen. Voor hen is tegenwoordig terecht veel aandacht, zoals cursussen en begeleiding. Maar misschien is het simpeler en doeltreffender om, zoveel mogelijk, het gezinsleven te herstellen door ouders niet 24/7 bij hun zieke kind te laten zijn. Grote uitzondering op de regel zijn natuurlijk terminaal zieke kinderen (hoewel ook hun grenzen bewaakt moeten worden) en zuigelingen vanwege de hechting.

Schoolkamp

De vroege ochtend op een kinderafdeling die in mijn herinnering altijd zeer druk maar gestructureerd verliep, is heden ten dage compleet veranderd. Ouders die overal tussendoor lopen, opklapbedden waar ouders op slapen, kinderen die bijna vastgekleefd zitten aan hun moeder, ouders in pyjama(!) die wachten tot er plaats is in de badkamer en ouders die ‘gezellig’ op zaal ontbijten. Daartussendoor verpleegkundigen die de hele tijd (nieuwe) ouders de weg wijzen: “Daar is de badkamer, daar kunt u de vuile handdoeken kwijt, straks komt het ontbijt” enzovoorts. Met grote verbazing heb ik dit hele ‘circus’ een keer mogen aanschouwen. Het deed me denken aan een schoolkamp.

Groot verschil met kinder- en jeugdpsychiatrie

Na een opname zijn veel kinderen uit balans en vragen dan vaak veel aandacht. Dit wordt altijd geweten aan de opname en nare ervaringen. Dat dit inderdaad mogelijk is ontken ik zeker niet. Maar de onverdeelde aandacht die ineens vermindert of wegvalt, is misschien wel een grotere oorzaak voor deze disbalans. Overigens is het wonderlijk om te zien hoe groot het verschil is tussen de kindergeneeskunde en de kinder- en jeugdpsychiatrie. Waar een lichamelijk ziek kind tijdens een opname bedolven wordt onder de aandacht en liefde van zijn ouders en altijd terecht kan bij ze, moet een kind dat opgenomen is in de kinder-en jeugdpsychiatrie het doen met een aai over zijn bol van een sociotherapeut en eventueel een telefoontje naar huis. Waar de een bijna rigide omgaat met het contact tussen ouder en kind en zorgt voor veel structuur, rust en een prikkelarme omgeving is de ander volkomen doorgeslagen om het kinderen zoveel mogelijk naar de zin te maken. Wat dat betreft zouden ze nog een hoop van elkaar kunnen leren.

Niets is te gek

Voor somatisch zieke kinderen wordt alles uit de kast getrokken de laatste jaren en niets is te gek. Rooming-in, doorlopend bezoek, kinderafdelingen die verbouwd worden tot luxe accommodaties en speelparadijzen, Cliniclowns waar je over struikelt en die overal ongevraagd opduiken, theater, televisie, dieren die op bezoek komen, BN’ers die afdelingen bezoeken etc. Hoewel al dit entertainment op zijn tijd leuk is en een toegevoegde waarde kan hebben, moeten we het belangrijkste niet uit het oog verliezen. Zieke kinderen genezen, of stabiliseren het snelst als zij naast een goede medische behandeling rust, stilte, ruimte voor zichzelf en een liefdevolle verzorging van het verplegend personeel krijgen.

Yvonne van Riemsdijk Over Yvonne van Riemsdijk

ervaringsdeskundige schrijver & spreker | betrokken en bevlogen, maar ook kritisch en niet altijd politiek correct | sport, leest en struint graag door de natuur | heeft drie volwassen zoons

Reacties

  1. Ooit heb ik een clinic clown iets minder vriendelijk verteld door te lopen. Ook sliep ik nooit in het ziekenhuis. Dit omdat ik nog een kind heb, als er reden was dan bleef ik slapen. 3 keer gebeurd. Dit werd mij eer kwalijk genomen.

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten