Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Diagnose, stoornissen en behandeling. Een andere weg.

Begin 1997 was mijn zoon 11 jaar oud toen een korte poliklinische behandeling, een ernstige crisis, een spoedopname en een intensieve behandeling van anderhalf jaar elkaar opvolgden. De diagnose: ADHD, PDD-NOS, Gilles de la Tourette en LVG. Na de opname wilde ik mijn zoon beslist thuis laten wonen, ondanks dat het behandelteam van mening was dat dit waarschijnlijk niet zou gaan lukken. De prognose was slecht: hij zou altijd van zijn ouders en van de hulpverlening afhankelijk blijven. Hij zou nooit een normaal sociaal leven kunnen hebben, nooit zelfstandig kunnen wonen en nooit kunnen werken in een reguliere baan. Kortom, een rampscenario!

Toch bleef ik het gevoel houden dat het niet klopte. Ik zag in mijn zoon een heel ander mens. Naast alle problemen die er natuurlijk waren, zag ik ook een kind met een enorme potentie. Een kind waar veel meer in zat dan wat deskundigen zagen. Door een enorme opeenstapeling van problemen kon het er, in mijn ogen, gewoonweg niet uitkomen.

Niet pedagogisch verantwoord

Toen de behandelend psycholoog/gezinstherapeut mij destijds dan ook vroeg om samen aan mijn zoon te gaan vertellen wat hij allemaal mankeerde – iets wat pedagogisch erg verantwoord schijnt te zijn – heb ik resoluut geweigerd. Door mijn eigen achtergrond van somatisch ziek zijn wist ik, wat het met een kind doet wanneer het in een hokje wordt geplaatst. Hoe schadelijk het is voor je ontwikkeling wanneer je ziek bent en je omgeving je ook zo behandelt. Het is een sluipend proces waarin een kind zich compleet gaat identificeren met “het patiënt zijn.” 

Besluit

Ik nam een besluit: ik zou mijn zoon gewoon opvoeden en normaal behandelen. Natuurlijk zou ik rekening houden met zijn angsten en gevoeligheid, maar verder zou ik aan hem dezelfde eisen stellen als aan mijn andere kinderen. Doordat ik hem niet verteld had waaraan hij allemaal leed, kon ik dit ook doen. Hij bleef hierdoor namelijk in zichzelf geloven, en nog belangrijker: hij zou zich nooit, bewust of onbewust, kunnen verschuilen achter zijn stoornissen. Natuurlijk, hij wist dat hij erg druk en angstig was, dat hij heel veel tics had en dat het erg slecht met hem was geweest. Maar dat is iets anders dan hem al zijn stoornissen vertellen en hem zijn toekomstdromen afnemen. 

Ondersteuning

Met hulp van een fantastische docent en haar partner van zijn speciaal onderwijs school heb ik het kunnen volbrengen. Zij hadden dezelfde visie als ik en wanneer het erg zwaar werd kon mijn zoon altijd bij hen logeren. Daarnaast werkte hij zelf ook hard aan zijn herstel. Hij wilde zo ontzettend graag van het stigma ‘psychiatrisch patiënt’ af, dat hij zich bijna letterlijk stortte op een normaal leven. Na een aantal jaren ging hij bovendien ontzettend veel sporten, wat enorm heeft bijgedragen aan zijn herstel. 

Resultaat van het harde werken

Mijn zoon is nu achtentwintig, woont ruim vier jaar zelfstandig en mankeert niets. Vanaf zijn 17e heeft hij fulltime gewerkt in reguliere banen bij verschillende bedrijven. Momenteel is hij commercieel/ technisch medewerker en plaatsvervangend leidinggevende bij een internationaal bedrijf. Daarnaast heeft hij een groot sociaal leven en sport hij nog steeds enorm veel. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat hij uitgegroeid is tot een mooi, warm en invoelend mens. 

Wat als…

Wanneer ik geen andere weg was ingeslagen dan had mijn zoon nu nog steeds bij mij thuis op de bank gezeten met een Wajong- uitkering, medicatie en een PGB.
Thuis, met geen enkel toekomstperspectief, in de vaste overtuiging dat hij allerlei stoornissen heeft en dus ziek en zelfs zwakbegaafd is. Dat het anders is gelopen is enkel en alleen omdat hij een moeder had die in hem geloofde. Een moeder die door haar eigen ervaringen toevallig een ietsje meer wist dan de gemiddelde ouder. 

Geen rancune

Mijn ervaringen deel ik zeker niet uit rancune. De artsen, therapeuten en andere medewerkers die ik heb mogen ontmoeten, en met wie ik veel gedeeld heb, draag ik nog steeds een warm hart toe. Wel hoop ik dat mensen hiervan leren. Misschien is de tijd er rijp voor om de dingen eens in een ander licht te gaan zien. Voor de kinderen van nu, zodat ook zij in vrijheid mogen opgroeien.

Yvonne van Riemsdijk Over Yvonne van Riemsdijk

ervaringsdeskundige schrijver & spreker | betrokken en bevlogen, maar ook kritisch en niet altijd politiek correct | sport, leest en struint graag door de natuur | heeft drie volwassen zoons

Reacties

  1. @YvonvRiemsdijk hier kan ik mij wel helemaal in vinden! Heb ook zelfde reflex mbt delen ‘diagnose/scores’ met kind http://t.co/f4Bsxb2Jwn

  2. @illya66 @RobertVermeiren @miek65 de niet opzichzelfstaande ervaring van Yvonne van Riemsdijk: http://t.co/OwYhouvuVr

  3. Avatar Yvonne van der Loo zegt

    Beste Yvonne,
    Wat een mooi verhaal en een hart onder de riem voor veel ouders. Echter, de zin: “Dat het anders is gelopen is enkel en alleen omdat hij een moeder had die in hem geloofde.” vind ik jammer. Er zullen ongetwijfeld veel meer moeders zijn die in hun kind geloven en “bloed, zweet en tranen” voor hem of haar over hebben maar die toch niet dit ‘resultaat’ behalen. Uiteraard is jouw inbreng van groot belang geweest. Maar ik krijg ook het gevoel dat je wilt zeggen dat als je als moeder (nooit: vader of ouders) maar goed je best doet en hard knokt voor je kind het altijd wel goed komt. En dat is helaas niet waar. Daarmee doe je veel moeders tekort.
    Met vriendelijke groet,
    Yvonne van der Loo

    • Avatar Yvonne van Riemsdijk zegt

      Beste Yvonne,

      Dank voor je reactie en je compliment.
      Je hebt volkomen gelijk dat ik andere ouders tekort doe, wanneer ik van mening zou zijn dat zij niet zouden geloven in hun kind en dat het daarom niet goed gaat. Natuurlijk geloven heel veel ouders in hun kind. Ik doelde alleen op het feit dat ik alle diagnoses naast me neer heb gelegd en geloofde dat mijn zoon tot veel meer in staat was. Hij was niet de persoon die professionals in hem zagen. Groot probleem van een blog is dat ik een limiet heb van het aantal woorden. Hierdoor kun je weinig toelichten en uitdiepen.Het moet kort, bondig en to the point. Soms is dit ronduit frustrerend kan ik je zeggen. Deze blog gaat voornamelijk over de gezonde benadering van mijn zoon en het gevaar van identificatie met stoornissen en “het patiënt” zijn. Mijn volgende blog gaat, voor zover mogelijk, wat dieper in op de dingen en laat een andere kant zien. Die andere kant, samen met mijn geloof in hem en gezonde benadering hebben geresulteerd in de goede afloop.

  4. Hoi Yvonne,
    Goed te lezen! Mijn zoon zit ook in kinderpsychiatrische instelling met nu de diagnose PDD-NOS en ADHD, maar meerdere etiketjes heeft hij al eerder gehad. Medicatie willen ze, en opname. Ik heb waarschijnlijk een heel kleinschalige opvang gevonden voor hem, maar een school wil niet lukken. Of hij is te moeilijk (regulier), of hij wordt gepest (speciaal onderwijs), hij heeft geen laag IQ. Heb jij hier een advies in, ik zoek me rot. Bovendien is hij 8 kilo aangekomen in die instelling, echt belachelijk want ik heb ook altijd mijn best gedaan met sporten en gezond eten enzo en dat is goed gegaan, maar nu 8 kilo zwaarder wil ik hem zeker niet naar zijn vorige school sturen waar hij toch al werd gepest… Goed te horen dat het ook goed kan gaan!

    • Avatar Yvonne van Riemsdijk zegt

      Beste petraxyz,

      Bedankt voor je reactie. Het kan inderdaad goed gaan. Maar dat heeft wel bloed, zweet en tranen gekost. Makkelijk was het zeker niet. Mijn zoon heb ik pas echt kunnen helpen toen ik ons hele gezin, inclusief mijzelf, tegen het licht durfde te houden.
      Je vraagt mij om advies. Dat wil en kan ik je best geven, maar dan zal ik wel meer informatie over jouw zoon en jou moeten hebben. De standaard ADHD’er en PDD-NOS’er bestaat nu eenmaal niet. En het is altijd een combinatie van factoren waardoor een kind (gedrags) problemen krijgt. Wanneer je daarvoor openstaat mag je contact met mij opnemen. Of ik ook daadwerkelijk wat voor je kan betekenen kan ik je natuurlijk niet beloven. yvonnevanriemsdijk@upcmail.nl

  5. een mooi blog vind ik dit.
    de geleerden doen er geen goed aan andermans leven te be-invloeden met hun opgedrongen ‘wijsheid’. Je staaft mijn visie dat enkel een ervaringsdeskundige ‘goed’ kan doen in probleemsituaties. Met mijn. ook 28 jarige ADHD zoon ging het minder goed. Hij is zwaar gehandicapt sinds zijn 23ste, toen hij na drugsgebruik op een flatgebouw klom van een balkon naar het andere en naar beneden viel vanaf de 4e etage. Bijna dood, na een week opgegeven door de doktoren maar tegen hun verwachtingen uit de coma gekomen en ondanks zijn zware hersenschade wel tot communicatie in staat en nog geen 1 minuut depressief geweest sinds.

    • Avatar Yvonne van Riemsdijk zegt

      Beste Kitty,

      Dank voor je reactie en compliment
      Ik ben onder de indruk van jouw ervaringen en je openhartigheid. Triest om te lezen hoe het jouw zoon is vergaan na het gebruiken van drugs. Ik hoop dat je jezelf geen verwijten maakt hierover, want dat doen moeders nu eenmaal. Jongeren van nu voelen zich leeg van binnen. Om die leegte te vullen gaan zij zich te buiten aan allerlei uitspattingen. Drugs, drank, gokken etc. Dit komt niet door een slechte opvoeding, maar door een verkilde en harde samenleving. Een samenleving die draait om geld, macht, prestaties en carriere. En of ze nu wel of geen ADHD hebben, of je ze nu wel of geen goede basis geeft, ze blijven zoeken naar liefde, diepgang en naar de zin van hun bestaan. Het is dan ook de maatschappij die zal moeten veranderen. Het ongeluk van jouw zoon is een hoge prijs die zowel jij, als jouw zoon, hebben moeten betalen. Dat raakt me.
      Dat jouw zoon toch uit zijn coma is gekomen en nog leeft is een wonder. Net als dat een neuroloog mijn overleving en vooral herstel ook eens een godswonder heeft genoemd. Wonderen gebeuren niet voor niets. Zij hebben altijd een diepere betekenis en dienen een hoger doel. En hoewel ik nu misschien makkelijk praten heb, hoop ik dat je hier kracht uit haalt. Dat jouw zoon nu zwaargehandicapt is zal ongetwijfeld ontzettend moeilijk en verdrietig zijn voor jou. Toch hoop ik dat je ook een klein beetje dankbaar kunt zijn dat hij het belangrijkste in het leven heeft teruggekregen: zijn vermogen om te communiceren. Het belangrijkste in het leven is immers niet wat je kunt of presteert, maar is het contact maken met je naasten. Je gevoelens en gedachten uiten is je basis van zijn. De binding aangaan met de mensen om je heen geven je het gevoel dat je leeft en gezien wordt door anderen. Voor jouw zoon en jou is dat nu waar alles om draait. Hopelijk geeft dat verdieping aan jullie contact en is het genoeg om door te gaan en toch de zon weer te zien schijnen.
      Ik wens jou en jouw zoon veel kracht en liefde toe.

  6. ‘De andere weg’ Ik zag een kind waar veel meer in zat dan wat deskundigen zagen. #blog @YvonvRiemsdijk #ggz @dekennis http://t.co/Hz1aTVmVNs

Trackbacks

  1. […] Meer weten? Lees dan Yvonne’s eerdere bijdrage over haar zoon: Diagnose, stoornissen en behandeling. Een andere weg. […]

  2. […] Leed verder op de blog van yvonne van riemsdijk […]

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten