Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Blog je kennis

Verbazend, dat velen niet weten wat de kinderpsychiatrie doet?
Verbazend, dat schijnbaar niemand ziet dat de kinder- en jeugdpsychiatrie met een sneltreinvaart vernieuwt?
Verbazend, dat Nederland internationaal schittert op het vlak van onderzoek in de kinderpsychiatrie en enkel onderzoekers dat weten?

Verbazend? Nee, helemaal niet. We vertellen het immers niet. We weten amper van elkander wat we doen. En de buitenwereld al helemaal niet.

Van die verbazing moeten we af, en daar kan jij bij helpen.

Wie op het NVvP voorjaarscongres was, kan niet ontkennen dat er in ons vak enorm veel gebeurt. Symposia vol met relevante onderzoeken passeerden de revue. Wie niet in Maastricht was, was misschien wel op het jaarlijkse Boerhaavesymposium, een ‘mére a boire’ van praktijkgerichte innovatieve onderzoeken.

Echter, enkel wie aanwezig was, weet ervan. Voor alle anderen blijft het verborgen.

Al die kennis en ervaring moeten we bekend maken, daar kan jij bij helpen.

Ouders, patiënten, journalisten, beleidsmakers, … zijn niet op deze bijeenkomsten. Die weten bijgevolg al helemaal niet wat we doen. Wat ze in handen krijgen, is doorgaans in ons jargon geschreven. Ook persberichten die aan journalisten gestuurd worden. Die zijn meestal geschreven door een PR-medewerker, omdat de uitvoerder er de tijd niet voor neemt. Omdat we het nut van naar buiten komen niet inzien.

Het gevolg is merkbaar, het internet staat vol met blogs en nieuwsberichten over wat wij doen. Of eerder, wat wij niet doen. Het zijn anderen, die beschrijven wat in de spreekkamer gebeurt. Of nog anderen, die wetenschappelijke artikelen naar de praktijk vertalen. We laten ons verhaal door anderen vertellen. Niet verwonderlijk toch, dat dat geregeld mis gaat?

Willen we dat anderen goed op de hoogte zijn, dan moeten wij het vertellen.

Daarvoor moeten wij aan het schrijven, over wat anderen graag willen weten. Ik snap dat je de stap niet zet, want je denkt vast:
1) ik kan niet goed genoeg schrijven.
2) ik heb geen tijd.
3) ik heb het grote publiek niks te vertellen.
4) …

Ik dacht net hetzelfde, tot anderhalf jaar terug. Toen ik werd gevraagd om blogs te schrijven voor Artsennet. Schrijven deed ik vaak, wetenschappelijk. Populair schrijven á la Volkskrant of NRC dacht ik niet te kunnen. Daarenboven ontbrak de tijd me chronisch. En wat ik te vertellen had, daar was toch geen kip in geïnteresseerd.

In maart 2012 ben ik gestart met bloggen op Artsennet, omdat ik het moe was dat anderen steeds ons verhaal vertellen. Op hun manier. Mijn blogs sloegen aan. Ik was niet weinig verbaasd dat ik vorig jaar eindigde eindigde als Artsennet topblogger. Mijn blogs waren maar liefst 20.000 keer gelezen. Ik had mijn mening gegeven over talloze onderwerpen, vakgerelateerd maar ook meer persoonlijk. ADHD kwam herhaald aan bod, en uiteraard ook de transitie jeugdzorg. Meer persoonlijk was mijn ervaring over de kraamzorg, na de geboorte van mijn zoon.

Iedereen kan iets vertellen, ook jij.

Elke kinderpsychiater heeft iets te vertellen. Ons vak staat midden in de maatschappij. In onze praktijk, in onze gemeente, in onze eigen kringen ervaren we dagelijks menselijke dilemma’s. In het kader van de toekomst en innovatie gonst het van de projecten, op vele plekken gebeurt onderzoek. Dat je niks te vertellen hebt, kan dus niet.

Ik snap je drempel. Blogs schrijven is niet gemakkelijk. Ook ik heb er maanden over gedaan vooraleer ik ermee startte. Het is een andere manier van schrijven dan we gewoon zijn. Het vergt een andere manier van je verhaal structureren.

Omdat jij wat te vertellen hebt, wil het Kenniscentrum je een podium geven.

Het Kenniscentrum start een blog waarop iedereen die met de kinder- en jeugdpsychiatrie te maken heeft kan publiceren. Je kunt bloggen over:
– praktijkvoorbeelden
– innovatie
– wetenschappelijk onderzoek
– beleid
– je eigen visie op een vakgerelateerd onderwerp

Het Kenniscentrum staat klaar om je zowel inhoudelijk als technisch te ondersteunen. Dus ook als je schrijven lastig vindt of volkomen digibeet bent, kun je je verhaal publiceren. De komende periode zal het Kenniscentrum enkele workshops organiseren waarin je de fijne kneepjes van het blogschrijven kunt leren. Maak gebruik van deze mogelijkheid en help mee om ons mooie vak naar buiten brengen.

Ik reken op je.

Robert Vermeiren Over Robert Vermeiren

hoogleraar Kinder- en Jeugdpsychiatrie LUMC | 5 (stief)kinderen & een fantastische vrouw | hoogleraar forensische jeugdpsychiatrie VUMC | liefhebber van (echte) chocolade en verse broodjes op zondag | directeur Patiëntenzorg van Curium-LUMC | Oranje of de Rode Duivels?

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten