Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Transitie Jeugdzorg komt dichterbij. Wat wacht ons?

Jeugdzorg is geen verzekerd recht meer. Toen onze jongens Jerry en Sidney de diagnoses autisme, ADHD, en een licht verstandelijke beperking kregen, werd meteen een vervolgtraject ingezet. Wel zo prettig, want je hebt op zo’n moment ook best veel te verwerken. Het geeft een goed gevoel: er gebeurt wat! Nu verdwijnt de behandeling voor ADHD uit het basispakket: demedicalisering. Na de Transitie Jeugdzorg gaat een ambtenaar beslissen over de behandeling. Weten de mensen achter het loket bij de gemeente wel over wie ze het hebben, wat onze kinderen nodig hebben? Of je krijgt een regisseur. Die gaat voor jou bepalen wie wel en wie niet. Maar wacht eens… kan ik dat als ouder zelf niet bepalen?

Eindelijk geboren…

Het is 16 november als ik een weeënopwekker krijg in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis bij het Oosterpark. Jerry kwam in vijf kwartier en dat rasse tempo hield hij er wel in. In de maanden na zijn komst viel op dat hij nooit langer dan 5 seconden zijn aandacht op een speeltje kon richten, zich regelmatig overstrekte, we hem zelf moesten wisselen van linker naar rechterzijde. Hij was laat met kruipen en lopen, maar toen hij eenmaal liep nam hij de volgende dag al trappen, en rennen volgde snel daarna. En we moesten altijd wat met hem doen, maar uit zichzelf gebeurde er niet veel. Hij nam ook veel letterlijk. Als je het had over een aap uit de mouw, was hij de hele middag met zijn mouw bezig. Of toen de mevrouw van het consultatiebureau vroeg waar de auto was (op haar potlood), wees hij naar buiten. Bij prikken huilde hij nooit, maar slapen deed hij een kwartier om vervolgens weer rechtop in zijn bedje te staan. Ik begreep al snel: met dit kind is veel meer aan de hand.

Een broer!

In september 1995 kwam er een broertje. Dat was een heel rustig kereltje, huilde nooit. Behalve…als ik weg was. Dus die sleepte ik overal mee naar toe. Geen moment verloor hij me uit het oog. Andere mensen vond hij eng. Dan deed hij zijn handen voor zijn gezicht. Het buurjongetje dat nieuwsgierig over het hek kwam hangen, kreeg een duw. Ook op de speelzaal ging hij totaal in zijn eigen wereldje op, maar raakte van streek als het fruithapje vijf minuten later aanving dan gepland omdat de kinderen zo leuk aan het kleien waren. Hij niet trouwens. Verf, klei, hij vond het vies en doodeng.

Dat ging niet goed…

Met beide kinderen waren er op de speelzaal zorgen. Ze konden niet met andere kinderen overweg. De oudste rende door bouwwerken heen of duwde kinderen van de glijbaan. De jongste speelde altijd alleen. Al heel jong zijn ze getest. Al heel jong was er een diagnose.  Al heel jong kwamen ze op het Medisch Kleuterdagverblijf, later in behandeling op de Bascule en nog later in deeltijdbehandeling bij de Kombinatie (er was ook sprake van een licht verstandelijke handicap). Er was medicatie, de jongste tot zijn tiende, Jerry nog steeds. We hadden ouderbegeleiding. Iemand van steunpunt mantelzorg om op te passen. Ze hebben veel plezier gehad en geleerd op intensief begeleide vakanties en weekenden met kinderen die ook autisme en/of adhd hadden. Er is video-home training geweest. Psycho-educatiegroepen. Ik werd lid en later actief voor Balans en NVA. Cursus impulsbeheersing, agressie-regulatietraining. Sensomotorische therapie, logopedie. Later ambulante begeleiding op school via de Rugzak. We hebben nooit nagelaten zelf onze vragen toe te voegen en we konden altijd op de ambulante begeleiding terugvallen. We leerden hoe we met ze moesten omgaan, wat beter kon. En kregen ook complimenten voor wat goed ging. Het heeft ze zeker  geholpen, het heeft ze verder gebracht tot waar we nu zijn.

En straks?

Is er straks na de Transitie Jeugdzorg nog wel begeleiding op maat? Zullen ouders en behandelaars keuzes moeten maken? Dan maar geen ouderbegeleiding? Moet je voor hulp bij vrienden of je ouders aankloppen? Wij hebben dat bewust nooit gedaan…de mensen hebben hun eigen sores en we hebben hen nooit willen belasten.

Document

En dan zie ik een meisje als Tiffany in NCRV Dokument. Een gezin waar ouderbegeleiding erg gewenst is. Maar de ADHD-poli kijkt niet achter de voordeur. Omdat daar geen mensen voor zijn. Er is hulp nodig voor Tiffany (structuur, werkgeheugen vergroten), voor de ouders (structuur bieden en positief opvoeden) en voor de moeder zelf (ook een diagnose). Dat zou een ideale adhd-poli allemaal moeten kunnen bieden. In plaats daarvan wordt de poli met sluiting bedreigd. En dreigen onze kinderen na de Transitie Jeugdzorg niet de hulp te krijgen die ze nodig hebben. Ik wil er niet aan denken hoe mijn kinderen dan opgegroeid zouden zijn!

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Reacties

  1. Avatar http://M.A. zegt

    Fragment uit artikel wat mij triggerde tot reageren: “Moet je voor hulp bij vrienden of je ouders aankloppen? Wij hebben dat bewust nooit gedaan…de mensen hebben hun eigen sores en we hebben hen nooit willen belasten.”

    Ik ben het deels eens met de strekking van het artikel. Voor specifieke gevallen is het echt nodig dat (alle) specialistische begeleiding voor handen is en blijft. Maar tegelijk denk ik ook dat we ook de waarde van familie en vrienden en ook lotgenoten niet moeten en mogen onderschatten. Ze kunnen zich misschien juist gewaardeerd voelen als ze die hulpvraag wel krijgen en een rol kunnen spelen bij het ondersteunen. En (ook al spreek ik niet uit ervaring als professional, ouder of kind in deze) het lijkt mij voor kinderen ook best een belasting, al die verschillende trajecten en instellingen. Voelen ze zich daardoor ook niet meer ‘patiënt’ dan soms nodig is? Liever ‘gekend’ dan ‘patiënt’ (als de situatie dat toelaat) lijkt mij?

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten