Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Over piemels, erecties, schaamhaar en vrijen

Dokter Corrie vertelt over meer dan seks. Ze bracht een boeiend debat op gang over de rol van ouders en school in relationele en seksuele voorlichting, en ze is ook een mooi rolmodel voor ouders en hulpverleners.

Dokter Corrie: stoppen of doorgaan?

Ik werd erg nieuwsgierig toen Dokter Corrie zelfs een nieuwsitem werd in België. Ik ging dus naarstig op zoek naar de boosdoenster op internet. Het werd het begin van een leuke avond: hartelijk gelachen met de filmpjes van de dokter en met de schoolkinderen die bij DWDD kwamen vertellen over hun ervaringen. Ik was blij met dit materiaal en zag het als een hulpmiddel om seksualiteit op een leuke en aantrekkelijke manier bespreekbaar te maken.

Mitsen en maren

Meer nog, ik begon te denken over hoe ik dit materiaal kan gebruiken in mijn werk rond seksualiteit bij jongeren met autisme. Een aantal dagen later mocht ik een praatje houden voor Vlaamse kinder- en jeugdpsychiaters en liet Dokter Corrie even los op het aanwezige publiek: opnieuw gegniffel en gelach, maar ook discussie… Gaan we ouders niet voorbij? Dringen we een bepaald model op aan de maatschappij? Onder welke voorwaarden kunnen we dit soort materiaal gebruiken?

Dokter Corrie en leerkrachten

Tegenstanders stellen dat Dokter Corrie en bij uitbreiding Rutgers WPF een seksuele ideologie verkondigen die niet overeenstemt met die van alle ouders en respectloos doet over seksualiteit. Het is voor hen niet opportuun om deze beelden los te laten op een bende lagere schoolkinderen via de publieke omroep, zeker niet tijdens lessen op school. Als ik de beelden bekijk, dan zie en hoor ik open en concrete communicatie over onze lichamen en seksualiteit, met de regelmatige opmerking dat de kinderen best nog even wachten met seks. Ik heb er vertrouwen in dat leerkrachten dit niet zomaar op 10-jarigen afvuren, met de kinderen meekijken en in gesprek gaan over hoe zij de filmpjes begrijpen. Daar liggen kansen voor gesprekken over feiten, maar ook over normen en waarden.

Ouders en dokter Corrie

In een ideale situatie gaat er een voorlichtingsmoment voor ouders aan vooraf: niet om het programma bij te stellen, maar om in gesprek te gaan met elkaar. Zo bied je ouders de kans om extra informatie, waarden of normen mee te geven aan hun kinderen. Als ik kijk naar onderzoek binnen mijn vakgebied, dan blijken ouders van kinderen met autisme vragende partij zijn om ervaringen en handvatten uit te wisselen. Ouders gaven daarbij aan dat ze de verantwoordelijkheid hieromtrent willen delen met professionals.

Piemel, piemel, piemel: mooi beeld van de werkelijkheid

Onderzoek bij ouders van jongeren met autisme toonde evenzeer aan dat professionals vaak negatief en problematiserend reageerden als seksualiteit ter sprake kwam. Ik heb de voorbije weken gepolst bij collega’s hoe vaak we informeren naar seksualiteit als we jongeren spreken. Hoewel de meesten dit belangrijk vinden, geven velen aan dat ze dit niet expliciet doen, ook niet als dit wel relevant is, bijvoorbeeld tijdens de evaluatie van medicatie. Dokter Corrie demonstreert geweldig hoe onwennig het voelt om woorden in de mond te nemen. En ze laat ook zien hoe je dit kan relativeren en bespreekbaar kan maken! Ik zou blij zijn als hulpverleners de ‘piemel, piemel, piemel’–scène aandurfden in een gesprek: het taboe en hoe er mee om te gaan liggen dan meteen op de tafel.

Seksualiteit, seksualiteit, seksualiteit… hoort er bij

Ik begrijp dat we verschillende ideeën hebben over seksualiteit en hoe daarmee om te gaan. We weten echter met z’n allen dat ons lichaam ontwikkelt en dat seksualiteit daar een deel van is. Dat verandert niet door er niet over te praten. Laat ons dus maar zoeken naar een manier om dit op een leuke manier te doen!

Kijk hier naar de filmpjes van Dokter Corrie en DWDD

Jeroen Dewinter Over Jeroen Dewinter

klinisch psycholoog | onderzoeker | Belgische bourgondiër | wandelaar | gedragstherapeut | nieuwsgierige koppigaard

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten