Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Dankwoord aan de kinderpsychiater: Au! Het is me wat!

De regering is op dit moment druk doende om de kinder- en jeugdpsychiatrie over te hevelen naar de gemeentes. Een transitie waarvan men verwacht dat er een normaliserende werking van uit gaat. Dat veel kinderen binnen de hulpverlening met structuur, een goed ontbijt en veel liefde zijn te helpen. Probleem opgelost. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik ook zo dacht. Oprecht dacht ik dat ik het juiste deed. Niet aanstellen, hup, gewoon die maatschappij in. Medicijnen? Die zijn voor zieke kinderen, niet voor kinderen met autisme. Pas toen het mis ging, kwam ik tot bezinning.

Met trillende handen bel ik het 06-nummer van de kinderpsychiater. Gelukkig zag hij mijn oproep op Twitter: “Spoed; mag ik je bellen”. Zonder te vragen wat er speelt, geeft hij zijn 06-nummer. Eenmaal aan de telefoon leg ik uit dat onze zoon spoorloos is en suïcide wil plegen. Zestien is hij. In de war, autistisch en doodongelukkig.

Geen oog voor het kind zelf

We hebben onze zoon afschuwelijk te kort gedaan, hem ernstig overvraagd en te weinig oog en oor gehad voor zijn handicap. Wars van medicalisering en medicatie stelden wij eisen aan onze zoon die hij niet waar kon maken. De lat lag in vergelijking met andere kinderen misschien niet hoog, maar wel te hoog voor hem. Wanneer ik als moeder al niet goed kan inschatten wat goed is voor onze zoon, hoe kan ik dan verwachten dat een buitenstaander/gemeenteambtenaar dat wel kan?

Steun van anderen

De telefoon gaat, inmiddels is het 22:00 uur en is onze zoon nog steeds niet gevonden. De kinderpsychiater belt om te informeren. Hij raadt aan de politie in te schakelen. De politie neemt de melding terecht uiterst serieus. Direct word ik doorgeschakeld naar de meldkamer en moet ik het signalement doorgeven. “Sterkte mevrouw”, hoor ik aan de andere kant van de lijn. Ondertussen loopt het huis weer vol met de mensen die zochten. Nog niet gevonden. De kinderpsychiater belt om te vragen of hij al thuis is. “Nee, nog steeds niet”. Het wordt koud buiten, het duurt te lang. De zorgen nemen toe. Eindelijk duikt hij tegen 23:20 uur op in de tuin. Levend. Niet omdat hij het wil, maar omdat het zo is gelopen. Steenkoud, in de war en hartverscheurend eenzaam staat hij voor mij. Mijn grote zoon. Mijn vlees en bloed waar ik zo zielsveel van hou.

Een nieuwe kans

Opgelucht kan ik de kinderpsychiater melden dat onze zoon terecht is. Samen maken we afspraken. Opwarmen en lekker in bed stoppen. De volgende ochtend wil hij onze zoon zien. Wel belt hij nog het vergiftigingscentrum om te checken of er geen gevaar is. De volgende dag geeft hij hem een middel om de onrust te remmen. Het helpt wonderwel.

Dankbaar en bezorgd

Ons kind voelt zich nu, een week later, beter. Hij is er nog lang niet, maar het gaat weer. Dankbaar ben ik de kinderpsychiater die ons door die avond loodste. Hij handelde niet vanuit winstbejag, maar vanuit zijn passie voor zijn patiënten. Belangeloos offerde hij zijn vrije avond op. Stel dat dit een jaar later was gebeurd. Wie had dan de broodnodige ondersteuning geboden? Natuurlijk zal er een groep zijn die is geholpen met wat minder hulp. Maar in dit soort gevallen is acute en hoogwaardige hulp onmisbaar. Daarom vind ik het als geschrokken ouder riskant om het bezuinigingsmes te zetten in deze tak van zorg.

Ook zorgen over de transitie van de jeugd-ggz naar de gemeenten? Dan kunt u de petitie tekenen. De naam van de blogger is bekend bij de redactie.

Reacties

  1. Dankwoord aan de #kinderpsychiater: Au! Het is me wat! http://t.co/4vz0MIMJXd #autisme

  2. Het ingrijpende verhaal van haar autistische zoon die het leven niet meer ziet zitten. http://t.co/eHCynYfzGN #autisme

  3. @fritswester @J_Dijsselbloem ik heb een vraag! Willen jullie mijn blog lezen? http://t.co/w2AXkXWtiA

  4. Pijnlijk verhaal met op-tijd-hulp#ik hou ook mijn hart vast komende jaren#hoever laten we het komen?#teken de petitie!

  5. @minister Schippers# ik word hier heel verdrietig van# Dankwoord aan de kinderpsychiater: Au! Het is me wat! http://t.co/BbRziXq5J6

  6. Het zal je zoon maar zijn… #jggz en bedenk: dit gebeurt altijd bij een ander… of niet? Teken de petitie! http://t.co/jExkA7BtXE

  7. Kinderpsychiatrie wordt niet pas in stelling gebracht wordt als opvoedkunde faalt. Dat doet beide vakken tekort! http://t.co/qsmRjjoyb2