Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Krappe schoenen, Passend Onderwijs – deel 1

Mijn jongens zijn nog vrij jong. Net als alle jonge kinderen hebben ze veel speelruimte nodig. Ook met weinig financiële middelen blijft er nog voldoende over om met ze te doen. Zwemmen in de recreatieplas bijvoorbeeld of bezoekjes aan speeltuinen in de omgeving. Deze twee broertjes reageren, handelen en denken heel verschillend. Ze spelen eigenlijk alleen maar met elkaar. Ze zijn voor elkaar voorspelbaar en dat voelt veilig. Het heeft ook zijn nadelen. Ze hebben hierdoor sneller en vaker ruzie.

Deze post is het eerste deel van een tweeluik over ouderblogger Angelique Bergsma’s persoonlijke ervaringen met Passend Onderwijs. Deel 2 lezen >

Leerbaar

Onlangs aan het water, met een tijdschrift op mijn schoot. In gedachten verzonken kijk ik om me heen. Ik zie een vader die zijn twee zoons terugroept. Ze horen het en draaien zich meteen om en lopen naar hun vader terug. Even verderop fluit een vader zijn zoon terug omdat hij dikke klodders zand naar zijn vriendje gooit. Vader wil dat hij wat rustiger wil doen en zoon zegt “Oké…” en ze zetten het spel daarna rustiger voort. Dan hoor ik naast me een dochtertje flink jengelen omdat ze geen ijsje krijgt. Ik zet me schrap voor een paar minuten heftige scènes maar voor ik er erg in heb is het gejengel al voorbij. Als ik een vader grapjes hoor maken tegen zijn kinderen, krijg ik het toch even te kwaad.

Anders

Mijn kinderen komen niet terug als hun vader of ik (of de juf, of oma of tante of een vriendje) ze roep. Ze stoppen niet met hun spel of als ze overlast veroorzaken. Grapjes maken bij de oudste is uitgesloten, tenzij je een scheldkanonnade over je heen wilt hebben. Zeuren om een ijsje (of ieder ander gewild item) heeft hij verheven tot een Olympische sport. Rustig een tijdschrift lezen doe ik in blokken van 5 minuten want, voor ik er erg in heb zitten mijn twee ontdekkingsreizigers op het volgende strand. “Nou en?,” hoor ik u al denken, “die komen toch vanzelf terug?” Nee, mijn kinderen komen helaas niet vanzelf terug. Mijn kinderen ‘ontwaken’ uit hun eigen wereld, weten niet meer waar ze zijn en raken in paniek.

Zichtbaar

Bij mijn jongste zoontje is vorig jaar ADHD geconstateerd. Nader onderzoek wees uit dat zijn verbale IQ vele malen hoger ligt dan het performale. Helaas kan hij daardoor niet goed aansluiting vinden bij zijn klasgenootjes. Hij speelt na schooltijd en vakanties veelal alleen of met zijn oudere broer. Zijn clowneske, drukke en sociaal onhandige gedrag heeft geleid tot een sociaal isolement. Geen vriendjes voor hem. En dat merkt hij. Het is daarmee voor mij volstrekt onbegrijpelijk dat onze overheid zich gaat bemoeien met een diagnose als ADHD. Dat zij willen demedicaliseren, terwijl dankzij deze medicatie dit kind nog enigszins kans heeft om zijn kindertijd ‘normaal’ door te komen.

Onzichtbaar

Bij de oudste is vier jaar geleden PDD-NOS en ADHD geconstateerd. Daarnaast leeft hij regelmatig (bij stress) in zijn schijnwereld. Hij kampt eveneens met een kloof in zijn IQ waarbij hij performaal vele malen hoger scoort dan verbaal en praat hij buitenshuis liever niet. Ook heeft hij zijn eigen manier van ontladen. Dit lijkt een beetje op Tourette, hij brult of schreeuwt kortstondig een paar keer heel hard en dan is de spanning even weg. Maar de meeste tijd is hij agressief. En daar waar op het strand, in de speeltuin of gewoon in de tuin de beperkingen van mijn oudste zicht- en merkbaar zijn, blijven deze onzichtbaar op school. Hij maakt zich zo onzichtbaar mogelijk om niet te hoeven te praten. Zijn school is op de hoogte van zijn woedeaanvallen na schooltijd thuis. En we hebben het team van school verteld dat hij in de klas weinig tot niets van zichzelf laat zien. Maar ook dat hij “ja” zegt waar hij “nee” bedoelt en daardoor dingen ‘moet’ doen die hij eigenlijk niet wilde. Dat zijn reële zorgelijke problemen.

Cluster 4

Wil dit kind nu beter functioneren en beter in zijn vel steken, dan zal hij binnen het huidige schoolaanbod minder schooluren moeten maken. De focus moet eerst 100% op zijn sociaal-emotionele ontwikkeling komen te liggen.
Deze ligt reeds sinds het begin van het speciaal basisonderwijs volledig stil en daar moet nu heel snel verandering in komen. Daarom willen wij, zijn ouders, dat hij in aanmerking gaat komen voor een Cluster 4 indicatie. Dit blijkt heel moeilijk te realiseren, omdat er bij de leerkracht geen sprake van handelingsverlegenheid ligt. Wil hij voor die indicatie in aanmerking komen, moet school die wel kunnen aantonen. Het is dan ook heel zuur dat ‘het ontbreken van handelingsverlegenheid’ feitelijk boven een zichtbare stagnatie van de sociaal- emotionele ontwikkeling van ons kind gaat.

Passend Onderwijs

Is het niet zo dat, als zelfs het speciaal basisonderwijs deze ontwikkeling bij een leerling met onder andere autisme en ADHD, niet in beweging krijgt, eigenlijk gewoon handelingsverlegen is? Het praktische probleem is dit schooljaar reeds merkbaar, hij gaat nu twee dagdelen minder naar school, en dat betekent dat hij het zoveelste kind is dat tussen wal en schip dreigt te belanden. Dit schoolsysteem past niet bij ons zoontje. Zie het als te kleine schoenen. Dan gaan we op zoek naar nieuwe, passende schoenen. En dat is wat wij ouders nu dus ook doen; op zoek naar nieuw en passend onderwijs. Ergens wil ik ook niet geloven dat dit ons overkomt. Dus, ga ik van het positieve uit en denk, dat in het kader van de ouderbetrokkenheid, die Cluster 4 indicatie er echt wel komen gaat.

Angelique Bergsma Over Angelique Bergsma

moeder van twee jongens | gek op paarden | maatschappelijk betrokken | actief voor o.a. Balans, Per Saldo en Platform Verontruste Ouders | heel blij met adhd-magazine SUZAN!¡ | pikt graag terrasje met vriendinnen

Reacties

  1. “@RobertVermeiren: Gepast onderwijs voor kinderen met #ADHD #autisme @ab_tje verwoordt worsteling van ouders #blog http://t.co/bN75J7NENv

  2. Wow! Hier gaan we op door in de glossy. Handelingsverlegenheid. Wat is dat, en hoe maak je begeleiders hiervan bewust!

  3. Avatar Linda Tol zegt

    Mooi artikel! Het is maar net vanuit welk standpunt je kijk naar de term handelingsverlegen. Helaas hebben wij hier afgelopen schooljaar ook mee te kampen gehad, weliswaar vanuit een andere hoek. Weet wel dat het systeem niet op kan tegen ouders die blijven vechten! Succes, je kunt het!!

  4. Prachtig omschreven, schreinend te lezen dat het zo gaat….zelf mama van een cluster 4 leerling en inderdaad jaren moeten vechten voor zijn indicatie.

  5. Gepast onderwijs vinden voor kinderen met #ADHD #autisme. @ab_tje verwoordt de worsteling van ouders. #blog http://t.co/VpU2ssAuoq

  6. dit heb je krachtig en mooi verwoord

  7. geweldig geschreven, precies zoals het is.
    geen woord te weinig of teveel.

    • Avatar Diana Luxenburger zegt

      Ik sluit me daarbij aan.
      Ben trots op je Angelique, je doet het toch maar weer 😉

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten