Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Hebben allochtone kinderen minder psychische problemen?

Kinderen en adolescenten uit alle bevolkingsgroepen hebben ongeveer even vaak psychische problemen. Volgens sommige onderzoeken hebben allochtone kinderen zelfs meer problemen. Je zou dus verwachten dat de cliënten van de instellingen in de grote steden die jongeren met psychische problemen helpen een afspiegeling van de multiculturele bevolking zijn. Dat is echter niet zo: er krijgen naar verhouding maar weinig kinderen van migranten een psychiatrische behandeling. Hoe kan dat?

Ik werk bij De Jutters, Centrum voor Jeugdpsychiatrie in Den Haag. Als ik met tram 12 naar mijn werk ga, zit die meestal vol met middelbare scholieren. Een bont gezelschap jongeren van Turkse, Marokkaanse, Antilliaanse, Surinaamse, Chinese herkomst. Kortom: de grootstedelijke jeugd. Op een dag realiseerde ik me dat de jongeren die ik bij De Jutters in de wachtruimtes zag zitten nogal wat kleurverschillen vertoonden met hun leeftijdgenoten die ik in de tram zag.

Meten is weten

De Jutters besloot om cijfers te verzamelen over de etnische herkomst van de cliënten. Bij intake werden de geboortelanden van ouders en kind vastgelegd en zo konden we de etnische herkomst van onze cliënten vergelijken met die van de Haagse jeugd. Daaruit bleek dat de verhoudingen wel erg scheef waren. Kinderen van niet-westerse herkomst komen ongeveer half zo vaak in behandeling bij de jeugd-ggz als hun autochtone leeftijdgenoten. En, zoals ik hierboven al schreef, komt dat niet omdat hun psychische gezondheid zoveel beter is. Hoe komt het dan dat er zoveel minder kinderen met een niet-Nederlandse achtergrond de behandeling krijgen die ze nodig hebben?

Onbekend met de problemen en de oplossingen

Een mogelijke verklaring is dat ouders die niet zijn opgegroeid in de Nederlandse cultuur minder snel zien dat hun kind een probleem (autisme, ADHD etc.) heeft. Nederlandse ouders zijn wat dat betreft de afgelopen decennia aardig vertrouwd geraakt met deze fenomenen en signaleren dus sneller dat er iets met hun kind is waarvoor ze hulp kunnen zoeken. Sommige hulpverleners spreken van een taboe op psychische stoornissen bij niet-westerse culturen. En bij een taboe denken we al snel aan een onveranderbaar cultureel of religieus fenomeen. Maar een taboe op psychische stoornissen hadden mijn ouders ook en dat is in de afgelopen vijftig jaar aardig verdwenen. Een taboe kan gewoon het gevolg zijn van gebrek aan kennis. Als ouders meer weten over wat psychische problemen bij kinderen zijn en welke oplossingen daarvoor zijn, dan zal het taboe ook snel verdwijnen.

Moet u zich zorgen maken?

Als u dit leest, dan betekent het dat u al op zoek bent naar informatie over psychische problemen bij kinderen en adolescenten. Als u zich zorgen maakt over uw kind, is er een grote kans is dat u een blanke ouder van een blank kind bent. Wellicht heb ik het mis, en dan hoor ik het graag in de reacties hieronder. De eerste stap om meer gelijkheid in de toegang tot de jeugd-ggz te krijgen is dat allochtone ouders zich gaan informeren over psychische problemen bij hun kinderen.

De website van De Jutters >

Albert Boon Over Albert Boon

vroeger speelgoedwinkelier, nu psycholoog | twee zonen (1996 & 1998) | onderzoeker in de K&J psychiatrie (De Jutters, Lucertis en Curium) | liefhebber van moderne muziek: Hazes, Radiohead, ...

Reacties

  1. Avatar Pieter Remmerswaal zegt

    Albert, als jouw ouders er 50 jaar over mochten doen om het taboe op psychische stoornisssen te laten verdwijnen, dan mogen allochtone ouders daar toch ook die tijd voor krijgen? Maar serieus: is wat we verstaan onder psychische gezondheid niet altijd al sterk tijd- en cultuurgebonden geweest? Misschien is taboe in dit verband ook niet zo’n goed woord en moeten we hier eerder spreken en schrijven over andere probleemdefinities en andere oplossingsstrategien.
    En met die laatste zin, maak je m.i. allochtone ouders er primair voor verantwoordelijk dat wij als hulpverlening die groep jongeren zo slecht bereiken. Misschien moeten wij eerst leren die andere oudergroep te bereiken en via hen leren hun gezins- en familiecultuur te begrijpen en als er dan vragen ontstaan hen ons hulpaanbod te doen?

  2. Avatar Bertus Veldhuis zegt

    Misschien worden psychische problemen anders genoemd, gelabeld in andere culturen?
    Of…..Als westers opgeleide hulpverlener is het ook vaak gemakkelijker westerse cliënten te helpen?
    Of……. Als we vinden dat er onder Marokkaanse jongeren meer criminaliteit speelt dan denken we niet dat we iets over het hoofd zien bij andere culturen en gaan we de boefjes zoeken in andere bevolkingsgroepen zodat de cijfers weer lijken te kloppen.
    Of…….komt tijd komt raad, en over 25 jaar zal het best anders zijn

  3. Het werkt 2 kanten, ja inderdaad ouders moeten meer gaan informeren en aan de andere kant moet de Jutters zich afvragen waarom ze hun niet bereiken.

  4. Allochtone kinderen en jongeren zijn in verhouding veel minder in behandeling in de jeugd-ggz dan autochtone. Waarom? http://t.co/fOOKQEyY5P

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten