Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Hoe we met bedden deuren openen

In een bedompte, sterk verduisterde slaapkamer van een eengezinswoning in Rijnsburg stelt een kinder- en jeugdpsychiater zich voor aan Lex. De ouders van Lex leggen met zachte stem uit hoe hij al dagenlang in foetushouding in bed ligt.

De dertienjarige Lex eet en drinkt nauwelijks en zegt zijn ouders keer op keer dat hij liever dood zou willen zijn. Sinds een aantal maanden gaat Lex niet meer naar het gymnasium. Ook de lessen aan huis maken hem zo gespannen, dat hij moet overgeven en zichzelf pijn doet. Wanneer Lex rekent op ontbijtkoek en bij gebrek aan beter een boterham krijgt toegeschoven, ontaardt hij in blinde woede. In paniek slaat Lex soms zijn ouders. De afgelopen jaren hebben verschillende hulpverleners zich om Lex en het gezin bekommerd. De psychiater adviseert de ouders Lex op te laten nemen in het Van Krevelenhuis, een behandelgroep voor kinderen met een stoornis binnen het autismespectrum.

Een tweede bed

Het ministerie van VWS, verzekeraars en GGZ Nederland hebben afgesproken het aantal bedden te verminderen, omdat Nederland het hoogste aantal bedden van Europa heeft. Dat betekent: minder klinische opnamen binnen de psychiatrie. Maar wat gebeurt er straks met het bed van Lex op het Van Krevelenhuis? Vanzelfsprekend groeit een kind bij voorkeur op in een thuissituatie die het kind kan bieden wat het nodig heeft om zich te ontplooien tot een evenwichtige volwassene. Ieder weldenkend mens gunt Lex slechts één bed; zijn eigen bed thuis. Maar faalervaring op faalervaring en onbegrip van de wereld om hem heen hebben Lex angstig en depressief gemaakt. Een langdurig ambulant hulpverleningstraject heeft het tij niet kunnen keren. Wat zou er van Lex terecht zijn gekomen wanneer er voor hem geen bed klaar had gestaan op het Van Krevelenhuis?

Dancemuziek en autistische wandelende takken

Laatst sprak ik met Lex. Vol trots liet hij mij een elektronisch bordspel zien dat hij zelf had gemaakt op de activiteitenbegeleiding. Terwijl wij naar zijn kamer liepen zeiden we Erik gedag. Op vrijdagmiddag tovert Erik de gezamenlijke huiskamer om tot een dansvloer en mag hij een half uur lang op een kleine stereo naar zijn favoriete dancemuziek luisteren. Erik laat de meest geweldige moves zien en geniet zichtbaar. Sander werkt in de keuken aan een interview met een van de sociotherapeuten om kopij te verzamelen voor zijn Van Krevelen-krant. Bas gaat dit weekend een dag eerder naar huis: zijn oma viert vanavond haar verjaardag. Maar eerst hoopt Bas op het binnenterrein voldoende voedsel te kunnen vinden voor de wandelende takken. Bas verdenkt ze van een autistische stoornis.

Geopende deuren

Dankzij de inspanningen van de sociotherapeuten op de groep zegt Lex zich nu veel meer ontspannen te voelen. Lex legt mij uit dat alle pictogrammen en de structuur op de behandelgroep hem zo goed helpen dat hij nu goed weet hoe de dag er voor hem uitziet. Hij vindt het ook fijn dat de groep hem accepteert en na jarenlange, traumatische pestervaringen hij nu zichzelf durft te zijn. Ondertussen werkt Lex hard om beter te kunnen omgaan met situaties die hem eerder zo angstig en woedend konden maken. De systeemtherapeute en de sociotherapeuten werken met de ouders van Lex naar zijn ontslag toe. Samen hebben zij handvatten ontwikkeld die zijn ouders in staat stellen om Lex zo goed mogelijk te kunnen ondersteunen in zijn verdere ontwikkeling.

Waken voor de bedden

Het is vanzelfsprekend om te blijven zoeken naar verbetering van manieren waarop we geestelijke gezondheidszorg aanbieden. Net als voor ieder ander vakgebied, is maximale kostenefficiëntie wenselijk. We moeten alleen wel ervoor waken dat we het toekennen van ‘een bed’ als achterhaald of te duur bestempelen. Samen met de kinderen, de ouders en anderen betrokkenen realiseert het multidisciplinaire team van het Van Krevelenhuis een intense slagkracht aan hulpverlening. Deze slagkracht opent deuren die nu al te gemakkelijk uit het oog lijken te verdwijnen onder druk van de bezuinigingen of in het geweld van de transitie van de jeugdzorg.

Teije Koopmans Over Teije Koopmans

gz-psycholoog in opleiding tot klinisch psycholoog bij Curium-LUMC | pianodocent | muziekliefhebber | actief lid NVGzP | enthousiast autopoetser

Reacties

  1. Avatar Jan Koopmans zegt

    Goed verhaal en fijn te delen. Jan Koopmans

  2. bedankt voor het delen!

  3. Avatar Janet van Bavel zegt

    Hoi Teije,
    Wat goed dat je ook al aan het schrijven bent. En ik ben het met je eens, er blijven bedden nodig.
    Janet van Bavel, klinisch psycholoog, manager Jeugdriagg

  4. Interessant, leerzaam,

    Goed gedaan topper

Trackbacks

  1. […] 25 juli 2013 BLOG 25 juli 2013 op de site van het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie door Teije Koopmans   In een bedompte, sterk […]

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten